เมื่อคืนนี้หลับเร็ว(อ่านดีๆ)เพราะอยากพักผ่อนมากๆ เพราะวันนี้ต้องออกเดินทางไปหลายที่ ทำให้เช้าวันนี้สดชื่นเป็นพิเศษ อากาศเย็นลงกว่าเมื่อวาน เสียงนกกระจิบนอกระเบียงส่งเสียงเป็นระยะ ยิ่งทำให้บรรยากาศเช้านี้สดใส วันนี้ต้องเดินทางไปทำธุระในเมือง(ความหมายคือฝั่งพระนคร)หลายที่ อาบน้ำแต่งตัว จัดเอกสาร จัดยาเข้าซอง เรียบร้อย ขับรถออกมากินข้าวที่ร้านอาหารใต้ ร้านประจำที่ปั๊มหน้าปากซอย อิ่มแปร่ ขับต่อไปที่ เซ็นทรัลพระราม2 วันนี้เช้ามากที่จอดรถในชั้นใต้ดินยังไม่เปิด ขับขึ้นไปจอดชั้นสองของที่จอดรถแทน เดินออกมาป้ายรถเมล์เพื่อต่อรถไปอนุสาวรีย์ รถตู้ไปอนุสาวรีย์มาพอดี รถติดนิดหน่อย ใช้เวลาเกือบๆชั่วโมงแล้วจึงถึง ต่อแท๊กซี่ไปหาลูกค้าแถวแยกกรุงเทพกรีฑา ต้องรีบด้วยเพราะต้องไปทำธุระที่ธนาคารแถวเช็นทรัลลาดพร้าวต่อ จิบกาแฟหมดแก้วแล้วออกมาต่อ แท๊กซี่ไปธนาคาร ถึงธนาคารบ่ายๆ ทำธุระเสร็จพอดีลูกค้าที่เพิ่งไปเจอมาก่อนนี้โทรมาถามว่า “ลืมอะแดปเตอร์ของโน๊ตบุคหรือเปล่า” ผมแหวกดูกระเป๋านิดนึงจึงบอกกลับไปว่า “แน่นอน” แต่ยังติดธุระหลายที่เลยวางแผนว่าจะให้แมสเซนเจอร์ที่บริษัทเอวัน บริษัทต่อไปที่กำลังจะไปทำธุระ ไปรับแทน แล้วเอาไปให้ผมต่อที่พันทิพย์ ทำธุระที่เอวัน เข้าไปคุยกับพี่อุ๊นานอยู่เหมือนกัน เกือบๆบ่ายสาม นั่งมอเตอร์ไซค์รับจ้างไปสถานีรถไฟฟ้าหมอชิต ลงราชเทวี เดินต่อเข้าพันทิพย์ เหนื่อยเอาการ ทำธุระต่อ สักพักแมสเซนเจอร์ก็โทรมาบอกว่ามาถึงแล้ว ลงไปเอาของเสียหายไปสองร้อย เฮ้อ ขี้ลืมเป็นเหตุ เสร็จแล้วต้องรีบกลับไปเซ็นทรัลพระราม2 เพื่อเอารถแล้วไปโรงพยาบาล เพราะหมอนัดตรวจ ข้ามสะพานลอยหน้าพันทิพย์มารอรถสาย 140 อันนี้ฮามาก ขึ้นไปแล้วจ่ายค่ารถคนเยอะมาก ต้องยืน จ่ายค่ารถเอาแบงค์ 20 บาทให้ บอกว่าลงเซ็นทรัล เขาทอนมา4บาท ผมเองไม่ค่อยได้นั่งรถเมล์แต่คุ้นๆว่า มันแพงกว่านั้น แต่ก็ทำเนียน ฮ่าๆๆๆๆ กระเป๋ารถน่าจะจำผิด อิอิ ทำเนียนต่อไป ไม่ได้สนใจอ่ะไร หลับนิดๆ(ท่ายืนด้วย) พอตอนรถลงทางด่วนนี่สิ เฮ้ยๆไม่คุ้นเลยวุ้ย มันไม่ใช่แถว กม.9 ที่เคยลงนี่หว่า แน่แล้วๆ ลงป้ายแรกเลย สุขุมวิท101 เจ็บใจฉิบเป๋ง รถเมล์ที่ขึ้นดันไม่ใช่สาย 140 แต่สีเหมือนกันเด๊ะเลย และที่บอกว่าลงเซ็นทรัล กระเป๋าก็คงหมายถึงเซ็นทรับบางนา ซวยซ้ำซวยซ้อนนี้ก็เกือบห้าโมงเย็นล่ะ เลยเวลาหมอนัดเลย จำเป็นต้องจับแท๊กซี่กลับไปเซ็นทรัลพระรามสองอีกที หมดไปอีก 200 เฮ้อ ถึงเซ็นทรัลรีบไปเอารถ บึ่งไปโรงบาลไม่ทันเลย

หลังตรวจความดัน 83/135 สูงไปนิด แต่ก็ดีกว่าครั้งที่แล้ว ตามด้วยเจาะเลือดอย่างเร่งด่วนโดยพยาบาลคนสวย ฮ่าๆ โม้กันนิดหน่อย ตามด้วยเก็บตัวอย่างปัสสวะ อันนี้ผมทำเอง พยาบาลไม่เกี่ยว จากนั้นก็นั่งอ่านหนังสือพิมพ์รอผลตรวจ 45 นาที เห็นหมอชัญเดินไปเดินมา เลยแอบๆหมอ เพราะว่ามาสาย เหอๆ อ่านหนังสือรอจนถึงเวลาแต่ห่างจากจุดตรวจไม่มากนัก เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นมาดูเบอร์เป็นของโรงพยาบายเลยมองไปที่จุดตรวจเห็นพยาบาลยกหูโทรศัพท์อยู่ เลยโบกมือให้ พยาบาลเลยว่างหู แสดงว่ากำลังโทรหาผมจริงๆ แล้วเดินไปหา พยาบาลบอกว่า หมอชัญติดธุระอยู่ ให้รอสักพัก แหม.. เห็นเราสายเลยเอาคืนล่ะสิ สรุปนั่งรอหมออีก 30 นาที

