ถนนเส้นนี้ กลับบ้าน

ช่วงนี้เหงาๆเลยเอาเพลงเบาๆช้าๆเศร้าๆเอามาฝากกันฟัง จันทนีย์ (อูนากูล) พงศ์ประยูร น้อยคนนักที่จะไม่รู้จัก หากเมื่อสัก 25-26 ปีที่ผ่านมาพวกเขายังเป็นวัยรุ่นกันอยู่ ผมเองช่วงนั้นยังอยู่ ป.1 หรือ ป.2 นี่กระมัง มีโอกาสได้ฟังเพลงเหล่านี้ก็ผ่านมาอีกหลายปีดีดัก จันทนีย์ หรือพี่น้อย นอกจากจะร้องเพลงได้ไพเราะแล้วยังแต่งเพลงที่ไพเราะไว้มากมาย ไม่ว่าจะเป็น เธอ , ลองรัก และอีกหลายเพลง ที่ยกตัวอย่างสองเพลงนี้เพราะว่าคนยุคเราคงคุ้นหูจากการขับร้องโดย ท่านพี่ อริสมันต์ พงษ์เรืองรอง ในบทบาทของนักร้องถือว่าครอบครัวผมชอบมาก สำหรับนักร้องคนนี้ พี่อ้อยังได้ถ่านรูปคู่กับพี่กี้แกหลายรูปอยู่ ตัวจริงดำอยู่แล้ว หรือ เพราะว่า่ช่วงนั้นตากแดดหาเสียงเพราะลงสมัคร สส. ก็มิทราบได้

ชอบโดยยังไม่ได้สนใจว่าใครเ็ป็นคนแต่งเพลงเหล่านี้ เมื่อได้มีโอกาสได้ฟังเพลงเหล่านี้ ที่พี่น้อยแต่งเอง และร้องเอง ความไพเราะนั้นได้แทรกซึมอยู่ในทุกคำร้องทุกทำนองกระทั่งเสียงของลมหายใจ

บางเวลาที่เหงาๆ ได้เพลงเหล่านี้ขับกล่อม ฉุดลากความคิดกลับสู่อดิตอีกครา กลิ่นของช่วงเวลาเก่าๆกลับคืนมา ได้คิดถึงหลายๆคน ที่ไม่เคยคิดถึงมาก่อนเลย คิดถึง คิดถึง

“น้ำตาล” ผู้หญิงคนหนึ่งที่ผมรู้จักตั้งแต่สมัยเด็ก เรามีเวลาได้อยู่ใกล้ชิดกัน สิบกว่าวันในช่วงปิดเทอม ขณะที่ผมไปเยี่ยมญาติ มันคือรักครั้งแรก รักครั้งแรกที่ไม่เอาไหนเอาเสียเลย ตลอดเวลาที่เจอเธอในสิบกว่าวันนั้น ผมไม่เคยคุยกับเธอเลย ได้แต่แอบมอง เดินสวนกันไปมา ชื่อ น้ำตาล ของเธอ ถ้าญาติไม่บอก ถึงวันนี้ผมเองก็คงอาจจะยังไม่รู้ สิบหกปีให้หลังถึงได้รู้ว่าเธอเองก็อยากคุยกับผมในวันวานที่ผ่านมา แต่ตอนนี้มันก็สายไปแล้ว(ถ้าคิดจะจีบเธอ)

“กุย” เธอเป็นดรัมเมเยอร์ไม้หนึ่งตอนอยู่มัธยม 1 เธอเป็นคนสวยที่ไม่ฉลาดเลย ไม่ฉลาดเลยที่มาชอบผม ยังจำวันแรกที่เราเจอกันได้ไหม ขณะที่ผมรอซื้อน้ำอยู่ กุยเดินเข้ามาพร้อมกับถุงน้ำอัดลมกับประโยคที่ว่า”ให้พี่เอ”แล้วกุยก็วิ่งหายไป เวลาผ่านไป 7-8 ปี ได้เจอกันอีกพร้อมกับเจ้าตัวเล็ก วันนั้นที่ร้านกาแฟแม้เป็นเวลาสั้นๆ แต่เราคุยกันได้เยอะแยะมากมาย มากกว่าหนึ่งปีตอนที่เราชอบกันขณะเรียนมัธยมต้นเสียอีก และหลังจากนั้นก็ไม่ได้เจอกันอีกเลย

