รอคอยใครสักคน

อ๊ะ!! โผล่มาแล้ว

มันก็คงไม่แปลกหรอกกับที่เขา(หญิงอันเป็นที่รัำก)ได้ทำกับเราไว้ในตอนนั้น ที่มีทั้งทุกข์และสุข และในตอนนี้ที่ไม่มีเขา และปัจจุบันที่ว่างเปล่า

ถึงวันนี้ฉันจะร้องไห้ ก็ใช่ีว่าในวันต่อๆไปฉันจะไม่หยุด โลกนี้มีสิ่งที่ดีกว่าเดิมตลอดเวลา วันนี้ถึงจะไม่มีเธอ แต่ฉันก็จะยิ้ม ยิ้มเพื่อรอสิ่งที่ดีๆ หรือ อาจจะดีกว่าที่เคยมีมาด้วยซ้ำไป แต่ก็ขอบใจนะ สิ่งดีๆที่ได้ทำร่วมกัน ไม่ลืม ไม่ลืม แต่อาจจะคิดถึงมันให้น้อยลงถ้าคิดถึงแล้วมันทำให้ต้องเสียใจ และหากแม้ฉันได้ลืมเลือนมันไป ก็คงไม่ว่ากัน

ชีวิตคนเราก็แปลกนะ สิ่งใหม่ๆคนใหม่ๆน่าค้นหาและคบหาเสมอ แต่พอค้นหาคบหากันไป กลับหาสิ่งที่ตัวเองต้องการจากกันและกันไม่เคยเจอ แถมยังต้องลงท้ายด้วยการจากลา ให้เสียใจทุกทีไป แต่ก็ต้องของใจนะที่ทำให้ฉันรู้ว่าความสุขนั้นอยู่หนใด

แม่เพื่อนเคยกล่าวไว้ว่า”แค่เดินออกจากบ้านก็จะเห็นรอยตีนสาวสวยมากมาย”

—จบ—

ความเรียงด้านบนนี้ผมจำไม่ได้แล้วว่า(แอบ)เขียนไว้ตั้งแต่เมื่อไร แต่เข้าใจว่าคงเขียนในตอนที่ร่างกายมีสารเคมีที่เรียกว่า”เหล้า”มากมายเกินกว่าที่กฏหมายกำหนดแน่ๆ ค้นเจอและได้อ่านมันซ้ำอีกครั้งถึงได้คิดถึงเรื่องราวในอดิตเก่าๆที่เรามีกันและกัน และก็ถูกอย่างที่ผมได้เขียนไว้ ผมแทบลืมมันไปหมดแล้ว ทั้งๆที่ในตอนนั้นจะเป็นจะตาย สุดท้ายก็ผ่านมาได้ ชีวิตมันก็มีเท่านี้ ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป ซ้ำซากจำเจ ประหนึ่งดั่งฤดูกาลที่ผันเปลี่ยนแต่ซ้ำซากกระนั้นเชียว

16 มกราคม 2543
ถึงเจ้าของของเล่น

ไม่มีอะไรบอกได้ว่าเป็นความสุข ถ้าสิ่งนั้นเป็นสิ่งที่ทำแล้วไม่สบายใจ อาจจะเป็นแค่ความต้องการแค่ชั่ววูบแค่นั้น ไม่ว่าสิ่งใดๆ ในโลกย่อมมีสิ่งที่เรียกว่า Bug กันทั้งนั้น Bug คือความผิดพลาดที่Programmer ไม่อยากให้เกิดขึ้นกับProgram ของเขา สิ่งมีชีวิตทุกตัวตนก็คงไม่อยากให้ข้อผิดพลาดเกิดขึ้นกับชีวิตของเขาเอง แต่เมื่อมันเกิดขึ้นความเสียหายก็เกิดขึ้นตามมาProgram ทำงานผิดพลาด เกิดความเสียหาย มันก็เหมือนกับเราที่ต้องเสียใจ เสียน้ำตา และบางที่อาจจะเสียทั้งชีวิตเลยก็เป็นได้ แต่ยังมีทางออกอีกหลายทางที่จะพอแก้ไขได้ ค้นหาสิ่งที่ผิดพลาดแล้วลงมือ แก้ไขมัน อยากที่ Windows95 ออก Service pack1 เพื่อแก้ไข ตัวของมันให้ดีขึ้น AMD ออก Patch เพื่อแก้ไข CPU ของตัวเองที่ไม่สามารถทำงานร่วมกับ Hardware บางตัว ก็พอทุเลาบรรเทากันไป แต่กับชีวิตของเราความผิดพลาดใครเล่า จะเป็นคนมาแก้ไข ให้นอกจากตัวเราเองไม่มีใครที่จะแก้ไขได้ดีเท่าตัวของเราเอง เรื่องอย่างนี้ต่อให้จ้าง Bill Gate มาแก้ไข คงได้เห็น Service pack108 เป็นแน่ เพราะฉะนั้นเราเป็นคนสร้าง เราเป็นคนทำให้มันเกิด ทุกอย่างตกอยู่ที่เรา Bill Gate ไม่รู้ อย่าไปพึ่งมัน ให้มันมีเวลาไปดูแล Windows98 มันให้ดีกว่านี้จะดีกว่า มาที่ปัญหาของเรา คืออะไร
คงไม่ใช่ เพราะที่บ้านเราใช้ 486 DX4-100 บ้านมันใช้ Pentium III 800 หรอกเธอถึงทิ้งเราไปหามัน นักวิเคราะห์นักวิชาการทั้งหลายคงจะบอกว่า ปัญหาย้อมแก้ได้ที่ต้นเหตุของปัญหา ถ้าเป็นอย่างนั้นกูอยากรู้จริงๆว่าจะให้กูทำยังไงว่ะ ถึงจะทำให้วันแรกของเราไม่เกิดขึ้น ให้กูขี่ Time Machine กลับไปงานวันเกิดหรือไงกัน ผมยอมรับแล้วว่ามันเกิดขึ้นจริงในชีวิตผม มันเป็น Virus ร้ายแรง (Win95.Cih ยังเรียกพ่อ) ที่คอยเกาะกินน้ำย่อยแห่งความคิดถึงเธอ ยิ่งคิดถึงเธอมากเท่าไร Virus ตัวนี้ก็จะยิ่งทำงานตามหน้าที่ของมัน ตามแต่ใจเธอจะสั่งมันให้ทำตาม Virus ตัวนี้มันเกิดจากตัวเธอเองโดยตรง และนั้นแหละ อย่าคิดไปพึ่งพา McaFee เพราะไม่ว่าจะ Version ไหนๆ Update วันนี้ หรือพรุ่งนี้ ก็หมดสิทธ์ ที่จะทำลาย Virus ร้ายแรงอย่างเธอ