ช่วงนี้ไม่ค่อยได้ดูแลตัวเองเลย งานเยอะมาก คิดว่าผลตรวจคงไม่ดี แถวมีเรื่องบ้าๆหลงๆลืิมๆทั้งวันอีก คิดไว้ว่าถ้าผลตรวจเดือนนี้ไม่ดี เดือนนี้คงเบาๆงานลงหน่อยแล้วล่ะ “อยากให้เธอลองเอาไปกินดูหน่อย” หมอชัญให้ทำตอบผมตามสายตาผมร้องขอ “เพราะผลจากต่างประเทศค่อนข้างช่วยได้ แ่ต่ก็ต้องกินหลายเม็ดและต่อเนื่องเป็นปี ที่สำคัญ…” หมอชัญหยุดจังหวะก่อนพูดต่อเบาๆว่า “แพงนะ” ผมร้องอ๋อ คิดอยู่ในใจแค่ค่ายาหมอเืดือนๆนี้ก็จะตายอยู่แล้ว แต่ถ้ามีโอกาสจะดีขึ้นได้เรื่องนั้นก็ไม่สำคัญ เลยบอกหมอว่าจะลองดู หมอสรุปผลตรวจให้ฟัง ผลออกมาแย่ลงนิดหน่อยอย่างที่คิด และคงต้องพักมากๆ ในเดือนนี้ หมอจัดยาเสร็จ และนัดกันอีกสองเดือน”เจอกันปีหน้า” หมอบอก “แล้วเธอก็อย่ามาสายมาก” หมอชัญมองหน้าผม ผมหัวเราะเบาๆ อยากจะเล่าเรื่องหลงๆลืมๆของผมทั้งวัน ที่ทำให้มาตามนัดช้าเป็นชั่วโมง แถมโดนแกล้งให้รอหมออีก ครึ่งชั่วโมง

แต่ก็ยังดีทีคำถามเรื่อง โอเมก้า-ทรี ไม่ได้เกี่ยวกับอาการหลงๆลืมๆของผม แต่เกี่ยวกับการรักษาโรคแทน วันนี้กลับถึงบ้านได้หลับเป็นตาย เหนื่อยโคตรๆ

วันเสาร์ที่ผ่านมา server ผมอาการไม่ค่อยดี(มาสักระยะแล้ว) ปกติจะให้พนักงานของทาง pacific คอยรีบูทเครื่องให้ แต่เมื่อเช้าๆวันเสาร์เกิดอาการ บูทไม่ขึ้น เป็นห่วงข้อมูลมากๆ ไม่รู้ว่าจะเอาคืนได้หรือเปล่าถ้าเกิดอะไรกับ harddisk หลังจากเอาเครื่องใหม่ไปเปลี่ยน แล้วเอาเครื่องเดิมกลับมา harddisk ยังปกติดีแต่ บูทไม่ได้ เลยเอามา mount บน ลีนุกซ์เครื่องอื่นแล้วดึงเอาข้อมูลทั้งที่เป็นไฟล์ และ เดต้าเบส mysql เนื่องจากไม่สามารถนั่งทำงานที่ pacific ได้นาน เลยกลับมาทำที่บ้าน เรื่องที่แย่ต่อมาคือการ backup ข้อมูลกลับต้องโอนไฟล์ผ่าน adsl ขาอัพลิ้งค์ซึ่งมีแค่ 512 Kbps เป็นอีกส่วนหนึ่งของเวลา 3 วัน จูนทุกอย่างด้วยมือ ตอนนี้เองก็ยังไม่ 100% ดีแต่ก็ถือว่าดีได้มีโอกาสเปลี่ยนเครื่องใหม่ด้วย แรงเลยล่ะ

ยังไงก็ขออภัยในความไม่สะดวก ทั้งลูกค้าของผม และผู้ใช้งานเว็บทั่วไป ซึ่งต่อไปนี้บริการของผมคงจะดีขึ้นกว่าเดิม เนื่องจากผ่านเหตุการอันโหดร้ายที่สุดของการทำ hosting มาแล้ว และอีกอยางตอนนี้ได้เครื่องระบบใหม่อย่างแรงด้วย คงทำให้บริการดีขึ้น จึงอยากมอบดอกไม้เป็นการขออภัย เหอๆ

ดูคริสตินจะโด่งดังใน youtube มากมายเลยทีเดียว ดูจากยอดคนเข้าชมคลิปแต่ล่ะคลิปของเธอและจำนวน Subscribers กว่าสองแสนคน อาจเป็นได้ว่าโลกนี้กำลังต้องการผู้หญิงสวยรั่วๆแบบนี้ ผมว่าเธอทั้งเก่ง สวย(สยองหน่อยๆ) หูกางด้วย(อันนี้สเปกเลยเหอๆ) เวลาอยู่ใกล้น่าจะมีความสุข(คิดว่านะ) ถึงแม้จะมีคนชอบถามถึงอายุเธอ(คงประมาณว่าอายุเท่าไรแล้วคริสตินยังเล่นเป็นเด็กอยู่ได้) แต่สิ่งเหล่านี้ก็คงเป็นเสน่ห์ของเธอ

http://www.happyslip.com/ คือเว็บไซต์ของเธอ เว็บนี้เป็นเว็บของเธอเอง มีอะไรหลายอย่างให้น่าติดตามจะเป็นรูปหรือคลิปวีดีโอ มีการออนไลน์ผ่านเว็บแคมเพื่อคุยกันเพื่อนๆแฟนนานุแฟนของเธอ(มีการกำหนดเวลาตายตัวเลยนะ) และที่สำคัญยังคงความรั่วๆไว้ทุกๆที่ที่มีเธออยู่

ปล. ยิ่งในช่วงเวลาบ้านเมืองยี่เกๆแบบนี้ หาแฟนสวยๆรั่วๆแบบนี้ไว้คลายเครียดสักคนก็คงดีไม่หยอก