“เอ” หลานนายทหารชั้นผู้ใหญ่แห่งลพบุรี จิตใจเข็มแข็งเด็ดเดี่ยว เอชอบไอ้เจี๊ยบลูกกำนันเพื่อนผม โดยเธอใช้แรงงานผมเป็นพ่อสื่อ เวลาและหน้าที่พ่อสื่อของผมนับวันทำให้ผมกับเอ สนิทกันมากขึ้น มากขึ้น จนประกายตาที่มองกันของสองเราเปลี่ยนไปไม่เหมือนก่อน

“จี้” เป็นผู้หญิงติงต๊อง เฮฮา สนุกสนาน แต่ใครจะเชื่อ ว่าเขาเป็นคนที่มาช่วยผมจากการถูกรุมกระทืบโดยเด็กวัยรุ่นกลุ่มหนึ่ง บ้านจี้อยู่หลังสถานีรถไฟ หลายปีก่อนผ่านไป บ้านหลังนั้นไม่มีคนอยู่เสียแล้ว

“ปลา” ปลาเหมือน”น้ำตาล”เลย ผมเรียนที่โรงเรียนเดียวกันกับปลาแต่คนล่ะห้องตั้งแต่ ม.1 ถึง ม.3 ผมไม่เคยคุยกับเธอเลย แอบมองบ้างบางเวลาที่เผลอตัว ก็นะ ช่วงวัยนั้นเธอเป็นคนน่ารัก สวย ที่สำคัญเธอผมยาว เราจบ ม.3 มาด้วยกันโดยไม่ได้คุยกัน จากนั้นอีกสามปี วันที่ผมสอบวิทยุสมัครเล่นได้ ขณะที่ขึ้นความถี่ ได้คุยกับผู้หญิงคนหนึ่งเสียงไม่คุ้นนัก เราคุยกันอยู่หลายวัน จนนัดเจอกัน ให้ตายเถอะ ผู้หญิงบนความถี่คนนั้นก็คือปลา ที่เมื่อหกปีที่แล้วเราเข้าเรียน ม.1 โรงเรียนเดียวกันแต่คนล่ะห้องนั่นเอง หลังจากนั้นเราก็ได้เป็นแฟนกัน จนวันเวลาได้ขยายช่องว่างระหว่างเราออกไปเรื่อยๆ จนวันนี้ก็ไม่รู้ว่าเธออยู่ที่ไหน

“นก” ไอ้หลิวเพื่อนรวมโรงเรียนตอนม.ต้น ไอ้นี่มันออกจะนักเลงนัก ผมจะไม่ค่อยสังคมกับนักเลยอยู่แล้ว เลยไม่ค่อยชอบขี้หน้ามันนัก สี่ปีหลังจากจบม.3 เมื่อตอนที่ผมคบกับนกตอน ปวส. ปี1 ในวันหนึ่งที่ผมไปรับนกเพื่อออกไปทำการบ้านที่สวนสาธารณะ ผมดันไปเจอไอ้หลิว นั่งเป็นแปะหน้าบูดอยู่ภายในบ้าน นกแนะนำให้เรารู้จักกัน เรายิ้มให้กันหน้าแห้งๆ ทำความรู้จักกันในระยะห้าเมตร ลับหลังนก เราก็ทักทายกันภาษาชาวเรา “กล้วย เป็นไงว่ะไม่เจอหน้าเลย” “แล้วนี่มึงมาจีบน้องกูหรอ” หลิวมองผมด้วยสายตาเอาคำตอบ “เออ” คำตอบสั้นๆ ความหมายให้หลิวคิดเอา หลิวเปลี่ยนสายตาที่เอาคำตอบ ไปเป็นสายตาที่เป็นคำสั่ง “อย่าให้น้องกูร้องให้นะ” ถ้าวันนี้ได้เจอหลิืว อยากบอกหลิวว่า “กูขอโทษ”

