ถนนเส้นนี้ กลับบ้าน

หลังจากสะสมหนังสือมานาน จนอยากจะทำร้านหนังสือมือสองขายออนไลน์ ตอนนี้เปิดขายแล้วนะครับ ท่านใดสนใจเข้าไปหาหนังสือที่ชอบกันได้ที่ http://ajbook.com หรือจะไปกดlike ที่ http://www.facebook.com/pages/AJBOOK/200419739992020 อย่าลืมมาช่วยอุดหนุนนะครับ…

ไม่รู้ผมมัวไปอยุ่ที่ไหน ถึงยอมให้หนังสือ “เข็มทิศชีวิต” ของคุณ ฐิตินาถ ณ พัทลุง ลอยนวลพิมพ์อยู่ได้ถึงครั้งที่ 54 แล้ว โดยที่ยังไม่ได้อ่าน จะว่าไปจำนวนพิมพ์ครั้งที่ 54 ก็ยังน้อยกว่า ผู้ชายที่ตามรักเธอทุกชาติ พิมพ์ครั้งที่85 (ฮา)

โดยส่วนตัวแล้วไม่ค่อยชอบหนังสือประเภท บริหารชีวิตจิตใจ อะไรทำนองนี้เท่าไร เพราะคิดว่ามันคงจะช่วยอะไรได้ไม่มาก คิดว่าอะไรๆมันก็อยู่ที่ใจเราเราเป็นคนกำหนด ใครจะมาสั่งเราถ้าไม่ชอบก็ไม่ทำ ถึงถูกแต่ไม่ชอบก็ไม่ทำ ยิ่งเป็นหนังสือด้วยแล้วมันจะดีได้แค่ไหนเชียว

ผมหยิบหนังสือเล่มนี้มาดู เนื่องจากคุ้นๆเพราะมันมีโฆษณาในโรงหนังของรถยนต์ยี่ห้อหนึ่ง ที่เอาเรื่องราวของคนสามคนรวมถึงคุณ ฐิตินาถ ณ พัทลุง คนที่เขียนหนังสือเล่มนี้ มาเล่าเรื่องการใช้ชีวิตแบบพอเพียงบนหนทางของความพอดี เลยลองอ่านดู และได้รับรู้ถึงคุณค่าของหนังสือเล่มนี้ที่ซ่อนอยู่ข้างใน จึงหยิบติดมือกลับมาอ่านต่อ(จ่ายตังค์แล้ว)

หนังสือเข็มทิศชีวิตแม้จะเป็นหนังสือที่ไม่หนามาก เพียง 203 หน้าเท่านั้น แต่เป็นหนังสือที่ควรค่าแก่การอ่านเป็นอย่างมาก นอกจากเป็นหนังสือที่มีแง่คิดการใช้ชีวิตที่ดีมากๆยังสอดแทรกหลักธรรมคำสอนได้อย่างลึกซึ้งและเข้าใจง่าย บางบทอาจจะทิ่มตำความรู้สึกของผู้อ่านขั้นรุนแรง ทุกคนมีปัญหา และทุกปัญหามีหนทางในการแก้ที่ดีที่สุดเสมอ ถึงการแก้มันจะไม่ดิจิตอล “0″ กับ “1″ “ใช่” หรือ “ไม่ใช่” แต่หนังสือเล่มนี้สอนให้รู้ถึง ทุกข์ และ ต้นตอของการเกิดทุกข์ เมื่อรู้ว่าทุกข์เกิดที่ไหน เมื่อนั้นการดับทุกข์ของเราก็จะถูกที่ถูกทาง เหมือนเช่น ทำงานไม่เสร็จเครียดปวดหัวจะส่งงานอยู่แล้งแต่ยังไม่เสร็จเลย ก็แก้ปัญหาโดยการไปดูหนัง ไปเที่ยวกับเพื่อน ลืมเรื่องงานไปได้พักนึง แต่สุดท้ายก็ต้องกลับมาทำงานต่ออยุ่ดีแถมเวลาก็เหลือน้อยลงอีก นี่คือการแก้ปัญหาที่ผิดๆ (ผมทำประจำ – -”)

ผมอ่านหนังสือเล่มนี้ยังไม่จบเลย ที่อ่านยังไม่จบเพราะว่าไม่อยากจะให้มันจบเอง เหมือนเราเจออาหารจานที่ถูกใจกินคำไหนอร่อยคำนั้น จะรีบกินก็กลัวหมด ต้องค่อยๆละเลียดทีละคำเพื่อซึมซับรับรสชาติอันหอมหวานอเร็ดอร่อย เหมือนหนังสือเล่มนี้อ่านเร็วไปเดี๋ยวจบเร็ว ค่อยๆอ่านซึมซับกัับแง่คิดดีๆที่แทรกซึมอยู่ในทุกตัวอักษรทั้งในบรรทัดและระหว่างบรรทัด