วันนี้มีพัสดุส่งมาถึงผม นึกไม่ออกว่าใครส่งมา ถ้าเป็นที่บ้าน ปกติก็จะโทรมาบอกก่อน ดูจากที่อยู่ปลายทางพร้อมเอาหูเงี่ยฟังใกล้ๆจนแน่ใจว่าข้างในไม่มี”นาฬิกาไขลาน” จึงลากสายตามาพิจารณาต้นทางที่ส่งมา เห็นว่าเป็นจากนครสวรรค์ จึงพอเดาได้ว่าเป็ํน เพื่อนคนหนึ่ง ที่รู้จักกันผ่านทาง TCP/IP และมีพฤติกรรมทางการเมืองคล้ายๆกัน ก่อนหน้านี้สองสามวัน ผมไม่ค่อยได้อยู่หน้า MSN เห็นเพื่อนคนนี้ ติดต่อผมผ่าน MSN สองสามครั้ง อันด้วยการเมืองเดือดๆตอนนี้ ผมไม่แน่ใจว่าเขาพยายามติดต่อผมเพื่อจะบอกผมว่าจะเข้ามากรุงเทพหรือเปล่า แต่เมื่อได้รับพัสดุ(ที่ข้างในเป็นโมจิมิใช่นาฬิกาไขลาน)ก็เลยคิดไปถึงก่อนหน้านี้ว่าเขาเคยบอกว่าจะส่งขนมมาให้ทาน

ยังไงก็ขอบคุณมากเลยครับ ได้รับแล้วเรียบร้อย แต่เยอะมากเลย ผมลืมบอกไปผมอยู่คนเดียว เล่นส่งมาเยอะเลย กินแแทนข้าวนี่ก็น่าจะอยู่ได้หลายวันตั้ง 10 กล่องแนะ

ลองชิมสักกล่องซิ เห็นแล้วอดใจไม่ไหว

ในกล่องหน้าตาเป็นอย่างนี้

โอ้วววววว … อร่อย

ว่าแต่เพื่อนคนที่ส่งมาผมไม่เจอทาง MSN วันสองวันล่ะ หรือว่าเดินทางเข้ามากรุงเทพแล้ว …

หวังว่าตัวเองจะลืม เรื่อง entry นี้ไป แล้วพอถึงวันที่ entry นี้มันโผล่ขึ้นบล็อกจริงๆจะได้เซอร์ไพรส์นะ(ตัวเอง)

ชื่อเพลง: Wake Me up when September Ends
อัลบั้ม: American Idiot
ศิลปิน: Green Day

Summer has come and passed
The innocent can never last

wake me up when september ends
like my fathers come to pass
seven years has gone so fast

wake me up when september ends
here comes the rain again
falling from the stars

drenched in my pain again
becoming who we are

as my memory rests
but never forgets what I lost
wake me up when september ends

summer has come and passed
the innocent can never last
wake me up when september ends

ring out the bells again
like we did when spring began
wake me up when september ends

here comes the rain again
falling from the stars
drenched in my pain again
becoming who we are

as my memory rests
but never forgets what I lost
wake me up when september ends

Summer has come and passed
The innocent can never last
wake me up when september ends

like my father’s come to pass
twenty years has gone so fast
wake me up when september ends
wake me up when september ends
wake me up when september ends

ผมพยายามนึกถึงเอสเพรสโซแก้วแรกของผมอยู่พักใหญ่แล้ว แต่ก็ยังนึกไม่ออกเสียที ก็เป็นซะอย่างนี้แหละความทรงจำ อยากจำกลับลืม อยากลืมกลับจำ ผมมานั่งรอเธอพักใหญ่แล้ว ผมไม่ได้คุยกับเธอมานานแสนนาน นับจากวันที่เราพยายามห่างๆกัน นานเหมือนกันนะ จะสามปีหรือสามปีกว่าๆแล้วมั้ง แม้ไม่ได้คุยกันเลยแต่ก็ยังพอรู้กันและกันว่าเรายังห่วงใยกันอยู่บ้าง จากการที่เรา(เธอกับผม) หากได้เดินทางไปไหนต่อไหน มักจะส่งโปสการ์ดคุยกันบ่อยๆ บางทีการได้ระบายหรือเขียนอะไรออกไปทางเดียวโดยไม่มีการตอบโต้ อาจจะทำให้ความสัมพันธ์ของเราอยู่ได้นานกว่าที่เจอกันทุกวัน(หาเรื่อง)ทะเลาะกันทุกวัน “จิตตก”

ริมคลองระบายน้ำข้างถนนวิภาวดี-รังสิตที่เดิม ที่ๆผมชอบมานั่งจิบเบียร์ ดูเงาจันทร์ที่ทาทาบกับผืนผิวน้ำคลำ พระจันทร์ในนั้นสั่นไหวจากการไหลเอื่อยของสายน้ำในคลอง ยุงฝูงเล็กๆบินวนน่ารำคาญ บ้างเผลอตบหน้าตัวเองไปหลายที “ไอ้ยุงบ้า” ด่ามันไปงั้น เพราะความจริงไม่รู้คนหรือยุงที่บ้า ถ้าไม่มานั่งชื่นชมกับบรรยากาศ ริมคลองน้ำเน่าอย่างนี้ ก็คงไม่มียุงมากวนใจ

หมอเปิดช่องให้กินเบียร์ได้บ้าง เนื่องจากคุณหมอคงคิดว่า คนอย่างผมคงไม่ตายเพราะกินเบียร์ แต่กลัวว่าจะตายเพราะไม่ได้กิน – -” นั่งละเอียดน้ำเบียร์สุขใจชมน้ำเสียที่เคยใสไหลเอื่อยๆ ยกโทรศัพท์เอามาดูเวลา จะสองทุ่มแล้ว เธอยังไม่มา “เหมือนเรานัดกันตอนทุ่มนึง” ผมคุยกับยุงตัวหนึ่งที่บินไปมาบนพื้นโต๊ะ ก่อนตบเพี๊ยะโดยไม่รอคำตอบไม่นานเธอโทรมาอิดออด ต่อว่ามาถึงแล้วไม่โทรหา ผมก็บอกไปว่าไม่เป็นไร คือเข้าใจไปเองว่านัดกันผ่าน msn ไปแล้วว่าทุ่มนึง ก็ไม่เป็นไร

