ถนนเส้นนี้ กลับบ้าน

หนังสือเล่มนี้ “บ้านนี้มีห้องแบ่งให้เช่า” จะว่าไปก็คงธรรมดา ธรรมดาที่มีบ้าน แล้วดันมีหลายห้องเลยแบ่งให้เช่า โดยก็ต้องมีเจ้าของห้องเช่า และก็มีผู้เช่าห้องเป็นธรรมดา

หนังสือเรื่องนี้จึงไม่เอาไหน -
ไม่เอาไหนเอาเสียเลย -

ซ้ำตัวละคนแต่ล่ะตัวยิ่งไม่เอาไหนไปใหญ่

เพริด เทียบทอง รูปร่างบาง แต่ไม่สูง ริมฝีปากบาง และมีไฝแดงแกมเขียวเม็ดเท่ามดลูกแมลงวันแปะอยู่ริมล่างด้านซ้าย ถ้าเขายิ้ม มองเห็นความถือดีจับเป็นคราบอยู่บนฟันผุมากกว่าสิบซี่ และเขายิ้มบ่อยจนน่าจะใช้คำว่าฟุ่มเฟีอย ถ้ากินเหล้ามาแล้วสักสามในสี่ของขวดกลม เขาเดินหลบเงาตัวเองตลอดทางจนถึงบ้าน

แบน สายหยุด ใบหน้ากลมเหมือนกะละมังบิ่นเป็นแว่นและตูดทะลุ จมูกหักไม่มีสัน รูสิวปรุตามร่องแก้ม บางรูโตจนแมลงวันแทบบินเข้าไปอาศัยนอนเล่นได้ ก้นปอดและพุงโร กินจุ น่าสงสัยว่าจะมีตัวตืดขดอยู่ในลำใส้ช่วยกิน เขาเป็นช่างไม้ไม่สังกัดกับบริษัทรับเหมาก่อสร้าง หรือ กับใครทั้งนั้น จึงมีโอกาสว่างงานเดือนล่ะหลายวัน เขาพูดเล่นสำนวนพระเอกนวนิยายแกร่งกร้าว “หัวใจผมมันร่อนเร่”

และอีกหลายๆคน เชิง ม่านลาย ขาซ้ายด้วน เขาอาจพูดสัปโดกจนน่าหัวเราะและน่ารากแตกในขณะเดียวกันบนใบหน้าเคร่งขรึม แต่เมื่อพูดถึงการตายที่น่าเศร้าของเพื่อนของเราบางคน ดันทะลึ่งมีรอยยิ้มบนใบหน้าที่น้ำตาไหลพราก แย้ม โคกนุ่น เป็นคนไม่เอาไหนผู้น่ารัก ยง เสนาไพร นายแบบเดินแฟชั่น อายุ 23 รูปร่างสะโอด ก้นแป้ว อกแฟบ เอวคอด และ อวัยวะอื่นน่าจะลีบตามไปด้วย และอีกหลายๆคนที่ไม่เอาไหนเอาเสียเลย ที่ต้องมาใช้ชีวิตใน บ้านนี้มีห้องแบ่งให้เช่า ชายคาเดียวกัน

ตอกย้ำความไม่เอาไหนอีกทีเพราะนี่เป็นหนังสือของ “รงค์ วงษ์สวรรค์” ความไม่เอาไหนจึงมากเท่าทวีคูณ -

บ้านนี้มีห้องแบ่งให้เช่า ไม่เอาไหนขนาดที่สำนักพิมพ์ แกล้งลืมพิมพ์ -

เพราะฉะนั้น คนที่ไม่เอาไหน จึงควรต้องอ่าน”บ้านนี้มีห้องแบ่งให้เช่า” แบ่งให้เพื่อนที่ไม่เอาไหนของคุณได้อ่านด้วย

และสำหรับ คนที่เอาที่ไหน? ยิ่งต้องอ่าน -

มาร่วมลุ้นว่าคนไม่เอาไหนต่างคนต่างแย่ แต่ถ้าพวกเขารวมตัวกันล่ะ? (ตอนจบโคตรเศร้าเลยว่ะ    )

ปล. สำหรับคนที่ไม่เอาไหนขณะอ่านห้ามดื่มสุราเพราะจะทำให้ประสิทธิภาพในการกระดกแก้วลดลง – - “