ถนนเส้นนี้ กลับบ้าน

ช่วงนี้เหงาๆเลยเอาเพลงเบาๆช้าๆเศร้าๆเอามาฝากกันฟัง จันทนีย์ (อูนากูล) พงศ์ประยูร น้อยคนนักที่จะไม่รู้จัก หากเมื่อสัก 25-26 ปีที่ผ่านมาพวกเขายังเป็นวัยรุ่นกันอยู่ ผมเองช่วงนั้นยังอยู่ ป.1 หรือ ป.2 นี่กระมัง มีโอกาสได้ฟังเพลงเหล่านี้ก็ผ่านมาอีกหลายปีดีดัก จันทนีย์ หรือพี่น้อย นอกจากจะร้องเพลงได้ไพเราะแล้วยังแต่งเพลงที่ไพเราะไว้มากมาย ไม่ว่าจะเป็น เธอ , ลองรัก และอีกหลายเพลง ที่ยกตัวอย่างสองเพลงนี้เพราะว่าคนยุคเราคงคุ้นหูจากการขับร้องโดย ท่านพี่ อริสมันต์ พงษ์เรืองรอง ในบทบาทของนักร้องถือว่าครอบครัวผมชอบมาก สำหรับนักร้องคนนี้ พี่อ้อยังได้ถ่านรูปคู่กับพี่กี้แกหลายรูปอยู่ ตัวจริงดำอยู่แล้ว หรือ เพราะว่า่ช่วงนั้นตากแดดหาเสียงเพราะลงสมัคร สส. ก็มิทราบได้

ชอบโดยยังไม่ได้สนใจว่าใครเ็ป็นคนแต่งเพลงเหล่านี้ เมื่อได้มีโอกาสได้ฟังเพลงเหล่านี้ ที่พี่น้อยแต่งเอง และร้องเอง ความไพเราะนั้นได้แทรกซึมอยู่ในทุกคำร้องทุกทำนองกระทั่งเสียงของลมหายใจ

เพลงเธอ

เพลงเธอที่แสนดี

memories

บางเวลาที่เหงาๆ ได้เพลงเหล่านี้ขับกล่อม ฉุดลากความคิดกลับสู่อดิตอีกครา กลิ่นของช่วงเวลาเก่าๆกลับคืนมา ได้คิดถึงหลายๆคน ที่ไม่เคยคิดถึงมาก่อนเลย คิดถึง คิดถึง

“น้ำตาล” ผู้หญิงคนหนึ่งที่ผมรู้จักตั้งแต่สมัยเด็ก เรามีเวลาได้อยู่ใกล้ชิดกัน สิบกว่าวันในช่วงปิดเทอม ขณะที่ผมไปเยี่ยมญาติ มันคือรักครั้งแรก รักครั้งแรกที่ไม่เอาไหนเอาเสียเลย ตลอดเวลาที่เจอเธอในสิบกว่าวันนั้น ผมไม่เคยคุยกับเธอเลย ได้แต่แอบมอง เดินสวนกันไปมา ชื่อ น้ำตาล ของเธอ ถ้าญาติไม่บอก ถึงวันนี้ผมเองก็คงอาจจะยังไม่รู้ สิบหกปีให้หลังถึงได้รู้ว่าเธอเองก็อยากคุยกับผมในวันวานที่ผ่านมา แต่ตอนนี้มันก็สายไปแล้ว(ถ้าคิดจะจีบเธอ)

“กุย” เธอเป็นดรัมเมเยอร์ไม้หนึ่งตอนอยู่มัธยม 1 เธอเป็นคนสวยที่ไม่ฉลาดเลย ไม่ฉลาดเลยที่มาชอบผม ยังจำวันแรกที่เราเจอกันได้ไหม ขณะที่ผมรอซื้อน้ำอยู่ กุยเดินเข้ามาพร้อมกับถุงน้ำอัดลมกับประโยคที่ว่า”ให้พี่เอ”แล้วกุยก็วิ่งหายไป เวลาผ่านไป 7-8 ปี ได้เจอกันอีกพร้อมกับเจ้าตัวเล็ก วันนั้นที่ร้านกาแฟแม้เป็นเวลาสั้นๆ แต่เราคุยกันได้เยอะแยะมากมาย มากกว่าหนึ่งปีตอนที่เราชอบกันขณะเรียนมัธยมต้นเสียอีก และหลังจากนั้นก็ไม่ได้เจอกันอีกเลย

