ถนนเส้นนี้ กลับบ้าน

ปิดบริสุทธิ์ เป็นเรื่องสั้นขนาดยาวที่เขียนโดย วาด รวี และเป็นเล่มแรกที่ผมได้อ่านผลงานของ วาด รวี เล่มที่ผมถืออยู่ในมือนี้ก็น่าจะเป็นเล่มที่เพิ่งพิมพ์ครั้งล่าสุด นั่นคือ พิมพ์ครั้งที่3 (มกราคม 2550) แต่ถ้าดูจากการพิมพ์ครั้งแรกเมื่อ กุมภาพันธ์ 2544 ก็ถือว่า ถนนสายน้ำหมึกของ ปิดบริสุทธิ์ ช่างได้ถูกโรยด้วยกรวดหินดินทรายมิปาน เหตุผลที่หยิบหนังสือเล่มนี้กลับบ้านนะหรือ(จ่ายตังค์และมีใบเสร็จ) เพราะประโยคเดียว “เรื่องรักของคนซีเรียส”

รัก แม้เส้นทางจะถูกโรยด้วยกลีบกุหลาบ หรือ ขวากหนาม ก็ไม่เห็นมีใครจะใส่ใจ กลับโผกระโจนเข้าใส่ ไม่ว่ารักนั้นจะยากเย็น ไม่ว่ารักนั้นจะแสนเข็น ไม่ว่ารักนั้นจะทำให้ควายบางตัวตาบอด แต่ขอแค่ให้ได้รักได้ห่วงหา อาทร มีใครบ้างนะในโลกนี้ที่ไม่รู้จักคำว่า “รัก” และมีใครบ้างนะที่ไม่เคยเสียใจให้กับคำว่า “รัก”

“พัฒน์ สุวรรณโนและวีณา ธรรมวิวัฒน์ ได้สบสายตาและเกิดแรงดึงดูดขึ้นระหว่างกันขณะร่วมทำกิจกรรมหนึ่งในโรงเรียนพานิชย์ จากนั้นทั้งคู่ก็เริ่มสานทอสายใยพิเศษขึ้นในยามที่ฝ่ายชายมีอายุสิบเจ็ดปีเต็ม และฝ่ายหญิงเพิ่งจะย่างสิบหก
ความรักที่พัฒน์และวีณาช่วยกันถักทอ ก่อประสานเป็นรักที่งดงาน คุ้นเคยกับการสัมผัสกาย เดินจุงมือ หยอกล่อต่อกระซิก โดยที่ พัฒน์ เริ่มสงสัยว่าตัวอะไรนะที่อยู่ในตัวเขาที่ทำให้เขาสับสน จนวันหนึ่ง พัฒน์ เอ่ยปากชวน วีณา ไปเที่ยวเกาะแห่งหนึ่งทางภาคตะวันออก และที่นั้น ห้าคืนที่นั่น ที่ๆ วีณาถูกเปิดบริสุทธิ์ และจากที่นั่นเมื่อเวลาผ่านไปไม่นาน ความบริสุทธิ์ที่ถูกเปิดก็ถูกปิดตายลงอีกครั้ง มันเป็นนรกหรือสวรรค์กันนะ..”

“คุณรู้มั้ยว่าผมเป็นสัตว์ชนิดไหน”

“มาเฟียก้นซอย” เป็นนวนิยายแนว ยั่วล้อ อำเล่น ปนเสียดสี “เดอะก๊อดฟาเธอร์” แต่งโดย “รงค์ วงษ์สวรรค์ (หนุ่ม)” เสียดายที่ผมยังไม่ได้ดู “เดอะก๊อดฟาเธอร์” มาก่อน เพียงแค่ได้ดูผ่านๆบางตอนเมื่อนานแล้ว คงต้องหาหนังเรื่องนี้มาดูอีกรอบ พร้อมกับ อ่านหนังสือนวนิยายเล่นนี้อีกครั้ง ความสนุกคงไม่ลางเลือน แต่คิดว่าคงจะเพิ่มขึ้นอีกเท่าทวีคูณ

หนังสือเล่มนี้ทำให้ผมสัมผัสถึงกลิ่นอายงานเขียนของ “วินทร์ เลียววาริณ” ซึ่งก็ไม่แปลก เพราะส่วนหนึ่งในงานเขียนของ “วินทร์ เลียววาริณ” ก็ได้รับอิทธิพล มาจากงานเขียนของ “รงค์ วงษ์สวรรค์”

“มาเฟียก้นซอย” ขณะนี้พิมพ์ครั้งที่ 5 แล้ว แต่เทียบกับหนังสือขายดีเล่มอื่นๆคงยาก เนื่องจากหนังสือเล่มนี้ถูกตีพิมพ์รวมเล่มครั้งแรกเมื่อ มิถุนายน พ.ศ. 2518 เรียนกว่าอายุมากกว่าผมเสียอีก และถึงจะถูกเขียนมายาวนาน แต่กลับยั่วล้อ เสียดสี การบ้านการเมืองยุค 2549 ร้องเท้าแตะ(ท็อปบูท)ปฎิวัติ ได้อย่างแสบสัน

“มาเฟียก้นซอย” เล่าถึง ซอยๆหนึ่งในตำบลที่น่ารักของเรา ซอยที่เต็มไปด้วยผู้คนมากมายหลายหลากอาชีพ บ้างรู้ที่มา แต่ไม่รู้ที่ไป บ้างรู้ที่ไป แต่ไม่รู้มาจากไหน คนในซอยนี้ดูแปลก มีรอยยิ้มใต้ผนังแก้ม เรื่องราว โศกเศร้า ฮาโครม จึงเกิดขึ้นใน”ซอยๆหนึ่งในตำบลที่น่ารักของเรา” นั่นเอง

ชนวนแห่งความรุนแรงดับลงทันทีด้วยการตัดสินใจอย่างผู้มีความรับผิดชอบของสัปเหร่อ การนองเลือด การใช้อาวุธปืน หรือ การใช้ระเบิดแก๊สน้ำตา จึงไม่เกิดขึ้นในนาทีวิกฤตนั้น บานประตูสังกะสีเปิดให้ชายหนุ่มทั้งสามเดินผ่านเข้ามาในแสงสีส้มของตะเกียงน้ำมัน ด้วยท่าทีอ่อนโยนซ่อนเร้นความดุดันไว้ในอวัยวะทุกชิ้น จากรอยยิ้มบนริมฝีปากถึงขดลำไส้ผ่านรูก้น จากประกายตาถึงตีน! ชายชรา – ในความระทึกครึกโครมมองเห็นอย่างลางเลือน – แล้วค่อยชัดเจนเมื่อคนทั้งสามนั้นเดินเข้ามาถึงหน้าเตียงกระดานโลงผี
“นึกว่าใคร…”
เฟรด บุญมา, ซอนนี่ พงษ์, และ ไมเกิ้ล ล้วน นั่นเอง…