มีหลายคนที่อ่านจบแล้ว มักจะไถ่ถามถึงหนังสือเล่มใหม่ของคุณ ฐิตินาถ ณ พัทลุง ว่าจะมีออกมาหรือเปล่า ก็คงต้องรอกันต่อไป ผมเองคิดว่า คุณฐิตินาถ คงไม่คิดที่จะขายหนังสือเพื่อความร่ำรวยอะไร หากแค่ต้องการเผยแพร่คุณค่าที่มีในหนังสือเล่มนี้มากกว่า หนำซ้ำหนังสือเล่มนี้ยังสามารถอ่านทั้งหมดได้ออนไลน์ที่เว็บไซต์ http://www.kemtidchewit.com และยังกำลังทำหนังสือเสียงที่ไม่ต้องอ่านอีก บางทีผมว่าการเขียนหนังสือไม่จำเป็นต้องมากเล่ม แต่เน้นกันที่คุณค่า เขียนหนังสือมาหนึ่งเล่มยอดพิมพ์สัก 50 ครั้ง ยังดีกว่าเขียนหนังสือเป็น 10 เล่มแต่ยอดขายนิดหน่อย เรื่องยอดขายไม่ใช่เรื่องผิดแผกอะไร แต่เคยรับรู้มาว่านักเขียนบางคนมีการตั้งเป้าเอาไว้เลยว่าหนึ่งปีจะออกหนังสือกี่เล่มๆ รวมทั้งเขียนเรื่องสั้น,บทความลงหนังสือโน่นนี่มากมาย อย่างนี้ก็ไม่รู้ว่าจะหาคุณค่าของหนังสือได้อย่างไร นอกจากปริมาณ ..

ปล. แต่นักเขียนบางท่านก็ต้องยอมเขานะ เพราะของเขาดีจริงๆ อิอิ

ทั้งชื่อหนังสือทั้งภาพปกหน้า ถ้าปราดสายตาแค่ผ่าน มันก็อาจจะพาสุ่มเดาเข้ารกเข้าพงกันไปโน่น “หนาวผู้หญิง” ผลงานการเขียนของ รงค์ วงษ์สวรรค์ ถือว่าเป็นหนังสือเล่มแรกในจำนวนหลายสิบเล่มของ คุณลุงรงค์ เลยก็ว่าได้เพราะได้จัดพิมพ์มาตั้งแต่ปีพศ.2503  ปีนั้นนอกจากผมยังไม่เกิด คุณพ่อกับคุณแม่ผมท่านก็ยังเป็นสาวเป็นหนุ่มอยู่เลยแหละ ยิ่งแม่ผม สวยไม่แพ้ อมรา หรือจะวิไลวรรณ ถ้ามายืนประกวดกัน กรรมการมีปวดหัว หนังสือมีอายุเลยเลขสามไปหลายปีแล้วแต่กับจำนวนพิมพ์ครั้งที่สามไม่ถือว่ามากเมื่อเทียบกับหนังสืออื่นๆ แต่เรื่องความขลังไม่แน่ อิอิ

รงค์ วงษ์สวรรค์ ผู้ชายที่เกิดมาเพื่อ หนังสือ เหล้า ธรรมะ กัญชา เลนส์กล้อง ดงนักเลง และผู้หญิงคนหนึ่ง จะนิยามยังไงก็แล้วแต่ แต่ รงค์ วงษ์สวรรค์ สำหรับผม คือนักเขียนที่มีสำนวนการเขียนที่แปลกประหลาด ชวนอ่าน ใช้ภาษาได้เจ็บปวด ตามยุคตามสมัย และไม่แปลกเลยกับหนังสือที่ถูกเขียนขึ้นมาตั้งแต่ ปี พศ. 2503 ที่จะอ่านยากนิดหน่อยทั้งเรื่องของตัวละคร ตัวภาษา หรือสถานที่ ล้วนย้อนยุคย้อนสมัย แต่ก็ถือว่าได้ศึกษาประวัติศาสตร์ไปในตัวว่างั้น

หนาวผู้หญิง เป็นหนังสือแบ่งเป็นตอนๆแบบไม่ต่อเนื่อง ความหนา 576 หน้า เหมาะติดกระเป๋าเดินทางหรือเบาะหลังรถ อ่านได้เรื่อยๆ ฆ่าเวลา หรือ จะอ่านกันม้วนเดียวจบก็ยังไหว

ข้าพเจ้าเรียกสำนวนหนังสือของข้าพเจ้ายังงี้เอง เพราะเมืองไทย มีนักเขียนสำนวน “เพรียวลม” มากเกินไป จึงขอเป็นอย่างอื่นเสียคนเดียว จะได้ไม่เหมือนใคร และที่จะเขียนต่อไปนี้ก็คงจะเป็นคำนำนั่นเอง

เช้าวันหนึ่งที่ตื่นขึ้นมาอย่างอกแห้งแล้วใจเต็มที ข้าพเจ้าและรัตนะ ยาวะประภาษพบว่ามีบุหรี่อยู่เพียงสองสามมวนในซองหล่นอยู่ข้างเตียง ทั้งสองคนนับเงินในกระเป๋ารวมกันแล้วไม่ถึงสิบบาท นี่ไม่ใช่สิ่งปกติ เราใช้เงินกันไม่เป็นมาแต่ไหนแต่ไร มีเท่าไหร่ใช้ให้มันหมดไปตอนกลางคืน รุ่งเช้าก็หาใหม่ เจ้าสำราญเกินไป ถึงมีเมียกันไม่ได้สักที

เรียกเด็กให้หากาแฟมาให้กิน

“ถ้ามีเงินสักก้อนเดี๋ยวนี้” รัตนะพูดขึ้น “..จะไปนอนหาดวงพระจันทร์สักครึ่งเดือน พักผ่อนเสียบ้าง”

“งั้นไปขายต้นฉบับให้ทีซี นึกออกเดี๋ยวนี้เอง ต้นหนาวปีนี้อยากออกหนังสือสักเล่ม”

“..เรื่องอะไร?”

“ยังไม่ได้เขียนเลย”

“เอาแต่ชื่อก่อน…?”

“หนาวผู้หญิง”

หนาวผู้หญิง จะหนาวเพราะเห็นผู้หญิงหรือผู้หญิงทำให้หนาวก็ลองหาอ่านกันครับ…