และอีกหลายๆคนที่ตอนนี้ยังไม่คิดถึง เอาไว้คิดถึงแล้วจะเขียนถึงนะ และสำหรับเพลงในอัลบั้มนี้การันตีว่าไพเราะทั้ง 13 เพลง ฟังเพลงตัวอย่าง และ เข้าชมเว็บของพี่น้อยได้ที่ http://www.chantanee-p.com/

ผมเองรอ RC2 นี้มาหลายอาทิตย์ล่ะ เนื่องจากตามแก้ปัญหาที่ตัวเองประสพพบเจอไม่ไหว เนื่องจากมีเยอะจริงๆ แต่ก็ยอมรับว่าน่าใช้ และที่ต้องใช้ เพราะต้องการ feature Multi WAN port นะเอง ตาม change log ที่ผมคัดลอกมา(เฉพาะ rc2) ก็ถือว่าแก้ปัญหาที่ผมเจอได้หมดสิ้น แต่ไม่รวมถึงปัญหาใหม่ในอนาคตนะ อย่างน้อยๆเรื่อง Proxy ไม่เสถียรก็น่าจะหายไป (หนามยอกอกผมจริงๆ) อ้อ. อีกอันที่ไม่เห็นว่าแก้แก้คือ Dynamic DNS มันไม่อัพเดทเมื่อลิ้งค์เปลี่ยนไอพีใหม่ แต่ยังไงก็คงต้องรีบจัดการอัพเดทเป็น RC2 ทันทีแหละครับ..

Endian Firewall - 2.2-rc2
=========================
- 0000529: [GUI] interface-editor: hide current uplink on "if this uplink fails activate" selectbox (simon) - resolved.
- 0000787: [High Availability] If slave cannot be joined, the GUI doesn't popup an error (simon) - resolved.
- 0000990: [Proxy HTTP] squid reads from subnet_*.acl but cgi writes to src_subnet_*.acl (simon) - resolved.
- 0000991: [Proxy HTTP] acls have same entries twice (simon) - resolved.
- 0001114: [GUI] Autosync is switched off, if ntp settings are changed. (lukas) - resolved.
- 0000822: [Other Services] NTPD: unable to disable (simon) - resolved.
- 0001099: [Proxy HTTP] proxy unusable after upgrade (simon) - resolved.
- 0000825: [Application Level Proxies] pop3 proxy filtert eicartestfile nicht heraus (peter) - resolved.
- 0001139: [Other Services] Snort can be started, even if no zones are selected (lukas) - resolved.
- 0000566: [Firewall (iptables)] Local Network Ping Limit Unacceptable (peter) - resolved.
- 0000977: [Proxy HTTP] http proxy log settings seem to have no influence (simon) - resolved.
- 0000985: [Proxy HTTP] proxy configuration vanishes completely (simon) - resolved.
- 0000765: [Hardware related (kernel, drivers, hardware)] Error unmounting old /dev: 2 after restart (xed0) - resolved.

(more…)

“สมุดปกดำกับใบไม้สีแดง” เป็ํนรวมเรื่องสั้น ประพันธ์โดย วินทร์ เลียววาริณ เป็นหนังสือเล่มที่สองของวินทร์ที่ผมได้อ่านต่อจาก ผู้ชายที่ตามรักเธอทุกชาติ พิมพ์ครั้งที่85 อันเนื่องมาจากคิดถึงตัวหนังสือของวินทร์ ในสภาวะที่เศรฐกิจและการเมืองแข่งกันลงเหวอยู่อย่างทุกวันนี้ นอกจากจะต้องลุ้นกันแล้ว ก็ขออย่าให้เรื่องร้ายๆมันเกิดขึ้นกับบ้านนี้เมืองนี้เลย เราอาจจะตัวเล็กไปจริงๆ คงไม่พอเปลี่ยนแปลงอะไรได้ (ปล่อยให้พี่ๆตัวโตๆเขาโชว์กันไป ว่างั้น) ลำพังตัวเองก็จะแย่อยู่แล้ว ก็คงต้องประคองตัวเองไว้ อย่าเครียด, อย่าเจ็บ, อย่าจน (อันหลังนี่สำมะคัญ)

