ถนนเส้นนี้ กลับบ้าน

“เธอรู้จักโอเมก้า-ทรีหรือเปล่า” หมอชัญถามผม ขณะที่ผมกำลังคิดว่าวันนี้หมอมาไม้ไหนนะ กว่าปีที่ผ่านมา ไม่ยักกะพูดถึงโอเมก้า-ทรี ไอ้เราก็งูๆปลาๆ ประมาณว่ามันช่วยให้เด็กๆฉลาดๆอะไรประมาณนี้ หลังจากอ่านจุดประสงค์ของการถามจากสายตาหมอชัญสามวินาที เลยตอบหมอไปเบาๆว่า “พอรู้ครับหมอ” แล้วทิ้งช่วงสบสายตาหมอ อยากรู้ว่าหมอจะพูดอะไรต่อ จนทำให้ตัวเองต้องย้อนคิดถึงเรื่องราวความขี้หลงขี้ลืม และ เซ่อซ่าของตัวเองทั้งวันที่ผ่านมา

เมื่อคืนนี้หลับเร็ว(อ่านดีๆ)เพราะอยากพักผ่อนมากๆ เพราะวันนี้ต้องออกเดินทางไปหลายที่ ทำให้เช้าวันนี้สดชื่นเป็นพิเศษ อากาศเย็นลงกว่าเมื่อวาน เสียงนกกระจิบนอกระเบียงส่งเสียงเป็นระยะ ยิ่งทำให้บรรยากาศเช้านี้สดใส วันนี้ต้องเดินทางไปทำธุระในเมือง(ความหมายคือฝั่งพระนคร)หลายที่ อาบน้ำแต่งตัว จัดเอกสาร จัดยาเข้าซอง เรียบร้อย ขับรถออกมากินข้าวที่ร้านอาหารใต้ ร้านประจำที่ปั๊มหน้าปากซอย อิ่มแปร่ ขับต่อไปที่ เซ็นทรัลพระราม2 วันนี้เช้ามากที่จอดรถในชั้นใต้ดินยังไม่เปิด ขับขึ้นไปจอดชั้นสองของที่จอดรถแทน เดินออกมาป้ายรถเมล์เพื่อต่อรถไปอนุสาวรีย์ รถตู้ไปอนุสาวรีย์มาพอดี รถติดนิดหน่อย ใช้เวลาเกือบๆชั่วโมงแล้วจึงถึง ต่อแท๊กซี่ไปหาลูกค้าแถวแยกกรุงเทพกรีฑา ต้องรีบด้วยเพราะต้องไปทำธุระที่ธนาคารแถวเช็นทรัลลาดพร้าวต่อ จิบกาแฟหมดแก้วแล้วออกมาต่อ แท๊กซี่ไปธนาคาร ถึงธนาคารบ่ายๆ ทำธุระเสร็จพอดีลูกค้าที่เพิ่งไปเจอมาก่อนนี้โทรมาถามว่า “ลืมอะแดปเตอร์ของโน๊ตบุคหรือเปล่า” ผมแหวกดูกระเป๋านิดนึงจึงบอกกลับไปว่า “แน่นอน” แต่ยังติดธุระหลายที่เลยวางแผนว่าจะให้แมสเซนเจอร์ที่บริษัทเอวัน บริษัทต่อไปที่กำลังจะไปทำธุระ ไปรับแทน แล้วเอาไปให้ผมต่อที่พันทิพย์ ทำธุระที่เอวัน เข้าไปคุยกับพี่อุ๊นานอยู่เหมือนกัน เกือบๆบ่ายสาม นั่งมอเตอร์ไซค์รับจ้างไปสถานีรถไฟฟ้าหมอชิต ลงราชเทวี เดินต่อเข้าพันทิพย์ เหนื่อยเอาการ ทำธุระต่อ สักพักแมสเซนเจอร์ก็โทรมาบอกว่ามาถึงแล้ว ลงไปเอาของเสียหายไปสองร้อย เฮ้อ ขี้ลืมเป็นเหตุ เสร็จแล้วต้องรีบกลับไปเซ็นทรัลพระราม2 เพื่อเอารถแล้วไปโรงพยาบาล เพราะหมอนัดตรวจ ข้ามสะพานลอยหน้าพันทิพย์มารอรถสาย 140 อันนี้ฮามาก ขึ้นไปแล้วจ่ายค่ารถคนเยอะมาก ต้องยืน จ่ายค่ารถเอาแบงค์ 20 บาทให้ บอกว่าลงเซ็นทรัล เขาทอนมา4บาท ผมเองไม่ค่อยได้นั่งรถเมล์แต่คุ้นๆว่า มันแพงกว่านั้น แต่ก็ทำเนียน ฮ่าๆๆๆๆ กระเป๋ารถน่าจะจำผิด อิอิ ทำเนียนต่อไป ไม่ได้สนใจอ่ะไร หลับนิดๆ(ท่ายืนด้วย) พอตอนรถลงทางด่วนนี่สิ เฮ้ยๆไม่คุ้นเลยวุ้ย มันไม่ใช่แถว กม.9 ที่เคยลงนี่หว่า แน่แล้วๆ ลงป้ายแรกเลย สุขุมวิท101 เจ็บใจฉิบเป๋ง รถเมล์ที่ขึ้นดันไม่ใช่สาย 140 แต่สีเหมือนกันเด๊ะเลย และที่บอกว่าลงเซ็นทรัล กระเป๋าก็คงหมายถึงเซ็นทรับบางนา ซวยซ้ำซวยซ้อนนี้ก็เกือบห้าโมงเย็นล่ะ เลยเวลาหมอนัดเลย จำเป็นต้องจับแท๊กซี่กลับไปเซ็นทรัลพระรามสองอีกที หมดไปอีก 200 เฮ้อ ถึงเซ็นทรัลรีบไปเอารถ บึ่งไปโรงบาลไม่ทันเลย