ไม่มีสิ่งใดๆในโลกนี้ยั่งยืน เธอก็คงจะไม่ได้อยู่ในความทรงจำของฉันตลอดไปหรอก มันเป็นความจริง และอาจจะดีที่เธอทำให้ฉันได้มีโอกาสได้รู้จักกับคนที่ดีๆ แต่วันนี้ฉันยังไม่ลืมเธอหมดใจ เพราะฉันไม่ได้ Install Clean Sweep ไว้ในใจ ถึงเวลาจะล้างเธอออกจากใจมันจึงไม่หมด แต่ก็ดีนะ ที่ Register ของฉันยังดีอยู่ ไม่เหมือน Win95 เมื่อลบทุกอย่างของเธอหมดไปคงไม่เหลืออะไรไว้ให้รก Recycle Bin ของฉัน เพราะมันจะโดน Emptyเมื่อฉันพร้อม “ขอบใจความห่วงใยที่มีให้ ขอบใจความคิดถึงที่ส่งมา อยากบอกเธอว่าคิดถึงเธอมากนะจ๊ะ” ทีแรกก็นึกว่าเธอเพจมา (เพราะมันลงชื่อเธอ) แต่ตอนนี้เข้าใจแล้วไม่ใช่เธอ และไม่ใช่ใครแกล้ง แต่น่าจะเป็น Massage Error เพราะเกิดจาก Traffic ตอนนั้นคงมากเกินไป และอยากขอโทษเธอที่ฉันคิดไปเอง แต่วันนั้นฉันได้ยินจากหูตัวเองว่า เธอไม่มีใคร และตัวฉันคิดยังไง เราคุยกันขณะที่เราทั้งสองมีสติที่ดีทั้งสองคน อยากจะโทษเธอเหลือเกินที่พูดมันออกมา เธอพูดอย่างนี้จะให้ฉันคิดอย่างไง แต่ตอนนี้ฉันก็ได้เข้าใจอีกที่หลังจากที่คิดอยู่นาน รู้แล้วนะว่าต้นเห็นความผิดพลาดอยู่ที่ใคร คงจำได้นะว่าวันนั้นเราคุยกันด้วยมือถือ ทักษิณ ไม่น่าที่จะเอาระบบโทรศัพท์ GSM 900Mz เข้ามาใช้งานเลย หากยังมีการข้าม Cannel ของSignalอยู่ และนี่คงเป็นขอโทษที่สองของฉันที่อยากจะบอกเธอ มันผิดอยู่มากเหมือนกันที่ฉันเอาแต่ใจ และอาจรวมถึงไม่มีเหตุผล ฉันขอโทษที่เธอพูดมันไม่ได้ถูกเสมอไปสำหรับฉัน ดีแล้วที่เราเลิกที่จะคบกันต่อไป เพราะเธอคงจะเจอคนที่เขาเชื่อเธอไปซะทุกอย่าง
ต่อไปนี้ฉันคงไม่บอกว่า ขอให้เธอไปดีมีความสุขต่างๆนานา แต่จะขอรวมไว้ว่ามันเป็นทางของเธอเป็นชีวิตของเธอดูแลไม่ดีก็ตัวของเธอเจอ กันมันก็แค่คนๆหนึ่งที่อยู่ในโลกเดียวกันไม่ใช่ที่เคยรู้จักกัน เพราะฉันรู้จักแต่คนที่เคารพความรัก ไม่ใช่เหยียบย่ำความรักด้วยการหลอกลวง รักของเธอคือความเห็นแก่ตัวและแก้เหงาพูดอย่างนี้คงไม่ผิดมากนัก (จริงๆอยากใช้คำว่า ตอแหลนะ แต่มันคงจะแรงไปเธอคงรับไม่ได้ แม้ว่าจะเหมาะสมดีก็ตาม)
เออ มีบางอย่างที่อยากจะคืนเธอด้วยแต่ไม่รู้จะคืนอย่างไร ครั้นจะเก็บไว้ก็รก Memory Page เปล่า
1. วันนี้ไปดูบอลกับน้องๆมาถ้าฝนไม่ตกคงสนุกกว่านี้ เพราะตอนนี้ก็เพิ่งมาถึงหอพักเดียวก็คงขึ้นเวรดึกต่อขอบใจนะที่เพจมาทักทาย กัน/พิม 9:20 PM 26/10/42
2. ขอบใจความห่วงใยที่มีให้ ขอบใจความคิดถึงที่ส่งมาอยากบอกเธอว่าคิดถึงเธอมากนะจ๊ะ/พิม 9:52 PM 28/10/42
3. ตอนนี้อยู่กับน้องสาวกำลังจะไปทานข้าว ขอบใจนะที่เป็นห่วงแต่ขออยู่คนเดียวสักพักนะ เผื่อว่าอะไรจะดีขึ้น/พิม 7:05 PM 1/11/42
4. ตอนนี้อยู่ที่ออฟฟิศหรือที่อพาร์ทเม้นท์คืนนี้จะโทรไปคุยด้วย ช่วยเพจบอกหมายเลยโทรฯด้วยนะ/พิม 6:49 PM 6/11/42
5. ตอนนี้เพิ่งมาถึงหอพักทั้งเหนื่อยและก็เหมือนจะไม่สบายด้วยคงต้องพักผ่อนเอา แรงไว้ขึ้นเวรดึก ขอบใจมากนะสำหรับความห่วงใยที่มีมาให้ตลอด/พิม 8:58 PM 7/11/42
6. ไม่ทราบว่าเอว่างไปเอารูปมาให้หรือยัง ถ้าไม่สะดวกที่จะเอาให้พิม ให้พิมไปเอาเองก็ได้แต่ช่วยโทรบอกหน่อยว่าวันไหนเมื่อไหร่ ส่วนเพจไม่ได้อยู่กับพิมแล้วนะ ยังไงต้องรบกวนเธออีกครั้ง/พิม 7:28 PM 11/11/42
7. 053-ที่ผ่านมาอภัยให้เราด้วยนะจากนี้ต่อไปดูแลตัวเองด้วยนะรักษาสุขภาพด้วย /เธอ 7:40 AM 8/12/42

มัน ก็เป็นความรู้สึกบางอย่างที่เข้ามา แล้วก็ผ่านไป แต่ไม่มีอะไรที่ดีๆ หลงเหลือไว้เลย ถ้าจะบอกว่ามันเป็นประสพการณ์ก็คงไม่ผิด แต่ว่ามันเป็นประสพการณ์ที่แพงเอาการ เพราะยังไม่มีใครรู้ว่าความรู้สึกไม่ว่าก่อนเงินบาทลอยตัวหรือหลังเงินบาท ลอยตัวมันราคาเท่าไร และคงไม่มีใครที่มีประสพการณ์ประเมินมันได้ และต้องการมัน นอกจากเธอ แต่คงไม่นานเธอจะต้องมาเรียกร้องมันว่าไม่ยุติธรรม ไม่น่าจะเกิดขึ้นกับตัวของเธอ เพราะมันเกิดขึ้นกับแทบทุกคนที่ต้องการมัน และตราบใดที่คนๆนั้นเธอไม่ได้ปั้นเขาขึ้นมา เขาก็ไม่มีวันจะเป็นของเธอทั้งตัวและหัวใจไม่มีใครดีที่สุดสำหรับเธอ และเธอก็ไม่ได้ดีที่สุดสำหรับใคร แต่แค่เราเข้าใจกันในสิ่งที่เป็นก็พอแล้ว แต่ไม่ได้บอกว่าไม่มีเลยนะ เพราะคนนั้นคงดีที่สุดของเธอ ฉันก็คงเป็นแค่ตุ๊กตา ไม่มีความหมายอะไร
อยากบอกว่าเสียใจกับความผิดพลาดครั้งนี้ แต่ไม่มีประโยชน์อะไร ในเมื่อคนหนึ่งตายไปแล้วอีกคนมีชีวิต ต่อให้กลับมามันก็คงไม่เหมือนเดิม และฉันไม่ต้องการให้มันกลับมาถ้าคราวนี้จะมาเพื่อทำร้ายกันอีก ก็คงบอกลากันเลยดีกว่า ถึงไม่มีเธอตอนนี้ก็ไม่ได้เจ็บปวดเท่าไร ยืดเยื้อเท่าไรก็ยิ่งทรมานและเธอก็ยิ่งรำคาญ ก็ขอบใจนะที่ทำให้ฉันได้รู้จักโลกได้กว้างมากกว่าที่เป็นและฉันก็ได้คิดอีก ทีว่ามันยังแคบอยู่และฉันต้องศึกษามันต่อไปและคิดว่าเธอด้วยก็เช่นกันเพราะ โลกของเธอก็ไม่ได้กว้างกว่าฉันเท่าไร ลาก่อนนะสิ่งที่ฉันเคยทำให้เธอและสิ่งที่เธอทำให้ฉัน อย่างน้อยสิ่งที่เธอทำให้ฉันมันจะไม่อยู่กับฉันอีกต่อไปจะขอคืนให้เธอ ทุกอย่างที่ทำได้และไม่ได้ พอจะบอกได้ว่าเธอชอบอะไรคำตอบคือฉันไม่มีอะไร แต่ไม่ใช่ตอนนี้ แต่เธอทนดูไม่ได้ก็ไม่ต้องดู และเธอก็คงไม่อยากดูอีกแล้ว ของเล่นชั่วคราวของเธอคนนี้จะทำให้เธอเข้าใจเองว่าทุกคนมีหัวใจแม้กระทั่ง เธอเองก็มีหัวใจ แต่ของเล่นของเธอเป็นซาตานไปแล้ว ซาตานที่เห็นความรักเป็นของเล่น และไม่ได้บูชาความรักอีกต่อไป จะไม่รักใครถ้าเขาไม่รัก อานิสงค์ใดที่เธอทำให้ฉันเป็นคนเลวขอให้เธอรับไปครึ่งหนึ่ง คนที่เคยโดน Virus ทำร้ายหัวใจ ต่อไปนี้ขอศึกษาวิธีเขียน Virus ไว้ใช้งานเองบ้าง แต่ไม่ได้เอาไว้ทำอะไรมากมายจะเอาไว้โต้ตอบ Virus หลายใจอย่างเธอ แต่ก็คงไม่ทำให้เธอเจ็บหรอกเพราะฉันทำเพื่อตัวฉันเอง แต่อยากจะบอกเธอวันใดที่เธอโดน Virus สายพันธ์คลายๆกับที่เธอปล่อยออกมาแล้วเธอจะรู้สึก ขอให้มีความสุข(อย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน)