บ่นลดเครียดไปได้นิดหน่อยเข้าเรื่องหนัีงสือกัน “สมุดปกดำกับใบไม้สีแดง” เป็นหนังสือรวมเรื่องสั้นจบหักมุมแบบรุนแรง จำนวน 13 เรื่อง เรื่องของเรื่องคือโดนหักมุมอย่างรุ่นแรงจากหนังที่เพิ่งไปดูมาทำให้”สุดที่รัก โจลี่”ของผมจากเรื่อง “Wanted” ต้องตายในตอนท้ายเรื่อง ดูหนังเสร็จก่อนกลับบ้าน ก็ตามสูตร ดูหนังสือก่อนเลยเจอหนังสือเล่มนี้เข้า ในใจคิดว่า “ไหนๆก็ดูหนังจบหักมุมมาแล้ว ก็ขออ่านหนังสือจบหักมุม(รุนแรง)บ้างจะเป็นไร

ครั้งหนึ่งฉันมีความสุขเหลือเกิน ฉันได้มีเวลาที่มีความสุขที่สุดเลยก็ว่าได้ แต่ฉันก็เข้าใจได้ดีว่ามัน(ความสุข)หรือหลายสิ่งหลายอย่างบนโลกนี้หลากล้วนไม่แน่นอน เพียงแต่ฉันไม่ได้คิดว่ามันจะเร็วเพียงนี้ วันนี้ วันที่ฉันเตรียมตัวและหัวใจยังไม่ทัน มันทำให้ฉันมีน้ำตา ฉันร้องไห้ ฉันร้องไห้ให้กับอะไรนะหรือ เมื่อมาคิดดูอีกทีฉันไม่น่าจะต้องร้องไห้ออกมาเลย หากจะต้องร้องไห้ให้กับสิ่งดีๆ วันดีๆ คนดีๆ ที่ได้ผ่านพ้นไป ตลกจัง ที่ฉันต้องมาร้องไห้ให้กับเรื่องดีๆที่ผ่านพ้นไป แล้วฉันก็มีคำถามให้กับตัวเอง ว่าวันดีๆของฉันมันจะจบลงแค่นี้หรือ เพราะพรุ่งนี้ฉันยังไม่รู้เลยว่าจะต้องเจอกับอะไร อาจจะมีใครสักคน เพื่อนของฉัน ลูกค้าของฉัน เพื่อนรวมงาน ครอบครัว สิ่งมีชีวิตรอบข้าง ล้วนแล้วแต่ให้สุข ให้ทุกข์ ฉันได้ทั้งนั้น

รอคอยใครสักคน

อ๊ะ!! โผล่มาแล้ว

มันก็คงไม่แปลกหรอกกับที่เขา(หญิงอันเป็นที่รัำก)ได้ทำกับเราไว้ในตอนนั้น ที่มีทั้งทุกข์และสุข และในตอนนี้ที่ไม่มีเขา และปัจจุบันที่ว่างเปล่า

ถึงวันนี้ฉันจะร้องไห้ ก็ใช่ีว่าในวันต่อๆไปฉันจะไม่หยุด โลกนี้มีสิ่งที่ดีกว่าเดิมตลอดเวลา วันนี้ถึงจะไม่มีเธอ แต่ฉันก็จะยิ้ม ยิ้มเพื่อรอสิ่งที่ดีๆ หรือ อาจจะดีกว่าที่เคยมีมาด้วยซ้ำไป แต่ก็ขอบใจนะ สิ่งดีๆที่ได้ทำร่วมกัน ไม่ลืม ไม่ลืม แต่อาจจะคิดถึงมันให้น้อยลงถ้าคิดถึงแล้วมันทำให้ต้องเสียใจ และหากแม้ฉันได้ลืมเลือนมันไป ก็คงไม่ว่ากัน