(more…)

หลังจากออกจากโรงพยาบาลมาใช้ชีวิตปกติ ดูอะไรๆก็แปลกๆไป (ทางด้านร่างกาย) เริ่มมีอาการเหนื่อยง่าย อ่อนเพลีย แต่ก็ยังไปทำงานได้เหมือนเดิม วันที่ 27 พฤศจิกายน 2007 ผมพยายามตื่นแต่เช้า ถีบตัวเด้งขึ้นจากที่นอน หวังจะไปทำงานให้เร็วหน่อย หลังจากที่ช่วงนี้ขาดลามาสายเสียจนจะเป็นแบบอย่างให้คนอื่นเขาอยู่แล้ว อาบน้ำอาบทา ทาแป้งหวีผม ส่องกระจก แล้วแอบอมยิ้มในใจ “หล่อฉิบหาย” เสียงของตัวชมตัวเอง เป็นอย่างนี้ทุกเช้า “อุ๊ย” ขณะหวีผมลงตรงท้ายทอย หวีอาจจะไปโดนแผลอะไรเข้าสักแห่ง แต่ผมก็”มิได้นำพา” เก็บหวีเข้าที่ ถือกระเป๋าโน็ตบุคออกจากคอนโดโดยเร็ว

เลือดออกแต่เช้าเลยตู

เช้านี้อากาศสดใสเสียจริง รถก็ไม่ติด เวลาในการเดินทางก็น้อย ถึงที่ทำงานก็ไม่อารมณ์เสีย ทำงานก็ได้เยอะ ผมวาดแผนของวันนี้ จิตใจลอยล่องไปถึงโต๊ะทำงานที่ไม่ค่อยได้ใช้งานมันเท่าไรในช่วงนี้ ทันใดนั้นสิ่งไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น ขณะที่ผมเดิมมาถึงรถที่จอดอยู่หน้าตึก เอามือขวาล้วงกุญแจในกระเป๋ากางเกง ออกมา กดรีโมท ประตูไม่ล๊อคแล้ว มือขวาข้างเดิมเอื้อมไปที่ประตูรถเพื่อเปิดมันออก ก่อนที่จะเปิดผมรู้สึกเหมือนมีคนเดินตามมา กำลังจะหันกลับไปดูแต่ไม่ทันแล้ว ข้างหลังผมนั้นคือ “พี่ฟ้า” ยืนทำหน้าเหมือนเห็นผี ทั้งๆที่ต่อหน้าพี่ฟ้านั้นคือคนที่มันแอบชมตัวมันเองหน้ากระจกทุกวันว่า “หล่อฉิบหาย” ทำให้ผมสงสัยในสีหน้าของพี่ฟ้า ทันทีพี่ฟ้าก็ตอบข้อสงสัยที่ผมไม่ได้ถาม “เอ.. เลือดเต็มหลังเลย” ใจหนึ่งผมยังคิดว่าพี่ฟ้าอำ แต่สีหน้าแกไม่คลายความสงสัยและเป็นห่วงลงเลย ทำให้ผมคลายยิ้ม ความสงสัยนั้นอยู่ที่หลังผมนะเอง ยังสงสัยอยู่เลยว่าเลือดจะมาจากไหน มีใครมาแอบตีหัวก็ปล่าว เอามือไปคลำๆดู ให้ตายเถอะ มือนั้นชุ่มไปด้วยสิ่งที่ผมเริ่มคิดแล้วว่าเป็นเลือดที่พี่ฟ้าไม่ได้หลอกผม มือที่เปื้อนเลือดสั่นระริก พาลทำอะไรไม่ถูกคิดไม่ออกว่าเลือดมาจากไหน ใครเอาค้อนมาฟาด คนถูกตีหัวแรงๆ เขาเป็นอย่างนี้หรือเปล่า พอโดนฟาดแล้วก็จะยังไม่รู้สึกชั่วระยะหนึ่ง อย่างนั้นหรอ เพื่อคลายความสงสัยว่า ผมไม่ได้โดนไม้หน้าสาม จัดการละเลงหัวตัวเองหาแผลที่ทำให้เลือดออกก็ไม่มีที่ๆรู้สึกว่าจะเจ็บเลย