ก็ไม่เป็นไร ชีวิตเหมือนนิยาย นิยายก็อาจจะมาจากชีวิตจริงก็ได้ ที่อยากเจอเธอ ไม่ได้เพราะอะไร การจบลงบางทีก็ดีที่สุดแล้ว ผมอ่านหนังสือของ วิสิทธิ์ โพธิวัฒน์ เรื่องที่เขียนถึงอยู่นี้ “The Espresso กลิ่นเวลาและคราบกาแฟ” นอกจากลีลาสำนวนที่เย้ายวนชวนอ่าน ไม่เว้นแต่ล่ะบรรทัด เนื้อเรื่องตัดสลับฉากย้อนไปย้อนมาคล้ายบทหนัง อ่านสนุกชวนติดตามอย่างระทึก งานเขียนเล่มนี้ของ วิสิทธิ์ เล่มนี้มีตัวละครตัวหนึ่งชื่อ อาจารี อาจารีที่ทำให้ทุกครั้งที่ผมตื่นจะต้องสั่นหัวแรงๆหลายๆครั้ง เพื่อใตร่ตรองว่า อาจารีไม่มีตัวตนอยู่จริง มันคงเป็นเรื่องบังเอิญอย่างร้ายกาจที่ อาจารี ในหนังสือเล่มนี้แทบจะเป็นคนเดียวกันกับคนที่ผมรู้จัก หรือคนที่ผมกำลังนั่งรอ อ่านหนังสือเล่มนี้แล้วทำให้ผมคิดถึงเธอไม่เว้นแต่ล่ะบรรทัด อยากให้เธอได้อ่านเล่มนี้ ถึงแม้มันจะจบแบบไม่แฮปปี้เอนดิ้ง ไม่ต่างจากการได้คบกันของสองเรา แต่อยากให้เธอได้อ่านเล่มนี้จริงๆ หนังสือที่วางอยู่ต่อหน้าผมนี้ที่ผมตั้งใจเอามาให้เธอเอาไปอ่าน

ผมวางโทรศัพท์มือถือลงบนหนังสือเล่มนี้เบาๆ สบัดหัวไปมาดึงความรู้สึกที่กำลังตกในห้วงลึกกลับมา ฝูงยุง(อาจจะฝูงเดิมเมื่อสักครู่นี้) บินไปมา น่ารำคาญ ริมคลองน้ำไหลเอื่อย ละเลียดเบียร์แก้วสุดท้ายก่อนจะกลับ และยังไม่สามารถจำได้ว่า เอสเพรสโซแก้วแรกของผมคือตอนไหน

ท้อ คุณๆก็คงเคยๆกันบ้าง อาการของคนที่ตั้งใจทำอะไรแล้วผลที่ได้กลับไม่เป็นไปดังปรารถนา ก็ได้แต่บอกตัวเองในใจดังๆว่า เองท้อได้นะแต่เองอย่าถอย ค่อยๆคิดค่อยๆทำกันใหม่ ไม่มีใครที่จะทำถูกทุกอย่าง และ ไม่มีใครที่จะทำผิดได้ในทุกสิ่ง(แม้มันจะง่ายมากๆก็ตาม)

เศร้า ถนนเส้นนี้กลับบ้าน ถ้าถนนเส้นนี้ไม่มีทางแยกเลย การกลับบ้านก็คงไม่ได้ลำบากอะไร อุปมาอุปมัยเหมือนดั่งตอนนี้ยืนอยู่ที่ห้าแยกณ.ระนอง แต่อยากกลับบ้าน บ้านที่ตัวเองก็ยังไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหนบน โลกใบนี้ หันซ้าย แลขวา หมุนตัวสองรอบ ให้ตายเถอะ ไปไม่ถูกจริงๆ คิดถึงตอนที่เรามองเห็นแสงไฟจากปลายปากอุโมงค์เบื่องหน้าต่อให้รอบตัวมืดมิดแม้จะต้องคลำทาง สุดท้ายก็ฟันฝ่าไปถึงปากอุโมงค์ได้อยู่ดีถ้ามีจุดหมาย เส้นทางตรงกลางยากลำบากเพียงไรก็ไม่ใช่ปัญหา แต่ถ้ายังไม่เห็นแสงไฟ ไม่รู้จะัทำอะไรต่อไป จะอยู่อย่างไร มันก็ไม่ต่างจากโลกมืดๆ ที่ทั้งกายและใจมิอาจได้สัมผัสสิ่งใด ล่องลอยๆ

เหงา แม้จะดำเนินชีวิตด้วยการอยู่คนเดียวเป็นส่วนใหญ่มาตั้งแต่เด็ก มีความเหงาเป็นเพื่อนข้างกายมาตลอด ในวัยเด็กถึงวัยรุ่น เมื่อนึกถึงทีไรก็มักมีคำถามให้ตัวเองเสมอว่าเราเป็นคนร่าเริงมากเลยนะ บ้าๆพูดมาก เป็นคนสนุกสนาน (ยืนยันจากวีดีโอม้วนหนึ่งที่เคยถ่ายไว้) ภาพความหลังจางลง ภาพความจริงในโลกปัจจุบันเริ่มเด่นชัด ตัวตนของเราเองกลับเป็นคนเงียบๆ เก็บตัวอยู่คนเดียว คุยกับตัวเอง (น่าจะรวมถึงเขียนบล็อกด้วย) ก่อนนี้เหงาๆยังพอโทรหาเพื่อนได้ระบายบ้าง แต่นั้นมันก็เรื่องเล็กๆน้อยๆ “กูอกหัก(อีกแล้ว)ว่ะ” “น้องเค้าไม่คุยกับกูเลย” “กูทำอะไรผิดหรอ” จะเหงาจะเศร้าขอแค่มีคนรับฟัง มีคนคอย(แกล้ง)ห่วงใย มันก็ทำให้เราคลายเหงาบ้าง แต่เหตุผลของความเหงาที่เล่ามามันเด็กๆ เทียบกับความเหงาตอนนี้มันต่างกัน เหงาที่อืดอัด อยากระบายให้ใครสักคนได้ฟัง แต่ก็กลัวว่าคนที่รับฟังจะไม่สบายใจไปด้วยเสียอีก เพราะสิ่งที่อยากระบายมันค่อนข้างเป็นรูปธรรมเหลือเกิน ทั้งเรื่องงาน และ สุขภาพร่างกาย ความจริงเราแค่อยากระบายมันออกไปบ้าง แต่ก็ทนไม่ได้สักที ที่จะให้คนอื่นต้องไม่สบายใจไปด้วย และต้องคอยเป็นห่วง แม้บางทีผมเองก็ต้องการแค่ใครสักคนโทรมาถามสักคำว่าเป็นไงบ้างวันนี้ dtacหรือais อาจจะได้ตังค์สักบาทสองบาท แต่ผมเองก็คงจะมีแรงกายแรงใจขึ้นอีกมากมาย พยายามบอกตัวเองมาตลอดว่าพลังใจหรือกำลังใจ มันอยู่ข้างในตัวเราเอง ซึ่งมันก็ถูกในบางครั้งเท่านั้นเอง