ชีวิตคนเราก็แปลกนะ สิ่งใหม่ๆคนใหม่ๆน่าค้นหาและคบหาเสมอ แต่พอค้นหาคบหากันไป กลับหาสิ่งที่ตัวเองต้องการจากกันและกันไม่เคยเจอ แถมยังต้องลงท้ายด้วยการจากลา ให้เสียใจทุกทีไป แต่ก็ต้องของใจนะที่ทำให้ฉันรู้ว่าความสุขนั้นอยู่หนใด

แม่เพื่อนเคยกล่าวไว้ว่า”แค่เดินออกจากบ้านก็จะเห็นรอยตีนสาวสวยมากมาย”

—จบ—

ความเรียงด้านบนนี้ผมจำไม่ได้แล้วว่า(แอบ)เขียนไว้ตั้งแต่เมื่อไร แต่เข้าใจว่าคงเขียนในตอนที่ร่างกายมีสารเคมีที่เรียกว่า”เหล้า”มากมายเกินกว่าที่กฏหมายกำหนดแน่ๆ ค้นเจอและได้อ่านมันซ้ำอีกครั้งถึงได้คิดถึงเรื่องราวในอดิตเก่าๆที่เรามีกันและกัน และก็ถูกอย่างที่ผมได้เขียนไว้ ผมแทบลืมมันไปหมดแล้ว ทั้งๆที่ในตอนนั้นจะเป็นจะตาย สุดท้ายก็ผ่านมาได้ ชีวิตมันก็มีเท่านี้ ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป ซ้ำซากจำเจ ประหนึ่งดั่งฤดูกาลที่ผันเปลี่ยนแต่ซ้ำซากกระนั้นเชียว

เท่าที่จดและจำได้ ใครว่าบทพูดไม่สำคัญ อย่างน้อยถ้าทำให้มันกินใจพอ อย่างน้อยผมคนหนึ่งแหละที่จะจดและจำ

SAW

การจะชนะอะไร เราต้องเข้าใจมันเป็นอย่างดี

รอเรนท์ เราจะปลอดภัยใช่ไหม       ฉันจะไม่โกหกนายหรอก

UNDER WORLD

ข้าได้พรากสิ่งที่เจ้ารักไปก็จริง  แต่ข้าได้ให้เจ้ามากกว่านั้น

KOMA

มีความหวัง  ดีกว่าไม่มี

NANA

ยังจำครั้งแรกที่เราเจอกันได้ไหม

กอหวู่

พูดก็ไม่ฟัง  ฟังก็ไม่เข้าใจ

เข้าใจก็ไม่ทำ  ทำก็ทำผิด

ผิดก็ไม่รับ  รับก็ไม่แก้

แก้ก็ไม่เต็มใจ  ไม่เต็มใจก็ไม่พูด

My Girl & I

คนรักกันพบกันได้  แม้ความตายมาพราก

จากหนังจีนและเกาหลี

ชนะเป็นเจ้า  แพ้เป็นโจร

ถึงไม่มีโอกาสได้ร่วมหอ  แต่ขอนอนโลงเดียวกัน

โหดเหี้ยมไร้สัจจะ

คิดจะทำการใหญ่ จิตใจต้องโหดเหี้ยมอำมหิต

ข้าเปลียบเสมือนชาวชิตัน  เจ้าเหมือนชาวซ่ง

เราไม่อาจอยู่ร่วมกัน   แต่ชาวชิตันก็มีทั้งดีและไม่ดี  ชาวซ่งก็เหมือนกัน

ความอิจฉาริษยาตาร้อน  แม้ไม่มีตัวตนแต่ก็ร้ายกาจ

หญิงก็ไม่มียางอาย  ชายก็ไม่มีศักดิ์ศรี