(more…)

มาต่อกันต่อ ตอนนี้เป็นเย็นของวันพุธที่ 21 พฤศจิกายน 2550 ไม่ต้องตัดสินใจอะไรมากพยาบาลคนนั้นเดินมาบอกว่า คุณอาจจะต้องนอนโรงพบาบาล ผมเอาเอกสารมาเซ็นต์ สภาพอย่างนี้ผมก็คงไม่กลับหรอก ตอนนี้ก็เริ่มดึก ผู้คนดูจางตา ไม่นานรถเข็นก็มาเข็นผมขึ้นไปที่เตียงคนใข้ห้องรวม 6 คน ที่ชั้น5 ได้ผ้าก๊อสชุบอะดรีนาลีน มาอีกชุด จับยัดเข้าช่องปากอย่างว่อง โชคยังดีที่เลือดหยุดไหลแต่ผมก็ต้องนอนกัดผ้าก๊อส แถมด้วยให้น้ำเกลืออีกทั้งคืน

เช้าของวันพฤหัสบดีที่ 22 พฤศจิกายน 2550 ตื่นขึ้นมาเพลียๆพร้อมความหิวอย่างแรง (ก็เมื่อวานนอกจากเลือดตัวเองก็แทบกินอะไรไม่ได้) ตื่นมามองซ้ายแลขวา แต่ก็ไม่วายต้องลองดูปากตัวเองก่อนว่ายังจะพอกินอะไรกับเขาได้หรือเปล่า ผมค่อยๆอ้าปากแล้วคายผ้าก๊อสออกค่อยๆ ผ้าก๊อสตอนนี้ดูไม่ออกแล้วว่าเป็นอะไรมันมีสีออกแดง-ดำ ของเลือดที่จับกันแข็งเกอะกัง หลังนั่งพิเคราะห์ดูพักหนึ่งจึงโยนถึงถังขยะเล็กๆที่วางข้างเตียงคนใข้ที่ผมนอน ก่อนที่จะกินข้าวไม่ลง แล้วเข้าห้องน้ำล้างหน้าล้างตา เช็ดตัว ป้วนปาก ไม่ได้แปรงฟันครับ ยังกลัวๆอยู่ ออกมาจากห้องน้ำก็เจอพยาบาลมาวัดความดัน จับชีพขจร ไปตามเรื่อง แล้วก็ตามมาด้วยข้าวต้มโจ๊ก กลิ่นโขมง ผมมองการเดินทางมาของโจ๊กจากปากประตูถึงปลายตีนของตัวเอง “มาแล้วเว้ยอย่างหิวเลย” แต่ก็อดบ่นไม่ได้เรื่อง ปริมาณ (คือมันน้อยไปอ่ะ)

พูดถึงเรื่องอาหารตามโรงพยาบาล จะของโรงพยาบาลเอง หรือที่ขายตามรอบนอก ผมมีความทรงจำในวัยเด็กที่ไม่ค่อยดีนัก มักจะนึกคิดไปเองว่ามันคงไม่ค่อยอร่อย สกปรก ใกล้ชิดเชื้อโรค คนตาย ต่างๆนาๆที่จะคิดได้ เผลอๆลุงพ่อค้าลาบน้ำตกหน้าโหดๆคนนั้นอาจจะไปเอาเนื้อของศพ มาทำอาหารก็ได้ (เป็นไงความคิดวัยเยาว์ของผม) กอปรกับ จะได้ยินวงผู้ใหญ่พูดให้ฟังบ้างว่าทำไม่อร่อยไม่ค่อยสุกบ้าง อะไรบ้าง เออ.. ที่ว่ามานี่โรงบาลที่ต่างจังหวัดบ้านผมนะ ความคิดนี้ก็เลยลอยวนเวียนอยู่ภายในก้นสมองของผม ไป-มา ทุกครั้งที่ได้ มา หรือ ไป โรงพยาบาล

