ถนนเส้นนี้ กลับบ้าน

หลังจากได้ดูทีเซอร์โดยบังเอิญของหนังเรื่อง “สบายดี หลวงพระบาง”(Good Morning Luang Prabang) ผ่านทางทีวีช่องหนึ่ง ได้ฟังแค่ชื่อหนังก็ต้องหันไปทางจอทีวีต้นเสียงทันที และได้ทันเห็นฉากหนึ่งของทีเซอร์นั่นคือน้ำตกคอนพะเพ็ง หรือ น้ำ​ตกไนแองการ่าแห่ง​​เอเซีย​​ที่​ลาวใต้นั่นเอง ซึ่งผมเองก็ได้ไปเที่ยวดูชมมากับตาตัวเองมาแล้วเหมือนกัน ทำให้สนใจหนังเรื่องนี้ และตั้งใจว่าจะต้องไปดูให้ได้ หนังเข้าฉายวันแรกคือ 5 มิถุนายน 2551 ซึ่งเป็นวันที่ต้องจ่ายค่าไฟฟ้าเป็นวันสุดท้ายก่อนจะถูกตัดไฟ และ วันนี้จะเป็นวันที่ผมออกจากบ้านเพื่อไปจ่ายค่าไฟ ก็เลยตั้งใจไปดูหนังเรื่องนี้ด้วย

วันที่ 5 มีถุนายน มาถึงจ่ายค่าไฟเสร็จ ก็ไปที่โรงหนังเมเจอร์ ที่เซ็นทรัลพระราม2 ห้างเปิด 11 นาฬิกามาถึงห้างเปิดพอดี หนังรอบแรกฉายเวลา 11:30 น. ไม่แน่ใจว่ามันเร็วเกินไปหรือเปล่าเมื่อเทียบกับเวลาที่ห้างเปิด ทำให้หนังรอบนี้ เหมือนป่าช้าเลย มีคนเข้าไปดูกันแค่ 11 คนได้ นั่งเหยียดแข้งเหยียดขาได้มันเลย

และแล้วหนังก็ฉาย หลังจากดูตัวอย่างไปหลายเรื่อง(ถือว่าไม่คุ้มถ้าเข้ามาดูไม่ทัน) หนังก็เริ่มฉาย ส่วนตัวไม่ได้คาดหวังอะไรกับหนังเรื่องนี้เลย นอกจากความอยากดูเพื่อย้อนรำลึกถึงการเดินทางครั้งเก่าในเส้นทางเดียวกัน

เนื้อเรื่องของหนังเรื่องนี้เล่าถึง สอน(อนันดา​ ​เอเวอร์ริ่งแฮม) ช่างภาพลูกครึ่ง ลาว-ออสเตเรีย ที่ถูกหัวหน้าส่งไปถ่ายรูปที่ประเทศลาว โดยที่ สอนไม่ได้เต็มใจนัก สอนได้ว่าจ้างไกด์ชื่อว่า น้อย (คำลี่ พิลาวง,Khamlek Pallawong) เพื่อแนะนำการเดินทางและให้ข้อมูลเกี่ยวกับสถานที่ต่างๆที่สอนจะต้องเดินทางไปถ่ายรูป ช่วงแรกนั้นจะเป็นแถวลาวใต้ จากปากเซ น้ำตกคอนพะเพ็ง หลี่ผี สี่พันดอน ดอนคอน จากนั้นค่อยขึ้นไปทางเหนือคือ หลวงพระบาง

และแล้วเรื่องราวความรักข้ามฝั่งโขงก็บังเกิดขึ้น นอกจากความสวยงามจากธรรมชาติที่ยังคงอุดมสมบูรณ์ น้อย หรือ คำลี่ พิลาวง เธอก็น่ารักเสียจริงๆ จริงๆแล้วเธอออกจะธรรมดา ไม่แต่งหน้าไม่ทาปาก การแต่งตัวก็ดูดีมากๆ เธอยังนุ่งผ้าซิ่นอยู่เลย จะว่าไปถ้าเทียบกับดาราไทย ที่แข่งกันผอมเป็นผีตายซาก(แต่นมโต) แต่งตัวโป๊โชว์หนังเนื้อ มันก็ไม่ค่อยแปลกเท่าไรที่สายตาคนที่มองดาราไทยเป็นได้แค่เครื่องจักรในการบำบัดอารมณ์ใคร่ รุ่นเก่าไป รุ่นใหม่มา ไม่ได้มีคุณค่าควรจดจำ ก็ไม่ได้ว่าถึงทุกคน ที่ดีก็ดีไป ดาราลาวเองก็อาจจะยังใหม่อยู่ หมายถึงวงการมายา จึงไม่ต้องแข่งขัน ประชันกันมาก เวลาคงเป็นเครื่องทดสอบ

ว่าแล้วผมก็แอบตกหลุมรักเธอเข้าให้เหมือนกัน ฮ่าๆๆๆ หลังจากโดนหลายๆคนต่อว่ามาว่าเปลี่ยนใจเร็วจัง ไม่นานมานี้ ยังบอกว่าชอบน้องอเล็กซานดร้าอยู่เลย ก็ขอบอกไว้ว่า จะเก็บเอาไว้ทั้งสองคนเลย อิอิอิ.