ลาก่อนเธอ
ของเล่น

ทางออกแบบบ้านๆในการคลายร้อนของผม ก็คงไม่ต่างจากหลายๆคน มันก็คือการไปเดินห้างสรรพสินค้าใกล้บ้านนั่นเอง ดังนั้นห้างที่ใกล้ที่สุดเป็นเป้าหมายที่ดีที่สุด และนั่นคือ เซ็นทรัลพระรามสอง แห่งฝั่งธนบุรี ฝั่งที่มีทั้งคนดีและคนถ่อย(ถ้าพูดผิดให้ผมถอนคำพูดก็ได้เด้อ เหอๆ) อะ… ไม่นานก็มาถึงห้างแล้วล่ะ อ้าาา… เย็นจัง โอ้ววว… เย็นใจ ปกติผมจะไม่ค่อยเหมือนเพื่อนคนอื่นที่เวลาไปเดินห้างฯ เพื่อนๆมันจะชอบเหล่หญิง เหล่แฟนคนอื่นเขา บางทีก็ไปตอแหลกับพนักงานขาย(สาวๆ สวยๆ)บ้างล่ะ แต่สำหรับผมจะมีอยู่ไม่กี่มุมก็คือร้านหนังสือ ร้านซีดีหนัง,เพลง เอ๊ะ… ดีใส่ตัวชั่วใส่คนอื่น นิสัยแบบนี้มาจากดูทีวี(ที่เขาเรียกว่า)สาธารณะมากไปป่าวว่ะ

หลังจากปล่อยให้ตีนนำทางตามอำเภอใจหลายชั่วโมง ตีนก็มาหยุดลงตรงหน้าออฟฟิศเดปโป้ ตรงชั้นใต้ดินของตัวห้าง อันเป็นเป้าหมายรองจากการมาคลายร้อน นั่นคือจะมาซื้อเม้าส์ถูกๆสักตัว หลังจากเดินเลือกไม่นานก็หยิบมาตัวยี่ห้อ OKION (มีใครอ่านมันว่า โอ้เกรียน เหมือนผมบ้างหรือเปล่า) จ่ายตังค์เสร็จเดินไปเอากระเป๋าที่ฝากไว้ ขณะรอเจ้าหน้าที่หยิบกระเป๋าให้ สายตาผมเหล่ไปเห็นทรัมไดรว์หลายหลากขนาดและสีสรร ผมเองหลังจากที่ตัวเดิมขนาด256MBหายไปเมื่อจะสองปีก่อนก็ไม่ได้ใช้อีกเลย เห็นราคา ทรัมไดรว์ 2GB ราคา 325 บาทเลยซื้อมาตัวนึง จะได้มีใช้งานเป็นของตัวเองสักที

กลับมาถึงบ้านด้วยความเห่อ ก็เลยลองเสียบ(ทรัมไดรว์)ใช้งานดู เอาไฟล์อะไรเข้าไปไว้บ้างดีน้าาาาาา ว่าแล้วก็ก๊อปๆลากๆ เป็นที่หนุกหนาน ลากๆถูๆ ก๊อปปี้ ดีลีท ปี๊ดๆๆ ป๊าดๆๆ เอ๋ไหงมีกลิ่นเหม็นไหม้ว่ะ จากตรงไหนหว่า ทันใดสายตาก็ไปหยุดกึกที่เจ้าทรัมไดรว์ ที่ภายในน่าจะเต็มไปด้วยไฟล์ต่างๆนานาที่ผมก๊อปปี้ไปไว้ไม่ว่าจะเป็นไฟล์…… อ๊ะ แล้วจะบอกทำไมหว่า เอาเป็นว่ามีฟาย เอ้ย ไฟล์ ล่ะกัน เพื่อพิสูจน์ดูผมลองจับดู จึงแน่ชัดว่ามันน่าจะเสียแน่แท้เพราะร้อนมาก ด้วยตกใจ เลยถอด(ทรัมไดรว์)ออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจ จากนั้นก็เอามาดม(จะดมทำไมไม่รู้) กลิ่นเหม็นไหม้ได้ที่เลย จากนั้นก็เลยลองเอาไปเสียบกับเครื่องคอมพิวเตอร์ตัวอื่นดู ปรากฎว่า เงียบฮ่ะ เซ็งเลย พรุ่งนี้ต้องไปเซ็นทรัลฯอีกแล้วหรือนี่ - -”

10:30 น. วันต่อมาผมก็ได้มาเดินอยู่ในห้างเซ็นทรัลอีกวัน อันเนื่องมาจากต้องเอาทรัมไดรว์มาเปลี่ยน มาวันนี้แบบไม่มีจุดแวะใดๆ เนื่องจากเป็นเวลาที่ห้างเพิ่งเปิดเลยไม่ค่อยมีใครสนใจผมนัก ต่างก้มหน้าก้มตาทำอะไรกันบ้างก็ไม่รู้ ผมเลยพูดแบบหว่านแหไปดังๆ “เคลมทรัมไดรว์หน่อยครับ” พนักงานคนหนึ่งเดินผละจากงานของตัวเองเดินมาหาผม รับทรัมไดรว์จากผม แล้วพูดหว่านอวน(เสียงดังมาก) “มีใครเทสได้บ้าง” พร้อมใช้สายตาสอดส่องกวาดหาคนที่จะมาเทสอุปกรณ์ให้ผม “เดี๋ยวค่ะๆ” เสียงเล็กๆใสๆ ดังทะลุไท้ทอยมาจากด้านหลัง ผมหันขวับคอแทบหักไปตามต้นกำเนิดของเสียงเล็กๆนั้น เธอ… ตัวเล็กหุ่นสมส่วน ผมยาวตรงสลวย สบัดไปมาเวลาเธอย่างกลาย แต่ล่ะวินาทีที่มองเธอโลกที่โหดร้ายดำมืดกลับกลายสดใส เวลาผ่านไปนานเท่าไรผมไม่รู้ หนึ่งวินาที สองวินาที ไม่สิอาจจะเป็นหนึ่งนาทีแล้วก็ได้ “คุณค่ะ” ให้ตายเธอมายืนอยู่ตรงหน้าผมแล้ว “ไหนค่ะทรัมไดรว์ที่เสีย” เธอ… ทวงถามถึงที่มาของผม ผมเก้ๆกังล่วงมือไปในกระเป๋าหยิบ(ทรัมไดรว์)ยื่นให้เธอ เธอรับและบอกว่าขอเอาไปเช็คก่อน เธอ… หันตัวกลับไปที่โต๊ะทำงาน ผมยาวสลวยสบัดเมื่อต้องลม ปลิวผ่านปลายจมูก กลิ่นหอมพวยพุ่งตีเกลียวทะลุผ่านรูจมูกแผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย จากจมูก สู่ปอด ถึงปลายตีน ช่ายหอมเสียนี่กระไร นานเท่าไรไม่รู้ ห้านาที สิบนาที ผมจ้องดูเธอทำงานอยู่ห่างๆ หุ่นกระทัดรัดของเธอ เมื่อเธอทำงาน ดูช่างกระฉับกระเฉงเหลือเกิน สิบนาที หรือ ยี่สิบนาที จริงๆผมไม่ค่อยใส่ใจแล้ว เธอ… ลุกขึ้นจากเก้าอี้ แล้วหันสบัดหน้าเบาๆส่งรอยยิ้ม และเดินตรงมาหาผม เธอ… คงเดินปกติ แต่ในโสตทัสนของผมกลับเห็นเธอเป็นภาพสโลโมชั่น และก้าวเดินเข้ามาอย่างช้า ส่วนทางกับหัวใจที่เต้นรุนแรงอย่างร้ายกาจ “อันนี้ทดลองแล้วนะคะใช้งานได้”

เธอกำลังจะใส่ถุงให้ผม

“ไม่ต้องครับ ไม่ต้องใส่ถุง”

ผมบอกเธอเบาๆประหนึ่งอยากให้ได้ยินแค่เราสองคน

“ได้ค่ะ”

เธอยื่นทรัมไดรว์ตัวใหม่ให้ผม

“อันนี้ลองก๊อปปี้เพลงลงไปให้ด้วยหนึ่งเพลง”

ผมรับทรัมไดรว์จากมือเล็กๆของเธอ…

“เพลงรักหรือเปล่าครับ”

เป็นครั้งแรกที่เขามองหน้าผม เพราะอยากเห็นว่าหน้าตาผมเป็นยังไงจริงๆ

“เอาไปฟังเองนะคะ”