ครั้งนี้ก็เหมือนกัน ความคิดนี้กลับมาอีกครั้ง แต่มันก็แค่ช่วงเวลาของการจับช้อนครั้งแรกตามด้วยการจ้วง พริบตา ลายถ้วยก็ลอยเด่นเนื่องจากวิญญาณโจ๊กได้เคลื่อนย้ายมวลสารมานอนนิ่งอยู่ก้นท้องผมหมดเสียแล้ว สายๆวันนั้นเลยโทรไปลางานไว้ เห็นพยาบาลเดินมา เลยถามว่าเอาไงต่อ ได้คำตอบว่า เดี๋ยวหมอมา (ประมาณว่าอย่าถาม) อืม ไม่นานหมอชายท่านหนึ่งก็มายืนคุยกับผมห่างสองเมตร แล้วบอกว่าจะให้ลงไปตรวจกับหมอข้างล่างแค่นั้น

รออึดใจใหญ่ๆมีบุรุษพยาบาลมาเข็นผมลงไปรอด้านล่าง ประมาณ 9:30 น. ข้างล่างเริ่มมีการสัญจรของผู้คนจากบางตามาเป็นมากขึ้นเรื่อยๆตามเวลา เขาเข็นผมมารออยู่หน้าห้องตรวจ (รอหมอ) พอสมควรพยาบาลตัวเล็กเดินมาตาม ขณะที่ผมนั่งอยู่บนรถเข็นคนเดียว ทำไงได้ว่ะ เลยโชว์แมนลุกเดินเข้าห้องตรวจไป (ไอ้บุรุษพยาบาลมันหายไปไหนว่ะ) หมอคนแรกท่านนี้เป็นผู้หญิง พอเข้าไปก็ได้ยินเสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นมาจากหน้าจอโน๊ตบุคของหมอ (ตุ๋งตุ่ง = เสียงของmsnไง) โหมาก็สายให้คนไข้รอ แถมมาก็ล่อ แชท กันก่อนเลย อืมอย่าว่าแต่เขาเลย เราๆท่านๆทั้งหลายก็คงเป็นกัน (บางคนถึงขั้นเทพไปแล้ว อภัยให้ได้) หมอเอาผลเลือดมาสรุปอีกทีว่าไม่ได้เป็นโรคเลือด (กรณีเลือดไหลไม่หยุด) เลยส่งตัวต่อไปที่ห้องทันตแพทย์ ให้ดูต่อ ออกมานั่งรถเข็นแล้วไปต่อที่หมอฟัน หมอฟัน(ทันตแพทย์)คนนี้ก็เป็นหมอผู้หญิง หลังหมอตรวจก็บอกว่า มีเหงือกบวม (เลือดมันออกทั้งวันทั้งคืนมันก็น่าจะบวมและซีดแน่ๆแหละ) มีหินปูนนิดหน่อย ถ้าว่างๆก็ให้มาขุดหินปูน ขณะตรวจถูกจับถ่างปากดูภายใน เหมือนเลือดออกมาอีก เลยได้ผ้าก๊อสชุบอะดรีนาลีนเป็นของขวัญมานอนอมต่อที่เตียงคนให้อีกทั้งวัน พร้อมให้น้ำเกลือขวดไหม่เอี่ยมอีก เฮ้อ และต้องนอนที่โรงพยาบาลอีกเป็นคืนที่สอง

เช้าวันศุกร์ที่ 23 พฤศจิกายน 2550 หมอมาดูอาการก็บอกว่าหยุดแล้ว วันนี้น่าจะกลับได้ หิวข้าวมากเลย อยู่ที่นี่กินแต่ข้าวต้ม กับ โจ๊ก บ่ายๆเพื่อนจากที่ทำงานมาเยี่ยม ไอ้คม ไอ้เอ๋ นังจ๋า เป็นช่วงเกือบบ่ายสองแล้ว ก็ได้เวลาออกจากโรงพยาบาลพอดี หลังรับยา ซึ่งมี ยาบำรุงเลือด (ferrous sulfate) มากิน เราออกจากโรงพยาบาลและคุยกันว่าจะไปกินข้าวต่อ คือไปแถวชายทะเลบางขุนเทียน ตอนแรกจะไปร้าน ชมทะเลกรุงเทพ ที่อยู่กลางทะเล แต่ไปถึงไม่มีใครกดตังค์ไปเลย เลยย้อนกลับมากินที่ครัวแสวง เพราะยังพอใช้บัตรเครดิตได้บ้าง –”

