ถนนเส้นนี้ กลับบ้าน

ผู้ให้บริการอินเตอร์เน็ตของผม (ทีโอที) เขาบอกว่าภายในวันที่ 25 กันยายน เขาจะอัพสปิดอินเตอร์เน็ตที่เคยใช้อยู่ 512/256 Kbps ไปเป็น 1.5 Mbps /512 Kbps ก็ดีใจนิดหน่อย แต่กว่าจะใช้ได้ก็คืนวันเสาร์ที่ 29 หลังจากใช้งานได้ที่ 1.5 Mbps สักพัก สัก 02:00 น. ของวันอาทิตย์ เน็ตก็หายไปเลย ต่อไม่ติด โทรไป 1100 ก็ไม่มีคนรับ เลยเข้านอน สายๆวันอาทิตย์ตื่นมา ยังไม่ได้ โทรไป 1100 ก็ไม่มีใครรับอีก เอาน้ำเย็นลูบหัวใจ หาหนังสืออ่าน จนบ่ายโมง firewall ของผมร้อง “ตริ๊งงงงงง” แสดงว่ามันต่ออินเตอร์เน็ตได้แล้ว หนังสือหลุดจากมือทันใด กระโจนไปที่หน้าคอม ดีใจที่ใช้ได้แล้ว เลยเอาผลทดสอบมาให้ดูกัน

ทดสอบที่ประเทศไทย

ทดสอบไปที่สิงคโปร์

ทดสอบไปที่เยอรมันนี

ทดสอบไปที่แคนนาดา

ยิ่งอยู่ไกลยิ่งหายห่วงครับ ดูๆกันเอานะครับ หรือใครจะลองทดสอบของตัวเองแล้วเอามาอวดผมก็ได้นะครับ ผมว่าถ้าเป็นของ ผู้ให้บริการอื่นน่าจะดีกว่าหน่อยๆ แต่ผมก็ไม่ค่อยเดือดร้อนเท่าไร เพราะเวลาใช้งานจริงๆ ผมก็ใช้งานผ่าน proxy (ส่วนตัว) อยู่แล้วก็ไม่ช้ามาก

แต่ดูจากผลการทดสอบ ผมยิ่งชอบที่ค่า upload มันไม่ค่อยตกถึงจะอยู่ต่างประเทศก็ตาม (มันอาจจะบ่งบอกว่านอกจากของใช้ของสอยแล้วข้อมูลอินเตอร์เน็ตนี้เราก็นำเข้ามากกว่าส่งออก) ทำให้เว็บบล๊อกของผม ( http://wutthiphan.com ) ได้ความเร็วเพิ่มขึ้นมาหน่อย

ปล. อย่างไรแล้วผมจะไม่ด่า ทีโอที ให้ฟังกันอีกแล้ว เบื่อ.. แค่นี้นะ

เพลงเพราะๆจากวง within-temptation ครั้งแรกที่ได้ฟังเพลงของ within-temptation ทำให้คิดถึงศิลปินไทยที่ชื่อ ริค “​วชิรปิลันธิ์ ​โชคเจริญรัตน์​” (ขออภัย หาลิ้งค์ไปยังข้อมูลของศิลปินคนนี้ไม่เจอ) ผมแยกไม่ค่อยออกระหว่างบทเพลง เสียงอ้อนวอน โหยหวน บทสวดมนต์ บ้างกรีดร้อง ช่างผสมผสานอย่างลงตัวเสียนี่กระไร อารมณ์ในการฟังนั้นแตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับงานเพลงต่างๆที่เคยฟัง ผมได้เพลงของ within temptation มาน่าจะครบทุกอัลบั้ม(รวมทั้งคอนเสิร์ตด้วย) เลยเลือกมาให้ฟังหนึ่งเพลง ชื่อ memories ด้วยความชอบส่วนตัวเลยเอาที่เป็น live in concert ล่ะกัน เพลงนี้อยู่ในอัลบั้มที่ 4 จากทั้งหมด 5 อัลบั้ม ชืออัลบั้ม THE SILENT FORCE

ค้นเจอใน entry เก่าๆตั้งแต่สมัยเขียนเว็บส่วนตัวอยู่ที่ se-ed.net แล้ว (นานมากเลยนะ) คงพอมีประโยชน์บางนะ

map from : http://www.visibone.com/countries/

ปิดบริสุทธิ์ เป็นเรื่องสั้นขนาดยาวที่เขียนโดย วาด รวี และเป็นเล่มแรกที่ผมได้อ่านผลงานของ วาด รวี เล่มที่ผมถืออยู่ในมือนี้ก็น่าจะเป็นเล่มที่เพิ่งพิมพ์ครั้งล่าสุด นั่นคือ พิมพ์ครั้งที่3 (มกราคม 2550) แต่ถ้าดูจากการพิมพ์ครั้งแรกเมื่อ กุมภาพันธ์ 2544 ก็ถือว่า ถนนสายน้ำหมึกของ ปิดบริสุทธิ์ ช่างได้ถูกโรยด้วยกรวดหินดินทรายมิปาน เหตุผลที่หยิบหนังสือเล่มนี้กลับบ้านนะหรือ(จ่ายตังค์และมีใบเสร็จ) เพราะประโยคเดียว “เรื่องรักของคนซีเรียส”