เธอ…ตอบเบาๆ พอที่หัวใจผมได้ยินทั้งสี่ห้อง

ตีน ที่เคยทำความดี ความดีที่พาผมมาพบเธอ บัดนี้ ตีน ที่ผมคิดว่าผมไม่ได้สั่งมันเลย มันกลับเดินอาดๆออกจากร้านไป โดยไม่ฟังเสียงจากหัวใจบ้างเลย

ผมไม่ได้ไปไหนต่อ รีบพาตัว หัวใจ กับ ทรัมไดรว์ กลับมาบ้าน หนึ่งล่ะอยากฟังเหลือเกินว่าเพลงนั้นคือเพลงอะไรนะที่ เธอ… ก๊อปปี้ใส่ไว้ให้ ได้แต่ภาวนาว่า ขอให้มันเป็นเพลงรัก มาถึงบ้านผมเสียบ(ทรัมไดรว์)เข้าเครื่อง และหาไฟล์ในนั้นและก็เปิดมัน มันช่างเป็น“ช่วงเวลาที่ดีที่สุด”(ไม่น่าเชื่อว่าเชื่อเพลงนี้จะตรงกับความรู้สึกตอนนี้เหลือเกิน) จริงๆ ผมดีใจที่มันเป็นเพลงรัก แทนที่จะเป็นโปงลางสะออน แม้เพลงนี้ผมจะได้เคยฟังมาบ้าง แต่การที่ได้ฟังเพลงนี้ และได้คิดถึงหน้าเธอ… มันมีความสุขต่างกันเหลือเกิน(นี่แค่คิดนะมึง) ฟังไปกี่รอบแล้วไม่รู้ รู้แต่ว่าถึงตอนนี้ ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอ… ชื่ออะไร (ว่ะ) – -”

เนื้อเพลง ช่วงที่ดีที่สุด
เดินจับมือ​กัน​ ​ทุกข์สุข​ด้วย​กัน
หัวเราะร้องไห้​ด้วย​กัน​มานาน​เท่า​ไหร่​ ​ฉัน​ไม่​เคยลืม​จาก​ใจ
วันที่​เรายิ้ม​ ​วันที่ทะ​เลาะ
ภาพวัน​และ​คืนเหล่า​นั้น​ ​จะ​ยัง​งดงาม​ไม่​เคยเปลี่ยนไป

ยัง​คง​เป็น​ดั่งเหมือน​กับ​เมื่อวาน
อยู่​ใน​ส่วน​ลึก​ความ​ทรงจำ
แต่ต่าง​กัน​แค่​เพียง​ ​ใน​ตอนนี้

ฉัน​นั้น​ไม่​ได้​มี​เธอ​อยู่​ข้างๆ​ ​เหมือนวันที่​เรา​เคยเดินข้ามผ่าน
ทุกๆ​สิ่ง​ ​ทุกๆ​อย่างมา​ด้วย​กัน
นับ​เป็น​ช่วงชีวิตที่ดีที่สุด​ ​แม้​เป็น​แค่​เพียงเวลาสั้นๆ
ที่​เคยเกิดขึ้น​กับ​ฉัน​…​เพราะ​เธอ

เพลง​และ​ของขวัญ​ ​ตัว​จาก​ตรง​นั้น
จดหมายที่ส่ง​ให้​กัน​ใน​วันที่ห่าง​ ​ฉัน​นั้น​ยัง​คงเก็บ​ไว้
วันที่​เหนื่อยล้า​ ​ถ้อยคำ​ที่ปลอบใจ
ภาพวัน​และ​คืนเหล่า​นั้น​ ​จะ​ยัง​งดงาม​ไม่​เคยเปลี่ยนไป

ยัง​คง​เป็น​ดั่งเหมือน​กับ​เมื่อวาน
อยู่​ใน​ส่วน​ลึก​ความ​ทรงจำ
แต่ต่าง​กัน​แค่​เพียง​ ​ใน​ตอนนี้

ฉัน​นั้น​ไม่​ได้​มี​เธอ​อยู่​ข้างๆ​ ​เหมือนวันที่​เรา​เคยเดินข้ามผ่าน
ทุกๆ​สิ่ง​ ​ทุกๆ​อย่างมา​ด้วย​กัน
นับ​เป็น​ช่วงชีวิตที่ดีที่สุด​ ​แม้​เป็น​แค่​เพียงเวลาสั้นๆ
แต่ก็​เคยเกิดขึ้น​กับ​ฉัน​…​เพราะ​เธอ

ไม่​รู้ว่า​เธอ​ ​ไม่​รู้ว่า​จะ​ได้​ยินเพลงนี้รึ​ยัง
อยาก​จะ​ให้​เธอ​ช่วย​มารับฟังว่าฉัน​นั้น​ ​คิด​ถึง​…

ฉัน​นั้น​ไม่​ได้​มี​เธอ​อยู่​ข้างๆ​ ​เหมือนวันที่​เรา​เคยเดินข้ามผ่าน
ทุกๆ​สิ่ง​ ​ทุกๆ​อย่างมา​ด้วย​กัน
นับ​เป็น​ช่วงชีวิตที่ดีที่สุด​ ​แม้​เป็น​แค่​เพียงเวลาสั้นๆ
ที่​เคยเกิดขึ้น​กับ​ฉัน​…​เพราะ​เธอ

ฉัน​นั้น​ไม่​ได้​มี​เธอ​อยู่​ข้างๆ​ ​เหมือนวันที่​เรา​เคยเดินข้ามผ่าน
ทุกๆ​สิ่ง​ ​ทุกๆ​อย่างผ่านมา​ด้วย​กัน
นับ​เป็น​ช่วงชีวิตที่ดีที่สุด​ ​แม้​เป็น​แค่​เพียงเวลาสั้นๆ
แต่ก็​เคยเกิดขึ้น​กับ​ฉัน​…​เพราะ​เธอ
ทุกๆ​สิ่ง​ ​ทุกๆ​อย่าง​ ​ได้​ผ่านมา​ด้วย​กัน
นับ​เป็น​ช่วงชีวิตที่ดีที่สุด​ ​แม้​เป็น​แค่​เพียงเวลาสั้นๆ
แต่ก็​เคยเกิดขึ้น​กับ​ฉัน​…​เพราะ​เธอ
นับ​เป็น​ช่วงชีวิตที่ดีที่สุด​ ​แม้​เป็น​แค่​เพียงเวลาสั้นๆ​ ​(​เพราะ​เธอ)

เสาร์-อาทิตย์ (13-14) ที่ผ่านมา ผมไปเที่ยวที่หัวหินมา ผมเป็นคนที่ชอบนั่งรถไฟ ทริปนี้สะใจเลย รถไฟทั้งไปและกลับ อีกประการหนึ่งช่วงสองปีมานี้เวลาผมไปไหนจะเที่ยวหรือทำงาน ผมจะส่ง ไปรษณียบัตร ถึงตัวเองและเพื่อนหรือใครสักคน แล้วแต่โอกาส ซึ่งก่อนหน้านี้ผมจะเก็บสิ่งของที่อยุ่ตามโรงแรมที่พักเช่น กล่องไม้ขีดไฟ,ขวดยาสระผม,สบู่ อะไรที่บงบอกว่าเราเคยไปที่นั่นจังหวัดนั้น (ไม่เคยเก็บที่เขี่ยบุหรี่ หมอน ผ้าห่ม ผ้าเช็ดตัวนะ อันนั้นมันขโมยแล้ว) จนครบทุกจังหวัด(76จังหวัด) แล้วความตื่นเต้นก็หมดไป และผมเองก็เพิ่งมาคิดได้ว่า ต่อไปจะเริ่มเก็บเป็นไปรษณียบัตรที่ส่งถึงตัวเองแทนการเก็บของตามโรงแรมล่ะ และแล้ว ความตื่นเต้นในการเดินทางก็กลับมาอีกครั้ง ..