ป่วย IgA Nephropathy เป็นชื่อโรคที่เป็นอยู่ ซึ่งเกี่ยวกับการทำงานของไ่ต เป็นเพราะโรคนี้ ที่ทำให้แสงไฟจากปลายปากอุโมงค์ของผมดับลง ถนนเส้นนี้ที่เคยกลับบ้าน ณ. ตอนนี้กลับกลายว่ามีทางแยกมากมาย จะเลือกทางไหน จะไปยังไง ไม่รู้เลย

เพราะ IgA Nephropathy ทำให้

• ต้องลาออกจากงาน (สามเดือนกว่าแล้ว)
• จากมนุษย์ที่ไม่ค่อยจะสังคมโลกเท่าไรก็ยิ่งมีโลกส่วนตัวมากขึ้นเพราะไม่ค่อยได้ไปไหนเลย
• รู้ว่าตัวเองทำกับข้าวเป็น (อร่อยด้วยนะ) เพราะการดูแลผู้ป่วยโรคนี้ต้องคุมอาหาร
• รู้ว่าไม่ต้องดิ้นรนหาแฟนแล้ว สภาวะปกติก็โคตรหายากอยู่แล้ว ไม่ต้องพูดถึงตอนนี้
• รู้ว่าตัวเองก็เป็นคนหน้าบาง ตอนนี้หน้าเริ่มมีสิวเต็มไปหมด อันเนื่องมาจากผลข้างเคียงของสเตียรอยด์ (แอบดีใจคิดว่าตัวเองเพิ่งแตกเนื้อหนุ่ม)
• เข้าใจธรรมคำสอนที่ว่า “อโรคยา ปรมาลาภา การไม่มีโรคเป็นลาภอันประเสริฐ”

และคงจะได้ซาบซึ้งถึงอีกหลายๆอย่างที่รออยู่ข้างหน้า ในวันนี้ที่ชีวิตยังไม่สิ้นก็คงต้องพยายามดิ้นกันต่อไป สู้ไม่สู้ (สู้)

ปล. ขอบใจange* นะเมื่อคืนที่เป็นเพื่อนคุยเสียนานเลย ต่อไปจะรบกวนแต่น้อย

ทางออกแบบบ้านๆในการคลายร้อนของผม ก็คงไม่ต่างจากหลายๆคน มันก็คือการไปเดินห้างสรรพสินค้าใกล้บ้านนั่นเอง ดังนั้นห้างที่ใกล้ที่สุดเป็นเป้าหมายที่ดีที่สุด และนั่นคือ เซ็นทรัลพระรามสอง แห่งฝั่งธนบุรี ฝั่งที่มีทั้งคนดีและคนถ่อย(ถ้าพูดผิดให้ผมถอนคำพูดก็ได้เด้อ เหอๆ) อะ… ไม่นานก็มาถึงห้างแล้วล่ะ อ้าาา… เย็นจัง โอ้ววว… เย็นใจ ปกติผมจะไม่ค่อยเหมือนเพื่อนคนอื่นที่เวลาไปเดินห้างฯ เพื่อนๆมันจะชอบเหล่หญิง เหล่แฟนคนอื่นเขา บางทีก็ไปตอแหลกับพนักงานขาย(สาวๆ สวยๆ)บ้างล่ะ แต่สำหรับผมจะมีอยู่ไม่กี่มุมก็คือร้านหนังสือ ร้านซีดีหนัง,เพลง เอ๊ะ… ดีใส่ตัวชั่วใส่คนอื่น นิสัยแบบนี้มาจากดูทีวี(ที่เขาเรียกว่า)สาธารณะมากไปป่าวว่ะ

หลังจากปล่อยให้ตีนนำทางตามอำเภอใจหลายชั่วโมง ตีนก็มาหยุดลงตรงหน้าออฟฟิศเดปโป้ ตรงชั้นใต้ดินของตัวห้าง อันเป็นเป้าหมายรองจากการมาคลายร้อน นั่นคือจะมาซื้อเม้าส์ถูกๆสักตัว หลังจากเดินเลือกไม่นานก็หยิบมาตัวยี่ห้อ OKION (มีใครอ่านมันว่า โอ้เกรียน เหมือนผมบ้างหรือเปล่า) จ่ายตังค์เสร็จเดินไปเอากระเป๋าที่ฝากไว้ ขณะรอเจ้าหน้าที่หยิบกระเป๋าให้ สายตาผมเหล่ไปเห็นทรัมไดรว์หลายหลากขนาดและสีสรร ผมเองหลังจากที่ตัวเดิมขนาด256MBหายไปเมื่อจะสองปีก่อนก็ไม่ได้ใช้อีกเลย เห็นราคา ทรัมไดรว์ 2GB ราคา 325 บาทเลยซื้อมาตัวนึง จะได้มีใช้งานเป็นของตัวเองสักที

กลับมาถึงบ้านด้วยความเห่อ ก็เลยลองเสียบ(ทรัมไดรว์)ใช้งานดู เอาไฟล์อะไรเข้าไปไว้บ้างดีน้าาาาาา ว่าแล้วก็ก๊อปๆลากๆ เป็นที่หนุกหนาน ลากๆถูๆ ก๊อปปี้ ดีลีท ปี๊ดๆๆ ป๊าดๆๆ เอ๋ไหงมีกลิ่นเหม็นไหม้ว่ะ จากตรงไหนหว่า ทันใดสายตาก็ไปหยุดกึกที่เจ้าทรัมไดรว์ ที่ภายในน่าจะเต็มไปด้วยไฟล์ต่างๆนานาที่ผมก๊อปปี้ไปไว้ไม่ว่าจะเป็นไฟล์…… อ๊ะ แล้วจะบอกทำไมหว่า เอาเป็นว่ามีฟาย เอ้ย ไฟล์ ล่ะกัน เพื่อพิสูจน์ดูผมลองจับดู จึงแน่ชัดว่ามันน่าจะเสียแน่แท้เพราะร้อนมาก ด้วยตกใจ เลยถอด(ทรัมไดรว์)ออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจ จากนั้นก็เอามาดม(จะดมทำไมไม่รู้) กลิ่นเหม็นไหม้ได้ที่เลย จากนั้นก็เลยลองเอาไปเสียบกับเครื่องคอมพิวเตอร์ตัวอื่นดู ปรากฎว่า เงียบฮ่ะ เซ็งเลย พรุ่งนี้ต้องไปเซ็นทรัลฯอีกแล้วหรือนี่ - -”