รัก แม้เส้นทางจะถูกโรยด้วยกลีบกุหลาบ หรือ ขวากหนาม ก็ไม่เห็นมีใครจะใส่ใจ กลับโผกระโจนเข้าใส่ ไม่ว่ารักนั้นจะยากเย็น ไม่ว่ารักนั้นจะแสนเข็น ไม่ว่ารักนั้นจะทำให้ควายบางตัวตาบอด แต่ขอแค่ให้ได้รักได้ห่วงหา อาทร มีใครบ้างนะในโลกนี้ที่ไม่รู้จักคำว่า “รัก” และมีใครบ้างนะที่ไม่เคยเสียใจให้กับคำว่า “รัก”

“พัฒน์ สุวรรณโนและวีณา ธรรมวิวัฒน์ ได้สบสายตาและเกิดแรงดึงดูดขึ้นระหว่างกันขณะร่วมทำกิจกรรมหนึ่งในโรงเรียนพานิชย์ จากนั้นทั้งคู่ก็เริ่มสานทอสายใยพิเศษขึ้นในยามที่ฝ่ายชายมีอายุสิบเจ็ดปีเต็ม และฝ่ายหญิงเพิ่งจะย่างสิบหก
ความรักที่พัฒน์และวีณาช่วยกันถักทอ ก่อประสานเป็นรักที่งดงาน คุ้นเคยกับการสัมผัสกาย เดินจุงมือ หยอกล่อต่อกระซิก โดยที่ พัฒน์ เริ่มสงสัยว่าตัวอะไรนะที่อยู่ในตัวเขาที่ทำให้เขาสับสน จนวันหนึ่ง พัฒน์ เอ่ยปากชวน วีณา ไปเที่ยวเกาะแห่งหนึ่งทางภาคตะวันออก และที่นั้น ห้าคืนที่นั่น ที่ๆ วีณาถูกเปิดบริสุทธิ์ และจากที่นั่นเมื่อเวลาผ่านไปไม่นาน ความบริสุทธิ์ที่ถูกเปิดก็ถูกปิดตายลงอีกครั้ง มันเป็นนรกหรือสวรรค์กันนะ..”

“คุณรู้มั้ยว่าผมเป็นสัตว์ชนิดไหน”

2 กันยายน 2550 คือวันนี้วันที่ผมจรดนิ้วมือลงคีย์บอร์ดเพื่อที่จะถ่ายทอดเรื่องเมื่อวานที่เพิ่งผ่านพ้นมา(และมันไม่เกี่ยวกับวันที่ 2 กันยายน 2550 – -’)

ก่อนเล่า วันศุกร์ที่ผ่านมา (31 สิงหาคม) ผมได้รับของขวัญวันคล้ายวันเกิดจากวิที่ส่งมาทางไปรษณีย์มันเป็นจิ๊กซอว์รูปผู้หญิงคนหนึ่งสวยมากครับ ขอบใจเจ้าของที่ตั้งใจต่อมันเข้าใจว่าคงนอนดึกไปหลายคืน

1 กันยายน 2550 ก็เป็นวันคล้ายวันเกิดของผม วันที่มันทำงานเพิ่มอายุของผมด้วยเลข 1 ในทุกๆปี โดยไม่เคยลืมเลยซักปีเดียวตลอดระยะเวลา 31 ปีที่ผ่านมา เฉกเช่นวันนี้ ซึ่งในปีนี้จะแปลกไปหน่อยก็คือตรงกับงาน sport day ของบริษัทที่จัดให้พนักงานแข่งกีฬาสีกัน บริษัทเราคนไม่มาก แบ่งได้ 4 สี แดง,เหลือง,เขียว,ฟ้า สีล่ะยี่สิบกว่าคน โดยผมอยู่สีฟ้า กีฬาก็มี แบดมินตัน, ชักขะเย่อ, วิ่งปู, กินวิบาก, วิ่งกระสอบ, ฟุตบอล และปิดท้ายด้วยแข่งร้องเพลง

