ถนนเส้นนี้ กลับบ้าน

ครั้งหนึ่งฉันมีความสุขเหลือเกิน ฉันได้มีเวลาที่มีความสุขที่สุดเลยก็ว่าได้ แต่ฉันก็เข้าใจได้ดีว่ามัน(ความสุข)หรือหลายสิ่งหลายอย่างบนโลกนี้หลากล้วนไม่แน่นอน เพียงแต่ฉันไม่ได้คิดว่ามันจะเร็วเพียงนี้ วันนี้ วันที่ฉันเตรียมตัวและหัวใจยังไม่ทัน มันทำให้ฉันมีน้ำตา ฉันร้องไห้ ฉันร้องไห้ให้กับอะไรนะหรือ เมื่อมาคิดดูอีกทีฉันไม่น่าจะต้องร้องไห้ออกมาเลย หากจะต้องร้องไห้ให้กับสิ่งดีๆ วันดีๆ คนดีๆ ที่ได้ผ่านพ้นไป ตลกจัง ที่ฉันต้องมาร้องไห้ให้กับเรื่องดีๆที่ผ่านพ้นไป แล้วฉันก็มีคำถามให้กับตัวเอง ว่าวันดีๆของฉันมันจะจบลงแค่นี้หรือ เพราะพรุ่งนี้ฉันยังไม่รู้เลยว่าจะต้องเจอกับอะไร อาจจะมีใครสักคน เพื่อนของฉัน ลูกค้าของฉัน เพื่อนรวมงาน ครอบครัว สิ่งมีชีวิตรอบข้าง ล้วนแล้วแต่ให้สุข ให้ทุกข์ ฉันได้ทั้งนั้น

รอคอยใครสักคน

อ๊ะ!! โผล่มาแล้ว

มันก็คงไม่แปลกหรอกกับที่เขา(หญิงอันเป็นที่รัำก)ได้ทำกับเราไว้ในตอนนั้น ที่มีทั้งทุกข์และสุข และในตอนนี้ที่ไม่มีเขา และปัจจุบันที่ว่างเปล่า

ถึงวันนี้ฉันจะร้องไห้ ก็ใช่ีว่าในวันต่อๆไปฉันจะไม่หยุด โลกนี้มีสิ่งที่ดีกว่าเดิมตลอดเวลา วันนี้ถึงจะไม่มีเธอ แต่ฉันก็จะยิ้ม ยิ้มเพื่อรอสิ่งที่ดีๆ หรือ อาจจะดีกว่าที่เคยมีมาด้วยซ้ำไป แต่ก็ขอบใจนะ สิ่งดีๆที่ได้ทำร่วมกัน ไม่ลืม ไม่ลืม แต่อาจจะคิดถึงมันให้น้อยลงถ้าคิดถึงแล้วมันทำให้ต้องเสียใจ และหากแม้ฉันได้ลืมเลือนมันไป ก็คงไม่ว่ากัน

ชีวิตคนเราก็แปลกนะ สิ่งใหม่ๆคนใหม่ๆน่าค้นหาและคบหาเสมอ แต่พอค้นหาคบหากันไป กลับหาสิ่งที่ตัวเองต้องการจากกันและกันไม่เคยเจอ แถมยังต้องลงท้ายด้วยการจากลา ให้เสียใจทุกทีไป แต่ก็ต้องของใจนะที่ทำให้ฉันรู้ว่าความสุขนั้นอยู่หนใด

แม่เพื่อนเคยกล่าวไว้ว่า”แค่เดินออกจากบ้านก็จะเห็นรอยตีนสาวสวยมากมาย”

—จบ—

ความเรียงด้านบนนี้ผมจำไม่ได้แล้วว่า(แอบ)เขียนไว้ตั้งแต่เมื่อไร แต่เข้าใจว่าคงเขียนในตอนที่ร่างกายมีสารเคมีที่เรียกว่า”เหล้า”มากมายเกินกว่าที่กฏหมายกำหนดแน่ๆ ค้นเจอและได้อ่านมันซ้ำอีกครั้งถึงได้คิดถึงเรื่องราวในอดิตเก่าๆที่เรามีกันและกัน และก็ถูกอย่างที่ผมได้เขียนไว้ ผมแทบลืมมันไปหมดแล้ว ทั้งๆที่ในตอนนั้นจะเป็นจะตาย สุดท้ายก็ผ่านมาได้ ชีวิตมันก็มีเท่านี้ ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป ซ้ำซากจำเจ ประหนึ่งดั่งฤดูกาลที่ผันเปลี่ยนแต่ซ้ำซากกระนั้นเชียว