10:30 น. วันต่อมาผมก็ได้มาเดินอยู่ในห้างเซ็นทรัลอีกวัน อันเนื่องมาจากต้องเอาทรัมไดรว์มาเปลี่ยน มาวันนี้แบบไม่มีจุดแวะใดๆ เนื่องจากเป็นเวลาที่ห้างเพิ่งเปิดเลยไม่ค่อยมีใครสนใจผมนัก ต่างก้มหน้าก้มตาทำอะไรกันบ้างก็ไม่รู้ ผมเลยพูดแบบหว่านแหไปดังๆ “เคลมทรัมไดรว์หน่อยครับ” พนักงานคนหนึ่งเดินผละจากงานของตัวเองเดินมาหาผม รับทรัมไดรว์จากผม แล้วพูดหว่านอวน(เสียงดังมาก) “มีใครเทสได้บ้าง” พร้อมใช้สายตาสอดส่องกวาดหาคนที่จะมาเทสอุปกรณ์ให้ผม “เดี๋ยวค่ะๆ” เสียงเล็กๆใสๆ ดังทะลุไท้ทอยมาจากด้านหลัง ผมหันขวับคอแทบหักไปตามต้นกำเนิดของเสียงเล็กๆนั้น เธอ… ตัวเล็กหุ่นสมส่วน ผมยาวตรงสลวย สบัดไปมาเวลาเธอย่างกลาย แต่ล่ะวินาทีที่มองเธอโลกที่โหดร้ายดำมืดกลับกลายสดใส เวลาผ่านไปนานเท่าไรผมไม่รู้ หนึ่งวินาที สองวินาที ไม่สิอาจจะเป็นหนึ่งนาทีแล้วก็ได้ “คุณค่ะ” ให้ตายเธอมายืนอยู่ตรงหน้าผมแล้ว “ไหนค่ะทรัมไดรว์ที่เสีย” เธอ… ทวงถามถึงที่มาของผม ผมเก้ๆกังล่วงมือไปในกระเป๋าหยิบ(ทรัมไดรว์)ยื่นให้เธอ เธอรับและบอกว่าขอเอาไปเช็คก่อน เธอ… หันตัวกลับไปที่โต๊ะทำงาน ผมยาวสลวยสบัดเมื่อต้องลม ปลิวผ่านปลายจมูก กลิ่นหอมพวยพุ่งตีเกลียวทะลุผ่านรูจมูกแผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย จากจมูก สู่ปอด ถึงปลายตีน ช่ายหอมเสียนี่กระไร นานเท่าไรไม่รู้ ห้านาที สิบนาที ผมจ้องดูเธอทำงานอยู่ห่างๆ หุ่นกระทัดรัดของเธอ เมื่อเธอทำงาน ดูช่างกระฉับกระเฉงเหลือเกิน สิบนาที หรือ ยี่สิบนาที จริงๆผมไม่ค่อยใส่ใจแล้ว เธอ… ลุกขึ้นจากเก้าอี้ แล้วหันสบัดหน้าเบาๆส่งรอยยิ้ม และเดินตรงมาหาผม เธอ… คงเดินปกติ แต่ในโสตทัสนของผมกลับเห็นเธอเป็นภาพสโลโมชั่น และก้าวเดินเข้ามาอย่างช้า ส่วนทางกับหัวใจที่เต้นรุนแรงอย่างร้ายกาจ “อันนี้ทดลองแล้วนะคะใช้งานได้”

เธอกำลังจะใส่ถุงให้ผม

“ไม่ต้องครับ ไม่ต้องใส่ถุง”

ผมบอกเธอเบาๆประหนึ่งอยากให้ได้ยินแค่เราสองคน

“ได้ค่ะ”

เธอยื่นทรัมไดรว์ตัวใหม่ให้ผม

“อันนี้ลองก๊อปปี้เพลงลงไปให้ด้วยหนึ่งเพลง”

ผมรับทรัมไดรว์จากมือเล็กๆของเธอ…

“เพลงรักหรือเปล่าครับ”

เป็นครั้งแรกที่เขามองหน้าผม เพราะอยากเห็นว่าหน้าตาผมเป็นยังไงจริงๆ

“เอาไปฟังเองนะคะ”

เธอ…ตอบเบาๆ พอที่หัวใจผมได้ยินทั้งสี่ห้อง

ตีน ที่เคยทำความดี ความดีที่พาผมมาพบเธอ บัดนี้ ตีน ที่ผมคิดว่าผมไม่ได้สั่งมันเลย มันกลับเดินอาดๆออกจากร้านไป โดยไม่ฟังเสียงจากหัวใจบ้างเลย

ผมไม่ได้ไปไหนต่อ รีบพาตัว หัวใจ กับ ทรัมไดรว์ กลับมาบ้าน หนึ่งล่ะอยากฟังเหลือเกินว่าเพลงนั้นคือเพลงอะไรนะที่ เธอ… ก๊อปปี้ใส่ไว้ให้ ได้แต่ภาวนาว่า ขอให้มันเป็นเพลงรัก มาถึงบ้านผมเสียบ(ทรัมไดรว์)เข้าเครื่อง และหาไฟล์ในนั้นและก็เปิดมัน มันช่างเป็น“ช่วงเวลาที่ดีที่สุด”(ไม่น่าเชื่อว่าเชื่อเพลงนี้จะตรงกับความรู้สึกตอนนี้เหลือเกิน) จริงๆ ผมดีใจที่มันเป็นเพลงรัก แทนที่จะเป็นโปงลางสะออน แม้เพลงนี้ผมจะได้เคยฟังมาบ้าง แต่การที่ได้ฟังเพลงนี้ และได้คิดถึงหน้าเธอ… มันมีความสุขต่างกันเหลือเกิน(นี่แค่คิดนะมึง) ฟังไปกี่รอบแล้วไม่รู้ รู้แต่ว่าถึงตอนนี้ ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอ… ชื่ออะไร (ว่ะ) – -”