นานมาแล้วสมัยที่เป็นนักเรียนอาชีวะ(พศ. 2535) สมัยที่มือถือราคาเรือนแสน เพจเจอร์แบบตัวเลขหรือภาษาอังกฤษ ราคาสี่พันกว่า ผมไม่มีปัญญาได้ใช้มันหรอก แต่ช่วยไม่ได้ เกิดมาหน้าตาดี ต้องมีการสื่อสารกับสาวๆบ่อยๆ (อิอิ) ช่วงนั้นสิ่งที่ทำเป็นกิจวัตรประจำวันก็เห็นจะเป็นการเขียนจดหมายหาหญิงๆ ที่มีโอกาสได้เจอกันในงานของโรงเรียน งานกิจกรรมต่างๆ เวลาเจอกันเมื่อสนิทสนมกัน ก็จะขอที่อยู่ (ปัจจุบันคงไม่มีใครขอที่อยู่ หรือคุณจะลอง..) เพื่อส่งจดหมายคุยกัน ช่วงนั้นหน้าตาดีหญิงติดเยอะ (5555) วันๆไม่เป็นอันทำอะไรเขียนแต่จดหมาย ความตื่นเต้นก็มีให้ลุ้นทุกวันว่า หญิงๆที่ติดต่อไว้ตอบจดหมายมาหรือยัง ก่อนทานข้าวเที่ยง หรือหลังจากทานข้าวเที่ยงแล้ว พวกเรา(เหล่าคนหน้าตาดี) จะตรงรี่ไปที่จุดรับจดหมาย ต่างคนต่างสอดสายสายตามองหาของตัวเอง(จดหมาย) บ้างสมหวัง บ้างผิดหวัง ปะปนกันไป การได้รับจดหมายพร้อมรูปถ่ายจากฝ่ายตรงข้ามจะเป็นสิ่งที่เท่ห์มากยิ่งหญิงคนนั้นสวยด้วยจะปรี๊ดดดมาก

เมื่อเวลาเนิ่นนานผ่านไป สิ่งเหล่านี้กลับกลายเป็นสิ่งเก่า ที่ถูกทดแทนด้วย จดหมายอิเล็กทรอนิกส์ (e-mail), โทรศัพท์มือถือ, msn, camfrog, ม่านรูด(อาจจะมีใครไปคุยกันในนั้นเพราะไม่ได้เจอกันนาน คิดมากน่า) ทุกสิ่งทุกอย่างยุคนี้ช่างรวดเร็วและฉับไว ได้-เสียกันตั้งแต่ยังไม่รู้จักชื่อด้วยซ้ำ(วงไฮ-โล เหอๆ)

แต่จดหมายหรือไปรษณียบัตร ก็คงไม่ได้หายไปจากช่วงชีวิตของเราในทันทีทันใด ในแต่ล่ะเดือนผมเชื่อว่าคุณๆก็คงได้รับจดหมาย แต่คงจะเป็น จดหมายแจ้งค่าน้ำ, ค่าไฟ, ค่าโทรศัพท์มือถือ, โทรศัพท์บ้าน, หมายศาล, ทวงหนี้ (อันหลังๆนี่น่าจะผมคนเดียวมั้ง) มันยังอยู่แต่มันไม่น่าหลงใหลพิศมัยเอาเสียเลย เห็นแล้วไม่อยากเปิด เห็นแล้วไม่อยากอ่าน

วันนี้ได้รับไปรษณียบัตรสองใบ

วันนี้ผมแปลกใจที่ได้รับไปรษณียบัตรทีเดียวสองใบ ใบแรกไม่แปลกเพราะเป็นของผม ที่ส่งหาตัวเองตอนที่อยู่หัวหิน อีกใบจริงๆก็ไม่แปลก เพราะเป็นของโอ

ผมไม่ได้คุยกับโอมาสักสองปีได้แล้ว หลังจากที่เราไม่เข้าใจกันในบางเรื่อง จริงๆผมจำมันไม่ได้แล้ว ในสิ่งแย่ๆที่เราได้เจอกันมา แต่แปลกที่สิ่งดีๆที่เราได้ผ่าน สถานที่ๆเราไปมา ความทรงจำดีๆยังอยู่ครบ ในการเดินทางไกลครั้งหนึ่ง ผมไม่รู้หรอกว่าโอชอบเพลงของวงพอสหรือเปล่าแต่ผมก็เปิดคลอๆไปตลอดทาง เวลาผ่านไปนานนะ โอบอกว่ามีmp3ของพอสอัลบั้มหนึ่งอยากได้หรือเปล่า(คุยผ่านmsn) คิดว่าเขาคงชอบด้วย ครั้งหนึ่งขณะเขาไปทานอาหารกับเพื่อนที่ร้าน กินดื่มสามย่าน ผมโทรไปขอเพลง”ข้อความ”ของวงพอส กับทางร้านมอบให้แก่เขา ไม่นานเขาก็โทรกลับมา ถึงวันนี้ผมคิดว่าเรายังห่วงใยกันอยู่ และคิดว่านี่คงดีที่สุดแล้ว สองปีที่ผ่านเราคงลืมเรื่องร้ายๆไปได้บ้าง เหลือเพียงความทรงจำที่ดี ความห่วงใย ไม่ว่าเขาจะยังไง ผมก็ยังห่วงเขาอยู่ ในความห่วงใย ผมก็สัมผัสได้จากบางอย่างที่พอบอกได้ว่าเขาก็มีให้ผมไม่น้อยเหมือนกัน

เราไม่ได้เป็นคู่รัก แต่แค่ทดลอง(ไม่พ้นโปร) หลายคนกลัวแต่ไม่เคยถามว่าจะมีแบบดาราหรือเปล่า รักรีเทิร์นอะไรนั่น ถ้าจะให้ตอบมันก็คงไม่มีอะไร เราคงไม่ได้คิดอะไรกันแล้ว แต่ความห่วงใย เรายังมีให้กันเสมอ ปัจจุบันเวลาเจอกัน ก็ไม่ค่อยได้คุยกันเท่าไร แต่สิ่งที่เราทำกันไม่เคยขาดคือเวลาไปเที่ยวที่ไหนเราจะเขียนไปรษณียบัตรถึงกันเสมอ เพื่อเล่าเรื่องราวการเดินทางของแต่ล่ะคน ให้กันฟัง อาจจะไม่กี่บรรทัด มันก็ทำให้ผมรู้สึกดี บางทีเราก็ต้องยอมปิดประตูที่ร้ายๆ แล้วเจาะรูเล็กๆสักรูไว้สัมผัสกัน มันอาจจะทำให้เรารู้สึกดีกว่าการเจอกันผ่านประตู

เกือบสองปีไปได้แค่นี้

ที่เขียนมามากมาย(หาที่ลง)จริงๆอยากจะบอกว่า บางทีอะไรที่ได้มาง่ายๆ มันไม่ค่อยมีค่าอะไรเลย บางทีการรอคอยแม้นานกว่าแต่มีค่ากว่า เอาเฉพาะประเด็นเรื่องจดหมาย ถ้าเราเขียนจดหมายถึงกัน เขียนคุยกัน มันยังมีอะไรให้จับต้องได้ ลายมือ, ที่มา(ตราประทับ), เวลา, สถานที่ หลายคนอาจจะบอกว่ามันก็ไม่ได้ต่างจากอีเมล์ แถมช้ากว่ามากๆ และมีค่าใช้จ่าย

คอยดู ผมจะส่งไปรษณีย์ถึงตัวเองและเพื่อนหรือใครสักคน ไปเรื่อยๆ สักวัน วันที่ผมได้รับไปรษณียบัตรจากตัวเองครบทุกจังหวัด(ไม่รู้จะมีเพิ่มมาอีกกี่จังหวัด) จะมาเล่าให้ฟังอีกที

ปล. ไม่ได้สวนกระแสอินเตอร์เน็ตนะ

เออเมื่อวานได้ไปนั่งทะเลพัทยามา ที่หาดจอมเทียน ก็ได้ไปนั่งในที่เก่าๆ คิดถึงเรื่องเก่าๆ คิดถึงโอ๋นะ เวลามันผ่านไปเร็วดี เผลอแป็บเดียวก็ 11ปีแล้ว 14 กุมภาพันธ์ 1996 ไม่ได้จำได้หรอกนะ แต่วันที่ ที่ติดอยู่ในมุมล่างด้านขวาของรูปถ่ายมันบอก พี่ไม่ค่อยได้สังเกตมันหรอกตั้งแต่โอ๋ส่งรูปถ่ายมาให้ มาเห็นเอาตอนหลังก็แปลกใจดีเหมือนกัน แต่แปลกใจมากกว่าที่เวลาแค่ 4 วันจะทำให้เราสนิทกันได้ขนาดนั้น แรกๆที่เจอก็จำไม่ค่อยได้แล้วนะ ว่าเราเจอกันยังไง แต่จำได้ว่าเราพักโรงแรม เวลคัม จอมเทียน ด้วยกัน ก็เกือบทั้งหมดล่ะ ตอนนั้นพี่ก็คงเหมือนตอนนี้ ไม่อยากวุ่นวายกับใคร แต่มันก็มีโอ๋เนี่ยแหละ เฮ้ยมานั่งรอหน้าห้อง เพื่อรอไปกินข้าว ว่างจากประชุม ก็ต้องมาชวนไปเดินเที่ยวทะเล เฮ้ย ยังไม่ได้อาบน้ำเลย มานั่งรอหน้าห้องแล้ว อะไรฟ่ะ น่าเบื่อจริงๆ เด็กคนนี้

