เมื่อวานมีเรื่อง ฮาๆ น้ำตาใหลพรากมาเล่าให้ฟัง หลังจากที่เราสองคนไม่ได้คบกันแล้ว หมายถึงน้องคนที่อยู่ที่ทำงานเดียวกันที่เคยคบกันมาก่อน แต่ตอนนี้ไม่ได้คบกันแบบเดิมแล้ว
ผมเองก็ยังทำใจไม่ได้สักเท่าไร อะไรๆบางอย่างที่เกิดขึ้นก็ทำให้คิดถึงเขาบ้าง และยังต้องเห็นกันแทบทุกวันนี่สิ แต่ยังไงก็ต้องทำใจล่ะครับ เป็นคำตอบสุดท้าย ทำไม่ได้ก็ต้องทำ
ก็เป็นเวลานานมากแล้วล่ะ จะถึงปีแล้วที่ต้องทำใจอยู่เงียบคนเดียว แต่ก็อย่างว่าเราไม่ได้แอบคบกันคนอื่นๆก็พอรู้กันบ้างไม่มากก็น้อย ว่าเราคบกัน ผมเองก็เคยเจอว่าช่วงนั่งกินข้าวกลางวันของเพื่อนๆในที่ทำงาน มีคนเอาเรื่องของเราสองคนไปพูดกันสนุกปาก แต่ก็ไม่ว่าอะไร พยายามถามตัวเองว่า “หรือมึงไม่เคย ??” เพราะฉนั้นก็ไม่แปลกที่ใครจะรู้ หรือไม่รู้แกล้งรู้ หรือรู้แกล้งไม่รู้ อะไรก็แล้วแต่
เมื่อวานหัว หน้าผมวานให้ดู harddisk drive ที่เป็น usb ให้หน่อย ว่าไฟล์ที่เก็บไว้หายไปใหน ทั้งๆที่harddisk มีขนาด 40 GB ถูกใช้ไป 30 GB แต่ไฟล์ที่มีใน harddisk มันมีแค่ 600 MB เอง โดยที่หัวหน้าผมเอาไปลองที่เครื่องnotebookของน้องคนนั้น เมื่อเห็นว่าเป็นอย่างที่หัวหน้าผมบอก ก็เลยให้แกลองเอาไฟล์อะไรก็ได้ ที่เครื่องของน้องเขา copy ไปใส่ harddisk drive ดูnotebookเครื่องนี้มีไฟล์อยู่กว่า 2.5 แสนไฟล์ ผมเคย scan virus ให้เมื่อหลายๆเดือนที่แล้ว แต่หัวหน้าผมเก่งมากๆ ไฟล์ที่แกได้มาเป็นไฟล์นามสกุล jpg เอามาวางใน harddisk drive ได้แล้วหัวหน้าผมก็ดับเบิ้ลคลิกเลย กลายเป็นว่ารูปนั้น เป็นรูปผมกับน้องเขา หวานแหววเลย หัวหน้าผมถ้าให้เดาแกคงรู้แล้วล่ะว่าเรื่องราวของผมเป็นยังไง ที่ตลกคือพอหัวหน้าผมเห็นรูปแล้ว แกรนๆพยายามจะปิดคลิกโน่นนี่ ร้องว้ายยๆๆ กว่าจะปิดและลบไปได้ ผมเองก็ทำอะไรไม่ได้ หัวเราะ ไปด้วยน้ำตาแทบใหล
อยากจะบอกว่าๆ อะไรๆก็ไม่อยากเห็น เห็นแล้วมันทรมาน ……….