ผมคิดว่าหนังเรื่องนี้คงไม่ค่อยขายเท่าไร แต่ก็เอาใจช่วยเพื่อจะได้มีหนังแนวๆนี้ออกมาบ้าง จะได้เป็นทางเลือกให้คนดูที่ไม่โหนหนังกระแส ได้มีทางออกบ้าง

(more…)

ปกหน้าของหนังสือ

สองสามวันก่อนไปเดินเซ็นทรัลพระรามสอง ไปซื้อหนังสือพิมพ์อ่าน หลังจากได้หนังสือพิมพ์แล้ว ก็เดินดูหนังสือไปเรื่อยๆ จนไปสะดุดหนังสือเล่มหนึ่งเข้า รูปร่างหนังสือนอกจากแปลกๆแล้ว คำโปรยบนหน้าปกก็เขียนไว้อย่างน่าสนใจ “คิดถึง คนที่ ไม่ได้ ไปหา” ผมหยุดสายตาลงที่หนังสือเล่มนี้แล้วหยิบขึ้นมาดู พอเห็นชื่อผู้แต่งผมก็หยิบหนังสือเล่มนี้ไปจ่ายเงินทันที นั่นคือ “อารักษ์ อาภากาศ” นั่นเอง

ปกหลังของหนังสือ

ผมจ่ายค่าหนังสือแล้ว ขณะเดินออกมาจากร้านนั้นได้ลองพลิกๆดูหนังสือเนื้อใน ก็ต้องตกใจเพราะตัวหนังสือนั้นออกจะหนาทีเดียว แต่หลังจากเปิดไปได้สัก 10 กว่าแผ่น หลังจากนั้นเป็นหน้ากระดาษเปล่าๆอีกกว่า 40 แผ่น “หรือผิดพลาดที่การพิมพ์” ผมเดินเอาหนังสือกลับไปให้พนักงานดู พนักงานขายหนังสือทำหน้างงๆ เพราะคงไม่ได้เปิดดูมาก่อนเหมือนกัน ก่อนที่เธอจะเปิดดูเล่มอื่นๆ ซึ่งก็เป็นเหมือนกัน คือ ทั้งเล่มเป็่นกระดาษเปล่าๆเกิือบ 40 แผ่น ส่วนผมเองนั้นไม่ค่อยแปลกใจเท่าไร และได้บอกกับพนักงานขายไปว่า

“ไม่เป็นไรครับ นี่คงเป็นความจงใจของสำนักพิมพ์“

และได้บอกพนักงานขายต่อไปอีกว่า (ยังเห็นว่าเธอยังงงๆอยู่)

“ไม่ต้องแปลกใจมากหรอกครับ ขนาดชื่อสำนักพิมพ์ยังชื่อว่า สำนักพิมพ์ไปทำไม“

ทำให้เธอพลิกไปดูแผ่นหน้าๆ เพื่อยืนยันคำพูดของผม เมื่อเธอเห็นชื่อสำนักพิมพ์เธอยิ่งเอ๋อไปใหญ่แล้วยังเรียกเพื่อนมาดูอีก ส่วนผมก็เดินกลับออกมาเพื่อจะกลับบ้านและคิดในใจว่า ถ้าได้รู้จัก “อารักษ์ อาภากาศ” กันจริงๆ คงต้องเอ๋อมากกว่านี้เป็นแน่

เหตุใดถึงบอกว่าถ้ารู้จัก “อารักษ์ อาภากาศ” มากๆแล้วจะเอ๋อมากกว่านี้ ความจริงผมก็ไม่ได้รู้จักพี่เขามากมายอะไรนัก หากแต่ได้ซึมซับบทบาทชีวิตตัวละครตัวหนึ่งที่ชื่อ “ไอ้ไท” ในหนังสือเรื่อง “พันธุ์หมาบ้า” ที่แต่งโดยชาติ กอบกิตติ ตัวละครตัวนี้ก็คือ “อารักษ์ อาภากาศ” ในชีวิตจริงนั่นเอง (ว่าแล้วก็อยากหามาอ่านอีก)

ตัวหนังสือเองไม่ค่อยมีอะไรมาก (่ก็แน่ล่ะเขียนแค่20กว่าหน้าเอง) อาจจะมองว่าเป็นเพลงอัลบั้มหนึ่งก็ได้เพราะมีซีดีเพลงถึง 11 เพลงติดมาด้วย แต่ยอมรับว่าเพลงแกยอดเยี่ยมจริงๆ เครื่องดนตรีมีเพียง กีต้าร์โปร่ง กับ หีบเพลง สองชิ้น ผมเอามาให้ฟังสักสองเพลงล่ะกัน

สำหรับใครที่ชื่นชอบ กวี ศิลปิน คนนี้ก็ควรพลาดไปหาซื้อมาเก็บไว้นะครับ(ตั้งใจเขียนครับ เพราะผมพลาดไปแล้ว - -”)

ปล. ฝากเว็บของพี่เขาไว้ด้วย http://arakabakaz.com/