วันนี้ผมตื่นเช้าเป็นพิเศษ โดยนัดรวมตัวกันที่ ม.เกษตรศาสตร์ 7:40 น. แต่เอาเข้าจริงก็ 8:00 หน่อยๆ ก๊ฬาแบตมินตัน ซึ่งเป็นกิจกรรมแรกจึงได้เริ่มขึ้น ผมลงเล่นก่อนการแข่งขันแต่ไม่ได้เป็นตัวแทนสี แค่ลงเล่นซ้อมๆกับคนอื่นๆไป ปีกว่าๆมานี้นอกจากการเดินแล้ว ผมมีวิ่งนิดหน่อย(ตอนจะเข้าลิฟท์) แทบไม่ได้ออกกำลังกายเลย วันนี้เลยเป็นวันดีงามทีเดียวที่ผมจะได้ออกกำลังกายซะบ้าง เล่นไปได้ซัก 20 นาที ร่างกายเนื้อหนังกระดุกกระเดี๊ยวชักฟ้องว่ามันเหนื่อยแล้วโว้ย เหงื่อที่ไหลโทรมกายได้ใจยิ่งนัก แต่คงต้องออกมาพักก่อน (ก่อนที่จะเป็นลม) ผมไม่รู้ว่าวันนั้นมีใครคิดเหมือนผมหรือเปล่า ผมออกจากสนามมานั่งบนอัถจรรย์เล็กๆข้างสนาม พัดลมที่ติดอยู่ข้างผนัง พัดอ้อยอิ่ง สายลมเอื่อยๆผ่านเนื้อตัวที่เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ วาบหนึ่งที่สมองคิดถึงตัวเองตลอดเวลาที่คิดว่าตัวเองเหนื่อย แต่ทุกๆครั้งมันไม่เคยมีเหงื่อที่ไหลออกมาซักหยดเลย ซึ่งอาจจะแยกไปเป็น เหนื่อยใจ เหนื่อยสมอง อันส่อไปทางที่ว่าเราใช้กล้ามเนื้อหัวใจ ใช้กล้ามเนื้อสมอง มากเกินกล้ามเนื้อส่วนอื่น “มันไม่สมดุลย์เลย” ผมสบถกับตัวเองสายตาจ้องมองดูเหงื่อที่ไหลเรียงเม็ดตามแขนขา และตั้งใจเล็กๆไว้ว่าต่อไปนี้จะหาอะไรเล่นเรียกเหงื่อบ้างแล้วล่ะ

หลังแบดมินตันจบลงโดยสีผมชนะอันดับ1 ตามด้วยชักขะเย่อ ซึ่งผมลงด้วย ข้างล่ะ 7 คน ซึ่งผมลงด้วยเราคุยกันสั้นๆ ว่ามันอยู่ที่จังหวะ เราจึงหาจังหวะกัน หนึ่งในทีมบอกว่า ใช้ ฮุย เล่ ฮุย สองจังหวะแรกตั้งรับ จังหวะหลังดึง ผมเล่าถึงหนังเรื่องสามร้อย ที่ผ่านหนึ่งมีเหล่าทหารมากมาย แต่ต้องโดยอีกฝ่ายที่มีคนแค่หยิบมือ (300 คน) ฆ่าตายกองเป็นภูเขาเลากา ก็ด้วยจังหวะตั้งรับ และจู่โจมตีที่พร้อมเพียงกัน ครั้งแรกเราแข่งกับสีแดง โดยกติกาชนะ 2 ใน 3 มันใช้ได้ เราชนะสีแดงอย่างสบายๆ 2 ครั้ง เข้ารอรอบชิง อีกคู่เป็นสีเขียว กับ สีเหลือง ผมดูหุ่นร่างของนักกีฬาสองทีมนี้แล้วหนาวๆ ตัวมันโตๆทั้งนั้น คู่นี้สีเหลืองชนะ 2 ต่อ 1 จากผลการแข่งของคู่นี้ ผมเลยมาแก้ทางมวยนิดหนึ่งเนื่องจากสองจังหวะแรกเราตั้งรับ และจังหวะสุดท้ายถึงดึง แต่ผมเน้นย้ำกับเพื่อนๆในทีมว่าให้จับเชือกแน่นๆและยืนดีๆ เรื่องจังหวะเวลาต้องพร้อมกันเหมือนเดิม แม้จะหนักใจเรื่องขุมพลังของสีเหลืองอยู่บ้างแต่ก็ต้องสู้ เมื่อเวลามาถึงพวกผมพร้อมเต็มที่ เสียงนกหวีดบอกสัญญานเริ่ม จังหวะ หนึ่งและสองฝ่ายผมถูกลากไปช่วงตัว จังหวะที่สามดึงกลับ แต่ทำได้แค่อยู่กับที่ และจังหวะตั้งรับของทีมผมมาถึงอีก ก็ถูกลากไปอีก จังหวะดึกกลับก็แทบหมดพลัง สีผมถูกลากหายไปภายในไม่ถึง 5 วินาที, เริ่มรอบสอง เราเน้นเรื่องการวางเท้า ให้มั่นจังหวะแรกอย่าให้ถูกลาก และดึกกลับให้แรงเป็นจังหวะ หวังว่าจะได้คืนในเกมนี้ เสียงนกหวีดบอกสัญญานเริ่ม หนึ่งและสอง เราเสียดินแดนไปแค่คืบ แต่ดึงกลับมาไม่ได้อีกจังหวะตั้งรับต่อไป เราเสียดินแดนไปอีกและต่อไปๆ เราก็ตกเป็นฝ่านพ่ายแพ้ แม้จะยื้อเวลามาได้มากกว่าเดิม
(more…)