พวกเรามาจากต่างโรงเรียน เวลามาประชุมกันทั้งประเทศ (งานอชท.ระดับชาติ) จะถูกจัดให้พักคละกันไป (ชายส่วนชาย หญิงส่วนหญิงนะ หรือกูคิดคนเดียว) ห้องผมอยู่สามคน จำพวกมันไม่ได้แล้ว แต่จำคู่อริได้ มันอยู่หนองคาย มันดันเสือกชอบโอ๋ เย็นวันนึงมีงานเลี้ยง มีเหล้าด้วยเฟ้ย พวกผู้ชายก็เมากันนิดหน่อย งานยังไม่เลิกผมขึ้นมาบนโรงแรมกับโอ๋ แล้วก็แยกกันห้องใครห้องมัน ผมเข้าไปห้องผม เจอคู่อริ คงเมาได้ที่สิมึง แม่งยืนชี้หน้าด่ากูว่าโง่ (หรือจะจริง) มันบอกว่าผู้หญิงให้ท่าขนาดนั้นไม่เอา (เออหรือว่าจริง) แต่กูไม่ได้คิดอะไรนี่หว่า ก็เลยถามมันแล้วมึงเสือกอะไร มันก็บอกว่าถ้ามึงไม่เอากูจะเอาเอง กูแม่งทนไม่ไหวว่ะ ผลักอก และตบหน้ามันไปที ถามมันว่ามึงคิดงี้หรอ เพศแม่มึงนะโว้ย น่าทางแม่งไม่ได้เมามานิดๆว่ะ ตบล้มคว่ำลงเตียงแล้วแม่งหลับไปเลย กูก็คงมิอาจจะอยากหลับที่ห้องนี้แล้วล่ะหว่า เผื่อกูหลับแม่งตื่นมา แอบต่อยกูตอนหลับกูไม่กลัวหรอก กลัวแม่งตุ๋ยตูด คงนอนห้องนี้ไม่ได้แล้ว คิดได้ดังนั้นจึงเดินผละออกจากประตูห้องไป ห่าแล้วไปนอนไหนว่ะเนี่ย เอาว่ะไปขอนอนห้องโอ๋ดีกว่า (ฮั่นแน่ อย่ารีบคิดตอนจบดิ อ่านต่อก่อน) ไปเคาะประตูห้องโอ๋ โอ๋ก็พักอยู่สามคนเหมือนกัน ผมเข้าไปเล่าความเป็นมาเป็นไปให้โอ๋ฟัง หนึ่งห้องมีเตียงสองเตียง แต่สามารถยกแยกอีกได้ ห้องนี้ ก็ทำเช่นนั้น คือ อีกเตียงนึงแยกเป็นสอง ก็จะได้ที่นอนเป็นของใครของมัน แต่เตียงที่โอ๋นอนยังเป็นเตียงที่ไม่ถูกแยกยังสมบูรณ์อยู่ โอ๋ให้ข้อมูลผมว่า โซนที่พักของพวกผู้หญิงจะมีเจ้าหน้าที่เดินตรวจทั้งคืน หากถูกเคาะประตูพี่เอต้องหลบดีๆ เวรล่ะกู ถูกจับได้ดังแน่กู ผมจำภาพตอนนั้นได้ดี ผมนั่งฟุบคุยกับโอ๋ตรงขอบเตียงโดยที่โอ๋นอนห่มผ้าห่มปกติ และมีสองสาว นอนสังเกตการอยู่ไม่ไกลนัก มารู้ทีหลังอีกทีก็หลายปีว่าหนึ่งคนในห้องนั้นก็คือเอ๋ น้องสาวแท้ๆของโอ๋ อายุห่างกันหนึ่งปีแต่เรียนห้องเดียว ช่วงสามทุ่มถึงเที่ยงคืน มีเจ้าหน้าที่เดินมาสองสามครั้ง ผมก็เสียวทุกครั้ง เราคุยกันหลายเรื่องมากๆ จนเที่ยงคืน ไม่อยากรบกวนแล้วเห็นโอ๋ ง่วงนอนแล้วด้วย โอ๋ชวนให้พักด้วย แต่ผมทำแมน ขอไปตายเอาดาบหน้าเที่ยงคืนผมขอกลับโดยอ้างว่า อริผมคงหลับไปแล้ว คงไม่มีอะไร หลังออกมาจากห้อง ต้องหลบซ่อนตัวจากเจ้าหน้าที่อีก ถามตัวเองว่ากูจะไปนอนที่ห้องกูจริงหรอ ก็ได้บอกกับตัวเองไปอย่างเคย กลัวมันแอบต่อยกูตอนหลับ หรือมึงจะไปนอนชายหาด เฮ้ยบ้าไปแล้ว ผมเลยไปอาศัยห้องนักเรียนหญิงที่มาด้วยกันชื่อโอ เกือบตีหนึ่งแล้ว ผมไปเคาะห้อง กลัวผิดห้องด้วย กลัวเจ้าหน้าที่ได้ยินด้วย กลัวมันไม่มาเปิดห้องให้ด้วย สักพักใหญ่ร่างใหญ่ๆของโอก็มาเปิดประตูให้ อ้าวพี่เอ โอทัก ผมบอกต่อไปอย่างที่ต้องการ คืนนี้ขอนอนด้วยนะ (ง่ายมั้ยล่ะ แต่อย่าคิดมากนะเฟ้ย) เห็นมันไม่หือไม่อือ มันเดินไปที่นอนของมันเลย ผมก็เลยถือวิสาสะเดินเข้าแล้วและปิดประตู สำรวจรอบๆห้องในความมืด โหห้องสาวๆบ้าอะไรฟ่ะ โคตรรกเลย หลับกันเป็นตายกรนกันโครกคราก ราคาตกกันหมดเลย ผมเลยหาที่นอนเอาเองตามเกิดมามี เอาริมกระจกติดม่านนี่แหละ บนหัวเป็นโต๊ะเครื่องแป้ง เพลียโคตร ถึงคืนนี้จะต้องนอนลำบาก แต่ก็คงปลอดภัยตูด และ ใบหน้าจากกำปั้นตอนหลับใหล

เสียงจุ๊บจิ๊บๆ เจี้ยวจ้าวยามเช้าทำให้ผมตื่นจากคืนที่แสนทรมาน พวกเธอตื่นหมดแล้ว ภาพที่ผมเห็น ทำเอาแทบบ้า พวกมันไม่รู้เลยหรือว่ะว่ากูเข้ามาเมื่อคืน หล่อนๆกำลังอาบน้ำอยู่บ้าง ปะแป้งอยู่บ้างรออาบน้ำอยู่บ้าง เสียสายตาจริงๆ ผมเลยทำเป็นค่อยๆพลิกตัว ให้เขาค่อยๆรู้ จะได้ไม่ตกใจมาก โอที่รออาบน้ำอยู่รองเรียกผม อ้าวพี่เอมาไง ผมทำเป็นตื่นขยี่ตา ก็เมื่อคืนมาเคาะประตู และเล่าเรื่องสั้นของเมื่อคืนให้ฟัง แล้วผมก็กลับไปห้องผม เช้านี้เป็นวันกลับ หลังจากกินเลี้ยงกันเมื่อคืนนี้ ผมไปห้อง โชคดีอริไม่อยู่ และโชคดีอีกอย่าง ของผมอยู่ครบ ถ้ามันบ้าๆ เหมือนผมนะ ผมจะเอา กางเกงในมันออกไปโปรยนอกหน้าต่าง 555 (คิดไม่ถึงล่ะสิ) ผมรีบอาบน้ำเพราะสายมากแล้ว ก่อนลงไปที่รถตู้ และเดินทางกลับ

หลังจากวันนั้นมาผมไม่ได้เจอโอ๋อีกเลย พัทยาวันนี้ก็เหมือนวันเก่าๆ มีผู้คนมากมาย ผ่านไปและก็ผ่านมา คนคู่หนึ่งอาจเดินสวนทางกัน เป็นสิบครั้งโดยไม่ได้รู้จักกัน และคนคู่นี้ก่อนที่จะเจอกัน ไม่รู้เราเคยเดินสวนกันบ้างหรือเปล่า แต่จากเวลา 11 ปีที่ไม่ได้เจอกัน ไม่ต้องถามว่าอยากเจออีกไหม แต่จะตอบว่า “อยากเจอใจนะขาด”