“เอ” หลานนายทหารชั้นผู้ใหญ่แห่งลพบุรี จิตใจเข็มแข็งเด็ดเดี่ยว เอชอบไอ้เจี๊ยบลูกกำนันเพื่อนผม โดยเธอใช้แรงงานผมเป็นพ่อสื่อ เวลาและหน้าที่พ่อสื่อของผมนับวันทำให้ผมกับเอ สนิทกันมากขึ้น มากขึ้น จนประกายตาที่มองกันของสองเราเปลี่ยนไปไม่เหมือนก่อน

“จี้” เป็นผู้หญิงติงต๊อง เฮฮา สนุกสนาน แต่ใครจะเชื่อ ว่าเขาเป็นคนที่มาช่วยผมจากการถูกรุมกระทืบโดยเด็กวัยรุ่นกลุ่มหนึ่ง บ้านจี้อยู่หลังสถานีรถไฟ หลายปีก่อนผ่านไป บ้านหลังนั้นไม่มีคนอยู่เสียแล้ว

“ปลา” ปลาเหมือน”น้ำตาล”เลย ผมเรียนที่โรงเรียนเดียวกันกับปลาแต่คนล่ะห้องตั้งแต่ ม.1 ถึง ม.3 ผมไม่เคยคุยกับเธอเลย แอบมองบ้างบางเวลาที่เผลอตัว ก็นะ ช่วงวัยนั้นเธอเป็นคนน่ารัก สวย ที่สำคัญเธอผมยาว เราจบ ม.3 มาด้วยกันโดยไม่ได้คุยกัน จากนั้นอีกสามปี วันที่ผมสอบวิทยุสมัครเล่นได้ ขณะที่ขึ้นความถี่ ได้คุยกับผู้หญิงคนหนึ่งเสียงไม่คุ้นนัก เราคุยกันอยู่หลายวัน จนนัดเจอกัน ให้ตายเถอะ ผู้หญิงบนความถี่คนนั้นก็คือปลา ที่เมื่อหกปีที่แล้วเราเข้าเรียน ม.1 โรงเรียนเดียวกันแต่คนล่ะห้องนั่นเอง หลังจากนั้นเราก็ได้เป็นแฟนกัน จนวันเวลาได้ขยายช่องว่างระหว่างเราออกไปเรื่อยๆ จนวันนี้ก็ไม่รู้ว่าเธออยู่ที่ไหน

“นก” ไอ้หลิวเพื่อนรวมโรงเรียนตอนม.ต้น ไอ้นี่มันออกจะนักเลงนัก ผมจะไม่ค่อยสังคมกับนักเลยอยู่แล้ว เลยไม่ค่อยชอบขี้หน้ามันนัก สี่ปีหลังจากจบม.3 เมื่อตอนที่ผมคบกับนกตอน ปวส. ปี1 ในวันหนึ่งที่ผมไปรับนกเพื่อออกไปทำการบ้านที่สวนสาธารณะ ผมดันไปเจอไอ้หลิว นั่งเป็นแปะหน้าบูดอยู่ภายในบ้าน นกแนะนำให้เรารู้จักกัน เรายิ้มให้กันหน้าแห้งๆ ทำความรู้จักกันในระยะห้าเมตร ลับหลังนก เราก็ทักทายกันภาษาชาวเรา “กล้วย เป็นไงว่ะไม่เจอหน้าเลย” “แล้วนี่มึงมาจีบน้องกูหรอ” หลิวมองผมด้วยสายตาเอาคำตอบ “เออ” คำตอบสั้นๆ ความหมายให้หลิวคิดเอา หลิวเปลี่ยนสายตาที่เอาคำตอบ ไปเป็นสายตาที่เป็นคำสั่ง “อย่าให้น้องกูร้องให้นะ” ถ้าวันนี้ได้เจอหลิืว อยากบอกหลิวว่า “กูขอโทษ”

และอีกหลายๆคนที่ตอนนี้ยังไม่คิดถึง เอาไว้คิดถึงแล้วจะเขียนถึงนะ และสำหรับเพลงในอัลบั้มนี้การันตีว่าไพเราะทั้ง 13 เพลง ฟังเพลงตัวอย่าง และ เข้าชมเว็บของพี่น้อยได้ที่ http://www.chantanee-p.com/