เนื้อเพลง ช่วงที่ดีที่สุด
เดินจับมือ​กัน​ ​ทุกข์สุข​ด้วย​กัน
หัวเราะร้องไห้​ด้วย​กัน​มานาน​เท่า​ไหร่​ ​ฉัน​ไม่​เคยลืม​จาก​ใจ
วันที่​เรายิ้ม​ ​วันที่ทะ​เลาะ
ภาพวัน​และ​คืนเหล่า​นั้น​ ​จะ​ยัง​งดงาม​ไม่​เคยเปลี่ยนไป

ยัง​คง​เป็น​ดั่งเหมือน​กับ​เมื่อวาน
อยู่​ใน​ส่วน​ลึก​ความ​ทรงจำ
แต่ต่าง​กัน​แค่​เพียง​ ​ใน​ตอนนี้

ฉัน​นั้น​ไม่​ได้​มี​เธอ​อยู่​ข้างๆ​ ​เหมือนวันที่​เรา​เคยเดินข้ามผ่าน
ทุกๆ​สิ่ง​ ​ทุกๆ​อย่างมา​ด้วย​กัน
นับ​เป็น​ช่วงชีวิตที่ดีที่สุด​ ​แม้​เป็น​แค่​เพียงเวลาสั้นๆ
ที่​เคยเกิดขึ้น​กับ​ฉัน​…​เพราะ​เธอ

เพลง​และ​ของขวัญ​ ​ตัว​จาก​ตรง​นั้น
จดหมายที่ส่ง​ให้​กัน​ใน​วันที่ห่าง​ ​ฉัน​นั้น​ยัง​คงเก็บ​ไว้
วันที่​เหนื่อยล้า​ ​ถ้อยคำ​ที่ปลอบใจ
ภาพวัน​และ​คืนเหล่า​นั้น​ ​จะ​ยัง​งดงาม​ไม่​เคยเปลี่ยนไป

ยัง​คง​เป็น​ดั่งเหมือน​กับ​เมื่อวาน
อยู่​ใน​ส่วน​ลึก​ความ​ทรงจำ
แต่ต่าง​กัน​แค่​เพียง​ ​ใน​ตอนนี้

ฉัน​นั้น​ไม่​ได้​มี​เธอ​อยู่​ข้างๆ​ ​เหมือนวันที่​เรา​เคยเดินข้ามผ่าน
ทุกๆ​สิ่ง​ ​ทุกๆ​อย่างมา​ด้วย​กัน
นับ​เป็น​ช่วงชีวิตที่ดีที่สุด​ ​แม้​เป็น​แค่​เพียงเวลาสั้นๆ
แต่ก็​เคยเกิดขึ้น​กับ​ฉัน​…​เพราะ​เธอ

ไม่​รู้ว่า​เธอ​ ​ไม่​รู้ว่า​จะ​ได้​ยินเพลงนี้รึ​ยัง
อยาก​จะ​ให้​เธอ​ช่วย​มารับฟังว่าฉัน​นั้น​ ​คิด​ถึง​…

ฉัน​นั้น​ไม่​ได้​มี​เธอ​อยู่​ข้างๆ​ ​เหมือนวันที่​เรา​เคยเดินข้ามผ่าน
ทุกๆ​สิ่ง​ ​ทุกๆ​อย่างมา​ด้วย​กัน
นับ​เป็น​ช่วงชีวิตที่ดีที่สุด​ ​แม้​เป็น​แค่​เพียงเวลาสั้นๆ
ที่​เคยเกิดขึ้น​กับ​ฉัน​…​เพราะ​เธอ

ฉัน​นั้น​ไม่​ได้​มี​เธอ​อยู่​ข้างๆ​ ​เหมือนวันที่​เรา​เคยเดินข้ามผ่าน
ทุกๆ​สิ่ง​ ​ทุกๆ​อย่างผ่านมา​ด้วย​กัน
นับ​เป็น​ช่วงชีวิตที่ดีที่สุด​ ​แม้​เป็น​แค่​เพียงเวลาสั้นๆ
แต่ก็​เคยเกิดขึ้น​กับ​ฉัน​…​เพราะ​เธอ
ทุกๆ​สิ่ง​ ​ทุกๆ​อย่าง​ ​ได้​ผ่านมา​ด้วย​กัน
นับ​เป็น​ช่วงชีวิตที่ดีที่สุด​ ​แม้​เป็น​แค่​เพียงเวลาสั้นๆ
แต่ก็​เคยเกิดขึ้น​กับ​ฉัน​…​เพราะ​เธอ
นับ​เป็น​ช่วงชีวิตที่ดีที่สุด​ ​แม้​เป็น​แค่​เพียงเวลาสั้นๆ​ ​(​เพราะ​เธอ)

อ้อเอาวีดีโอตอนเช้า มาฝากกันชมด้วย (ไม่มีอะไรหรอก คนเดินไปเดินมา)

10:00 น. ไปหาจี้ไปเอาของ

13:00 น. ดูคอนเสิร์ต “เพลงหวานกลางกรุง” ศิลปินคือ พี่เล็ก อรวี สัจจานนท์

18:00 น. ไปหารี่ทำธุระกรรมผ้าป่านิดหน่อย แล้วก็

19:00 น. นัดสังสรรค์นิดหน่อยกับเพื่อน (ว่าจะทำสุกี้กินกันแต่ก็แห้ว)

งานแรกเลยคือไปหาจี้ ขณะที่อยู่บนรถเมล์ จี้โทรมาบอกว่าไม่อยู่ต้องไปส่งเพื่อนที่สุวรรณภูมิ กลับมาอีกทีก็คงบ่าย อันนี้ก็เลยมีอันยกไปไว้เป็นเรื่องของอนาคตต่อไป เลยลงรถที่อนุสาวรีย์ ไปเดินดูหนังสือที่ร้านหนังสือดอกหญ้า ฆ่าเวลาจนเที่ยงวันกว่า ก็ได้เดินทางต่อไปที่ ศูนย์วัฒนธรรมแห่งประ​เทศไทย เพื่อรับบัตรเข้าชมคอนเสิร์ตก่อนบ่ายโมง