น้ำทะเลเริ่มขึ้นสูง สายฝนยังตกไม่ขาดสายโปรยปรายมาเป็นระยะ “พี่เอ ไปอาบน้ำแล้วกับกันเถอะ” ขณะที่นั่งคิดถึงความหลังครั้งเก่าที่เคยจารึกไว้กับ หาดจอมเทียน จ๋าเดินมาทางด้านหลัง ชวนกลับกรุงเทพ ผมอำลาหาดจอมเทียน วันนั้นด้วยความผ่อนคลาย ตลอดเวลาที่ผ่านมาผมไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้เลย จนจ๋าชวนมาที่นี่อีกครั้ง

มันทำให้ผมอยากมาเพื่อคิดถึงเรื่องเก่าๆ “คิดถึงโอ๋ คิดถึงโอ๋นะ“

เสียงฟ้าร้อง
ชายหนุ่ม นั่งเหม่อ
กับแก้วเหล้ากับน้ำแข็ง สีจืด
แอลกอฮอล์หายไปแล้ว
ทิ้งไว้เพียง รักที่ไม่สมหวัง

ชายหนุ่ม คิด
คิด คิดถึง เพียงเธอ
สับสนกับคำถาม
สับสนกับ ความรู้สึก
เมื่อถึงวันนั้น
เมื่อถึงวันนั้น
วันที่พร้อม
ชายหนุ่มจะบอกเธอ

ถึงความรักอันท่วมท้น
ถึงคืนวันอันเศร้าหมอง
ถึงคืนวันที่สุดเหงา
ถึงความรักที่เก็บงำ
ถึงเธอ ถึงเธอ

เหล้าแก้วสุดท้ายหมดไปแล้ว
น้ำแข็งยังเหลือ
โซดายังเหลือ
และเธอก็ยังอยู่ในความคิด
แปลกจัง ที่ยังไม่ลืม….

มัน ดีอย่างนี้เอง ถึงจะเป็นกล้องปัญญาอ่อน แต่ก็ดีกว่าไม่ได้มีอะไรติดตัวกลับไปเลย ถือว่าเป็นความทรงจำมีสี ถึงจะไม่สวย ไม่ตื้นชัด ชัดลึก อะไรก็แล้วแต่ แต่ผมเห็นภาพนี้เมื่อไรผมก็จะรู้ได้ว่ามันคือที่ใหน แม้เวลานานไป หากไม่มีภาพก็อาจกลายเป็นความทรงจำสีจาง

วันนี้ได้พบเพื่อนใหม่ นั่งร่ำสุรากัน ผมอาจช้าไปเพราะ เหล่าเพื่อนๆทั้งสามไปเล่นกันมากลมนึงแล้วที่บ้านชายทุ่งของ เอส คุณตู่เล่าให้ฟังถึงบรรยากาศ การกินเหล้าท่ามกลางทุ่งนากว้างสุดลูกหูลูกตา สายลม แสงแดด นกน้อยร้องเป็นระยะๆ คนบ้านนอกแต่มาอยู่ในเมืองหลวงนานๆอย่างผม ฟังแล้ว เคลิ้มเหลือเกินมองภาพทั้งหมดออกมาเป็นฉากๆ คิดถึงเพื่อนเก่าสมัยเรียน ที่เคยนอนกลางดินกินกลางทุ่ง บ้าบิ่นกันไปจนแทบกู่ไม่กลับ

สักพัก แว่วเสียงเพลงที่ว่างของวง pause ที่พี่โจ้ร้อง ผมรู้สึกดีเหลือแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร จนผ่านไปสองสามเพลง ข้อความ ตามมา ผมมองหาที่มาของเสียง จากนั้นเราก็เริ่มคุยกันเรื่องเพลง เอส เอสชอบพอสเหมือนผม เป็นครั้งแรกที่เริ่มคุยกับเอสได้สนุก พอเริ่มคุยไป พราย,วงตาวัน,อินคา,ฤธิพร,หินเหล็กไฟ(ก่อนจะมาอยู่ RS) จนรู้ว่าเรามันคนขั้วเดียวกัน คุยกันสนุกไม่มีเรื่องเคลียด ไม่มี สนธิ ไม่มี ทักษิณ ไม่มีเรื่อง หุ้น เอสจะมีมุขเยอะมาก ครั้งที่เจ้าเดิมเปิดเพลงของ POTATO รักแท้ดูแลไม่ได้ เอสพูดว่า “เพลงนี้ผมชอบ ฟังแทบทุกวันชื่อเพลง รักแร้ดูแลไม่ได้” ผมอดกลั้นหัวเราะไม่ไหว ปล่อยมาเต็มที่เลย คิดได้ไงมุขง่ายๆ แต่ผมไม่เคยเจอมาก่อน ขำอย่างแรงกล้า

อ้อลืมบอกไปผมมากับน้องสองคน จ๋า(ขาประจำ),บอย ช่วงผมทำงานเลยให้จ้าเอารถไปหาที่พัก เลยตามมาสมทบกันอีกทีตอนหลัง ลำบากก็ตรงที่จ๋ามันมาไม่ถูก ผมก็บอกทางไม่ได้อีก เพื่อนที่เป็นจำของถิ่นก็เมากัน แทบ 100% ตกลงคุยกันไม่รู้เรื่อง แทบกระทึบโทรศัพท์มือถือให้แหลกเป็นจุล กันทั้งสองฝ่าย จนแล้วจนรอด จ๋าก็มาถึงจนได้ รอดไป(โทรศัพท์)

เรากิน ต่อที่นี่พักเล็กๆ ก็ออกเดินทางไปกินต่อที่ชายหาดฝั่งบางแสน ตอนนั่งรถไปเอส มาคันเดียวกันกับผม หลับเป็นระยะๆ และ เอสต้องมีสอบพรุ่งนี้เช้าด้วย พอไปถึงงานเลยกล่อย เรากินกันได้ไม่กี่แก้ว เอส หลับ ก็เลยแยกย้ายกันไปนอน ผมนอนเป็นตายเลย

โชคดีที่จ้าได้ที่ พักไม่ใกลจากหาดบางแสน ตอนเช้าเลยมานั่งกินข้าวที่หาดดูทะเลกันไป ผมโทรหาคุณตู่ เป็นห่วงเพราะเมื่อคืนเมากันมาก พอรับสายผมก็สบายใจเพราะคุณตู่ขับรถกลับบ้านที่บางบ่อค่อยข้างไกล
นัดแนะกันบ่ายๆเข้าไปทำงานกันต่อ

ผม มีปัญหากับทะเลบางแสนมาช้านานมากๆ (ด้านความรู้สึก) หากเพลาใดผมได้มาที่นี่ผมมักจะอยู่เงียบๆ ไม่ค่อยคุย ใช้เวลาให้กับตัวเอง คุยกับตัวเองถึงเรื่องที่ผ่านมา อดีตของผมที่ฝังอยู่ที่นี่ ไม่รู้กี่เรื่องกี่เรื่อง มันลึกเหลือเกิน จนไม่แน่ใจว่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นที่นี่จะจางหายไปจากความทรงจำได้หรือ เปล่า ผมได้ยินจ๋าเรียกผมเป็นระยะๆ คงเพราะเห็นว่าผมเงียบ แต่บอยมันยุให้ถอนอย่างเดียวเลย –” เง้อออ..

สุดท้ายมันก็เป็นความ ทรงจำที่การคำนึงคิดถึงเป็นบางครั้ง ไม่อาจมีผลมากมาย แค่คิดถึง แค่จำได้ แค่เคยมา แค่เคยอยู่กับใครบางคน ไม่มีความหมายใดๆ ในภาวะปัจจุบัน ก็แค่ไม่คิดว่าต้องลืม แต่ก็ไม่คิดว่าจะต้องจำ วันใหนกลับมาก็คงคิดถึงบ้าง ตามแต่พลังสมองจะจดจำได้

คล้อยบ่าย ผมก็ลาจากหาดบางแสน ที่แสนสุข ไปทำงานต่อ

กว่า หกโมงเย็น ผมถึงได้ทำงานจริงๆซะที ไฟฟ้าเพิ่งเรียบร้อย –” ผมเองไม่ได้กินอะไรเลย ต้องขอบคุณผู้จัดการสาขาเป็นอย่างมาก ที่คอยเวฟ ซาลาเปาให้ผมกินประทังหิวตอนทำงาน เสร็จงานผมจริง กว่า 21:30 น. ถึงได้กลับบ้าน

