Fri 13 Feb 2009
เป็นหนึ่งในรอยต่อแห่งความทรงจำได้อีก ช่วงปีกว่าๆที่ผ่านมาผมวุ่นวายอยู่กับการทำงานของตัวเอง ทั้งศึกษาเรียนรู้งานใหม่ๆ หนึ่งปีที่ผ่านมานั้นอาจจะยากลำบากเรื่องเม็ดเิงินบ้าง แต่ความสุขใจที่ได้รับนั้นมากมาย ผมทำงานกับคนอื่นไม่ค่อยได้ อาจจะเป็นเพราะผมหรือใครๆได้ทั้งนั้น มันขึ้นอยู่กับใครเป็นคนพูด ในเมื่อกว่าครึ่งหนึ่งของการทำงานคือ “การเมือง” ผมก็ขอออกมาทำงานคนเดียวดีกว่า เรื่องแบบนี้หลายคนอาจจะต้องเจอ หรือ เจอมาบ้างแล้ว แต่ผมนั้นแม้มีเรื่องการเมืองแต่ก็น้อยมาก แต่ที่ตัดสินใจก็คงเรื่องสุขภาพและเวลา และหนึ่งปีกว่าๆที่ผ่านมามันทำให้ผมดีขึ้นมากทีเดียว แม้จะผิดหวังในบางเรื่องก็ตามที
ทุกอย่างมีเติบโต มีล้มเหลวได้เสมอ งานทีผมทำก็เช่นเดียวกัน ผมว่ามันเริ่มโตขึ้นมาแล้ว แต่ให้ตายเถอะ ผมกลับต้องมาเจอเรื่องเดิมๆอีกคือ เรื่องคนแม้จะไม่กี่คนก็ตาม
ทุกที่ ทุกคน ทุกเวลา จะต้องมีการเปลี่ยนแปลงเสมอ ขึ้นกับว่า เมื่อไร และการเปลี่ยนแปลงนั้น “แรง” แค่ไหน
อึดอัดเรื่องงานตัวเองอยู่เนืองๆ คิดติดลูปอยู่นั่น มันไม่มีคนทำงาน ไปไหนไม่ได้เลย แต่แล้วก็ยังดีที่มีผู้ใหญ่ใจดีมาให้งานทำ และ ทำได้ที่ Lab Near (Lab Near นี่คือห้องทำงานเล็กๆของผมเอง เพราะมันอยู่ห่างจากที่ผมอาศัยแค่เดินเท้าห้านาทีเองเลยตั้งชื่อว่า Lab Near) ได้ ตกลงกันไว้ว่าผมจะเข้าออฟฟิศสักอาทิตย์ล่ะสองวัน ถือว่าผู้ใหญ่ใจดีท่านนี้ให้โอกาสผมมาก นอกจากจะให้ทำงานที่บ้านได้ แล้วยังให้ทำงานตัวเองได้ด้วย - มันเลยต้องมีการเปลี่ยนแปลงตรงนี้เกิดขึ้น เมื่อมีทางเลือก ก็ต้องเลือกทางที่จะรอด
“เจี๊ยบ” เป็นผู้หญิงที่ผมเพิ่งรู้จัก และเป็นผู้หญิงคนเดียวที่อำผมตั้งแต่ยังไม่รู้จักกัน เป็นเวลาหลายวันกว่าผมจะจับได้ว่าผมกำลังถูกอำ และเราก็ลงรอยกันได้โดยเจี๊ยบชวนผมไปเที่ยวปายด้วยกัน(สามคนกับ ต้อม ที่เป็นเพื่อน เจี๊ยบ) เมื่อวันที่ผมตัดสินใจรับงานจากผู้ใหญ่ใจดีท่านนั้นไป โดยเปิดฉากด้วยการขอลาพักร้อน 6-9 กุมภาพันธ์ ก่อนจะไปทำงานวันแรกเสียอีก ทีแรกว่าจะเดินทางเพื่อคิดอะไรไปเรื่อยๆ ที่ไหนก็ได้ เล็งไว้ว่าจะกลับบ้านที่ ศรีสะเกษ และ เจี๊ยบนี้แหละที่ชวนผมไปเที่ยว “ปาย” ช่วงนี้พอดี และผมก็ใจง่ายไปด้วยนี่ซี - -” มันก็เลยพอจะเรียกชื่อทริปนี้เท่ห์ๆว่า “ไม่ได้ตั้งใจปาย” ไงล่ะ เหอๆ
เรื่องการเดินทางกับเรื่องราวระหว่างทางนั้น เอารูปถ่ายเล่าเรื่องดีกว่า เพราะช่วงนี้ไม่ค่อยว่างเอาซะเลย ตามลิ้งค์ด้านล่าง
ภาพไปเที่ยวปาย 6-9 กุมภาพันธุ์
ประมาณ 17 ปีที่แล้วช่วงที่ผมจบ ม.3 จากโรงเรียนมัธยมเล็กๆภายในจังหวัดที่น่าอยู่ของผม ผันตัวเองเข้าเรียนต่อยังวิทยาลัยเทคนิคมีชื่อแห่งหนึ่งในจังหวัดที่น่าอยู่ของผม จากเด็กกระโปรงบานขาสั้น ก็กลายกลับมาเป็น กระโปรงฟิตรัดติ้วและกางเกงขายาว มีความเปลี่ยนแปลงกับตัวเองมากมาย หลายๆคนคงเป็นเช่นนี้ ทั้งสถานที่เรียนใหม่ การเรียนแนวใหม่ ครูบาอาจารย์ใหม่ และแน่นอน “เพื่อนใหม่”
ไม่ได้โม้เกี่ยวกับหนังมานานนมและนมนาน เมื่อวานเซ็งๆ อยากทำร้ายเวลาอย่างโหดเหี้ยม (ฆ่าเวลา -ควายป่ะมุขนี้-) และหนังสยองขวัญสั่นประสาทและกระเป๋าตังค์ ไม่ค่อยตกถึงลูกกระตาดำๆคู่นี้ของผมเท่าไร Quarantined ปิดตึกสยอง จึงเป็นตัวเลือกที่ไม่ต้องลงทุนสมองในการตรองเลือกเลยในบรรดาหนังที่ “ฉายวันนี้”
หนังสือเล่มนี้ “บ้านนี้มีห้องแบ่งให้เช่า” จะว่าไปก็คงธรรมดา ธรรมดาที่มีบ้าน แล้วดันมีหลายห้องเลยแบ่งให้เช่า โดยก็ต้องมีเจ้าของห้องเช่า และก็มีผู้เช่าห้องเป็นธรรมดา
คอมเม้นท์ล่าสุด