ได้บัตรแล้วก็เดินดูโน่นนี่รอประตูเปิด หน้าประตูก็จะมีทั้งขายแผ่นซีดีเพลงของอรวี และก็มีที่ผมชอบก็คือ การแสดงหุ่นสาย จากทีมงานคณะหุ่นสายเสมา ซึ่งเป็นโปรดักชั่นหนึ่งของ มันตาศิลปะการแสดง ดูแล้วก็ได้แต่ชื่นชม ว่าคนเหล่านี้เขาได้ทำมันมาด้วยใจรักจริงๆ ไม่รู้ว่าเขาจะต่อสู่กับความเจริญก้าวหน้าของโลกนี้ไปได้อีกนานแค่ไหน ผมเองก็ได้แต่ให้กำลังใจ ยืนดูการแสดงหุ่นสายอยุ่สามเพลง (แสดงประกอบเพลง) ประตูเข้าชมคอนเสิร์ตเปิดมาได้ครู่ใหญ่ๆแล้ว ผลจึงล่ะสายตาจากหุ่นสายเดินเข้าประตูไปเพื่อรอดูคอนเสิร์ต

ที่นั่งผมอยู่กลางๆ ไม่ใกล้ไม่ไกล ได้ที่นั่งแล้วก็ได้ทอดสายตาสอดส่าย ดูรอบข้าง อย่างที่คิดไว้ว่าคนที่มาดูต้องป้าๆลุงๆกันหมดแล้ว แต่ก็มีรุ่นๆผมไม่น้อยเหมือนกัน ในนั้นก็มีคุณลูกๆที่ติดตามคุณพ่อคุณแม่มาด้วย ก็ดูเป็นงานคอนเสิร์ตสำหรับครอบครัวได้ดีทีเดียว ซึ่งก่อนเข้ามานั้นก็ได้เห็นกลุ่มคนที่มาดู นั่งปูเสื่อทานข้าวกันเป็นกลุ่มๆ แปลกตาไปอีกแบบ

ตามกำหนดการคือ 14:00 น. แต่กว่าจะได้เริ่มจริงๆก็เกือบๆ 14:30 น. สำหรับคนที่เข้ามาดูนั้นถือว่าเต็มล่ะกัน เพราะยังพอมองเห็นที่นั่งว่างบ้างไม่มาก คอนเสิร์ตเริ่มด้วยเพลง “แว่วเสียงซึง” (อันนี้ผมเดาถูกว่าต้องร้องเพลงนี้ก่อนแน่นอน) และรวมแล้วทั้งหมดที่พี่เล็กร้องในคอนเสิร์ตวันนั้นประมาณ 30 เพลง มีแขกรับเชิญ 4 ท่าน คือ อ๊อด คีรีบูน, กล้วย เชิญยิ้ม, วงจันทร์ ไพโรจน์ และ สมบัติ เมทะนี

แต่ล่ะเพลงที่พี่เล็กร้อง จะมีการบอกเล่าถึงที่มาของเพลง ผู้ประพันธ์ ทำนอง เรียบเรียง จากน้ำเสียงที่บอกกล่าวถึงท่านเหล่านั้น นอกจากการพูดถึงด้วยความชัดถ้อยชัดคำ ทั้งยังเปี่ยมไปด้วยความเคารพ บูชา ครูเพลงท่านนั้นๆ ทุกเพลงจะบอกที่มาที่ไปได้หมด พี่เล็กทำมันออกมาได้น่ารักมากๆ ดูจริงใจมากๆ ผมไม่รู้ว่าศิลปินหน้าใหม่ๆเกลื่อนบ้านเกลื่อนเมือง ณ ตอนนี้ เคยคิดถึง บุญคุณของคนแต่งเพลง เรียบเรียง ทำทำนองเพลงให้บ้างหรือเปล่า หรือคิดแค่ว่าที่เพลงดัง ที่ยอดขาดพุ่งก็อยู่ที่กู(คิลปิน)คนเดียว ถ้าพูดเกินไปก็ขออภัย

คอนเสิร์ตจบลงด้วยเพลง “เพื่อคุณ” พี่เล็กเดินลงมาจากเวทีเดินขอบคุณท่านผู้ชมนานอยู่เหมือนกัน โชคร้ายที่วงโคจรของพี่เล็กไม่ได้ผ่านที่นั่งผม แต่ก็ไม่ได้ห่างมาก แทนไม่น่าเชื่อว่าคนอายุ สี่สิบกว่าจะสวยไม่สร่างขนาดนี้ หัวจิตหัวใจก็แอบรักคนแก่ไปซะงั้น เฮ้อเรา..

เรื่องน่ารักๆในคอนเสิร์ตอีกอันคือเวลาที่พี่เล็กออกมารับดอกไม้จะต้องนั่งลงรับ แต่เวลาลุกขึ้นนั้น จะต้องมีทีมงานมาคอยผยุงลุกขึ้นทุกครั้ง พี่เล็กพูดติดตลกไว้ว่า “สวยแต่ลำบาก” ก็คงจะเป็นที่ชุดแบบราตรีที่ใส่ดูสวยมาก แต่ก็คงลำบากในการลุกยืน หรือไม่ พี่เล็กก็คงจะลุกไม่ไหวเอง อิอิ..

ไปครั้งนี้ไม่ได้เอากล้องไป ก็เลยถ่ายจากมือถือมาพอหอมปากหอมคอ ไม่ได้เอาแจ่ม คอนเสิร์ตครั้งนี้ถือว่าประทับใจมาก แม้จะมีข้อตินิดหน่อย สำหรับผมก็ตรงที่เสียงเบาไปหน่อยไม่ว่าจะเป็นเสียงร้อง หรือ เสียงดนตรีออร์เคสตร้า ออกจะเบาไปหน่อย ซึ่งผมคิดว่าคนจัดอาจจะไม่อยากทำร้ายหูของคนแก่ก็เป็นได้ เลยไม่ได้ถ่ายทอดออกมาแบบหนักหน่วงอย่างที่ผมชอบ

อีกอย่างที่ชอบในตัวพี่เล็ก ก็คือเป็นคนที่นอกจากร้องเพลงได้ไพเราะแล้ว เสียงพูดก็เพราะมากๆ ยิ่งเสียงหัวเราะนั้นยิ่งน่าฟังไปใหญ่ และส่วนรูปนั้นมีมานิดหน่อย เชิญคลิกดูได้เลยครับ

คอนเสิร์ตจบ ผมก็บึ่งรถเมล์กลับบ้านเลยเพราะเพื่อนรออยู่ และ รี่ก็บอกว่าไม่อยู่คงไม่ได้เจอกัน รู้ในภายหลังอีกทีว่า ไปร้องเกะ โด่ววว..

เว็บไซต์ของพี่เล็ก http://www.orrawee.com/