จบครับ…

บ างครั้งอุปสรรค ความรับผิดชอบหรือภาระที่มีมากขึ้นตามวัยก็ทำให้รู้สึกท้อแท้ บางคนคิดถึงอนาคตข้างหน้าที่ไม่รู้ว่าจะเป็นอย่างไร หลังเรียนจบแล้วจะทำอะไรต่อไป และเริ่มกลัวกับหลายสิ่งหลายอย่างที่ต้องเผชิญโดยไม่รู้จักมันมาก่อน แต่ก็นั่นแหละ..ยิ่งรู้สึกหวาดกลัววันข้างหน้ามากเท่าไร ก็ทำให้เราอยากย้อนกลับไปวัยเด็กมากเท่านั้น

ภาพเหตุการณ์เก่าๆ ย้อนกลับขึ้นมาลอยเด่นในสมองและไหลผ่านไปทีละฉาก..ทีละฉาก สมัยอยู่มัธยมต้น ชีวิตมักจะมีแต่เรื่องสนุกอยู่เสมอ เรียนๆเล่นๆ ไม่มีอะไรให้ต้องคิดมาก ถึงเวลาพักกลางวันก็ได้กินข้าวกับเพื่อนๆ พูดคุยหยอกล้อกันสนุกสนาน ทะเลาะกันบ้าง โกรธกันบ้างตามประสา แต่สุดท้ายก็กลับมาคืนดีกันเหมือนเดิม ผ่านเวลาเหล่านั้นมาถึงมัธยมปลาย แม้จะมีเรื่องให้ต้องคิดทบทวนมากขึ้นกว่าตอนมัธยมต้น อย่างเช่นการสอบแข่งขันเข้ามหาวิทยาลัยปิดหรือมหาวิทยาลัยของรัฐ ซึ่งอาจนับเป็นสิ่งภาคภูมิใจหากใครเป็นหนึ่งในไม่กี่หมื่นคนที่สามารถเอาชนะ คู่แข่งคนอื่นๆเข้ามาได้ แต่ชีวิตก็ไม่ได้ไร้เรื่องสนุกๆ หรือความทรงจำที่ดีอย่างใด ถึงเวลาพักกลางวันก็ยังคงได้กินข้าว ได้พูดคุยกับเพื่อนๆ ทำกิจกรรมร่วมกัน ถูกครูดุ ถูกทำโทษด้วยกันเหมือนเดิม

แ ม้คิดถึงช่วงเวลาสมัยเป็นนักเรียน แต่ใช่ว่าชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัย หรือการเรียนที่ยากขึ้นจะทำให้ชีวิตตกอยู่ในห้วงความทุกข์ซะทีเดียว เพราะการได้ทำกิจกรรม หรือใช้ชีวิตในแต่ละวันร่วมกับเพื่อนใหม่ ถือเป็นความสุขและความประทับใจอย่างหนึ่งเช่นกัน เพียงแต่ชีวิตวัยเรียนก็ค่อยๆหดสั้นลงตามความสุขที่เกิดขึ้นนั้นด้วย วันที่ต้องออกไปเผชิญกับโลกอย่างแท้จริงใกล้เข้ามาเรื่อยๆ โลกของผู้ใหญ่ซึ่งมีแต่การแข่งขันกันชนิดที่ว่าชีวิตนักเรียนนักศึกษายังเที ยบไม่ติด นี่แหละ ทำให้หลายคนรู้สึกหวาดกลัว

ภาพเหตุการณ์เก่าๆยังคง วนเวียนในสมอง รูปถ่ายเก่าๆที่ทำให้คิดถึงเรื่องราวสมัยก่อนยังคงวางอยู่เบื้องหน้า ความรู้สึกอยากย้อนเวลากลับไปในอดีตปะทุขึ้นระลอกแล้วระลอกเล่า อยากกลับไปใช้ชีวิตนักเรียน เรียนๆเล่นๆ แบบเมื่อก่อน แม้เป็นไปไม่ได้ก็ตาม เพราะยิ่งนึกกลัวอนาคต กลัววันเวลาข้างหน้ามากเท่าไร เราก็ยิ่งโหยหาแต่วันเก่าๆ อดีตที่มีแต่ความทรงจำดีๆมากเท่านั้น ซึ่งแท้จริงแล้วอาจเป็นสิ่งไม่ถูกต้องนัก เพราะไม่ว่าจะโหยหาวันเวลาในอดีตสักแค่ไหน สุดท้ายเท้าของเราก็ต้องเหยียบย่ำลงไปบนผืนแผ่นดินข้างหน้าอยู่ดี การที่คนเรามีดวงตาอยู่ด้านหน้าก็เพื่อให้มองไปข้างหน้า แต่เราก็สามารถหันมามองอดีตที่อยู่ข้างหลังได้เสมอ เพื่อเป็นบทเรียนในอนาคต ดังนั้นอดีตจึงเป็นเพียงของเก่าๆ แต่เป็นของเก่าๆที่มีคุณค่าซึ่งถูกเก็บไว้ในพิพิธภัณฑ์แห่งความทรงจำ อย่างดี

วันนี้ใครบางคนอาจนึกกลัวการคงอยู่ของตัวเอง กลัวการก้าวไปข้างหน้า จนต้องพึ่งพาอดีตที่แสนคิดถึง แต่จงเชื่อเถิดว่า อนาคตเป็นสิ่งที่เรากำหนดได้ด้วยตัวเอง ทุกย่างก้าวที่ก้าวไปจะทำให้เราเข้มแข็งขึ้น แล้วอนาคตจะกลายเป็นอดีตที่แสนคิดถึงอีกครั้ง….

“นุ้ย” ถึงเราจะไม่เคยเจอกันแม้ซักครั้งเดียว แต่เหมือนเราสนิทกันพอดู จำได้ว่า พี่เคยทำเว็บเฮ่ยๆ เอารูปที่ตัวเองถ่ายขึ้นไปโชว์ เมื่อกว่า 7 ปีที่แล้ว นุ้ยผ่านไปเห็นเข้า นุ้ยเป็นคนเดียวเลยจริงๆที่มองรูปถ่ายของพี่แล้วบอกว่าสวย แถมยังส่งรูปที่นุ้ยถ่ายมาให้พี่อีกตั้งหลายรูป (แต่ก็ไม่เคยมีรูปนุ้ย) เราคบกันแปลกมากนะ กว่า5ปี เรารู้เรื่องกันและกัน แต่ไม่เคยเจอกัน หรือสิ่งนี้ วิธีนี้ จะดีที่สุดแล้ว …

“ความผิดพลาดนั้น ใช่แต่จะมีผลเสียเพียงอย่างเดียว
เพราะมันทำให้เราเรียนรู้วิธีที่ถูกต้อง จะได้ไม่ทำผิดอีก”

“ความล้มเหลวเป็นโอกาสเดียวที่จะทำให้คนฉลาดขึ้น”

“ถ้าเธอเจอเรื่องร้าย ๆ และอดทนผ่านมันมาได้ในที่สุด เธอจะมีภูมิคุ้มกันที่ดี
และพร้อมที่จะรับมือกับปัญหาต่อไป เธอจะเข้าใจว่าความเสียใจ
ความทุกข์นั้นเมื่อผ่านไปสักพัก มันก็จะผ่านไป…”

“ชีวิตนั้นไม่ใช่การสอบ คำตอบที่เลือกแล้ว เธอสามารถแก้ใหม่ได้
สามารถเริ่มใหม่ได้เสมอ”

“การใช้ชีวิตอย่างคุ้มค่านั้น ถึงจะสึกหรอเพราะปัญหาไปบ้าง
ก็ยังดีกว่าไม่กล้าทำอะไร ไม่เสี่ยงอะไร ปล่อยไว้จนสนิมเกรอะกรัง
ใช้งานอะไรไม่ได้อีก”

“ก้อนหินที่คนอื่นขว้างใส่เรานั้น ลองเก็บมันขึ้นมา
เพื่อเป็นฐานสำหรับปีนต่อไป ดีกว่ามานั่งเสียใจเพราะบาดเจ็บ”

ข้อความข้างบนนี้น้องวิส่งมาให้ครับ

ช ่วงนี้คงเป็นช่วงที่อ่อนไหวของผม มีคนหลายคนที่อยากช่วยเหลือผม ตัวผมเองก็ไม่อยากเป็นอย่างนี้เลย หวังว่าซักวันมันจะผ่านไป ผ่านไป………………….

ขอบใจนะกำลังใจที่มอบให้ จะเข้มแข็ง พร้อมที่จะลุกอีกครั้ง เมื่อใดที่ลุกได้แล้ว อยากขอบใจ”วิ”และ”คนที่ผมรัก”จริงๆ ที่ทำให้ได้รู้จักคุณค่าของการล้ม และ การลุก…