สนุกสนาน เบิกบาน ได้กินข้าวกินปลากันไป โดยหารู้ไม่ว่าหลังจากวันนั้น ชีวิตผมได้เปลี่ยนไปแล้ว …

ภาพตอนวันป่วย http://gallery.wutthiphan.com/main.php/v/20071125/

หายไปนานเหมือนกัน แต่ก็ไม่ได้ไปไหนไกล ช่วงนี้เข้าๆออกๆโรงพยาบาบ จะว่าไป ผมเองก็ไม่ถือว่าเป็นคนอ่อนแอ(ร่างกาย)เท่าไร ถึงจะดูผอมไปบ้างจากส่วนสูง 175 ซม. น้ำหนัก 55 กิโลฯ ตลอดเวลากว่าสิบปีที่ผ่านมาสองค่านี้ไม่เคยเปรียนแปลงเลย น้ำหนักนั้นแกว่งไม่เกินบวกครึ่งกิโลฯ โรงพยาบาลนั้ตั่งแต่เกิดมาเข้าหนักๆจริงๆสองอาการคือ รถคว่ำ(ยังไงก็ต้องเข้า) ตอนปี 2525 ครั้งนั้นผมต้องสูญเสียอานวยไป ผมเองแค่ถลอกปอกเปิก ทายาแล้วตื่นเช้ามาแตะบอลต่อได้ อีกครั้งตอนเด็ก น่าจะซักประถมปีที่ 5 ให้แม่พาไปหาหมอเกี่ยวกับระบบหายใจ ตอนนั้นหมอให้ยาขยายปอดมา เนื่องจากปวดเล็ก และหอบง่าย

ดูจากประวัติผมก็ไม่ได้เป็นคนขี้โรคอะไร แต่ทำไมผมถึงต้องเพิ่ม Categories หัวข้อเรื่อง “สุขภาพ” ขึ้นมาในบล็อกแห่งนี้ของผมด้วยล่ะ ทั้งๆที่ปกติ ก็ไม่เคยพูดถึง ออกจะมีแต่เรื่อง คอมพิวเตอร์ อินเตอร์เน็ต ท่องเที่ยว แล้ววันนี้คิดแผลงๆอะไรถึงอยากเขียนเรื่องสุขภาพ การที่ผมเขียนๆอะไรลงไปในบล็อกนี้ นอกจากจะเป็นเรื่องที่ศึกษาค้นคว้ามา ก็ด้วยความอยากรู้ จะว่าไป ผมรู้จัก ส่วนประกอบของระบบคอมพิวเตอร์ มากกว่า ร่างกายผมเองเสียด้วยซ้ำไป และที่ต้องเริ่มเขียนเรื่อง สุขภาพแล้ว ก็เพราะ…

จุดเริ่มของอาการ

ผมไม่ได้ตรวจสุขภาพประจำปี ต่อเนื่องกันมาประมาณสามปีแล้วเห็นจะได้ และครั้งล่าสุดนั้นคือวันที่ 3 สิงหาคม 2550 ที่ตรวจก็เพราะเป็นการตรวจประจำปีของบริษัท (สามปีก่อนไม่มี และก็ไม่คิดว่าจะไปตรวจเอง) ผลที่ได้จากการตรวจครั้งนั้น มีความผิดปกติดังนี้

ความดันโลหิต (Blood Pressure) 130/90

น้ำหนัก 58.9 กิโลฯ

ปัสสาวะ (Urine Exam)

มีเม็ดเลือดขาว 10 (คนปกติจะอยู่ที่ประมาณ 0-2)

เม็ดเลือดแดง 100 (คนปกติจะอยู่ที่ประมาณ 0-2)

โคเลสเตอรอล (Cholesterol) สูงถึง 283 (ปกติควรต่ำกว่า 200)

ระดับกรดยูริคในเลือด (Uric Acid) 7.7 (คนปกติประมาณ 2.6-7.2)

ผมขอให้หมอตรวจหา ชื้อไวรัสบี ด้วยเพราะผมกลัวว่าจะติดมาถึงผมทางพันธุกรรม แต่ก็ไม่เจอ อ้อ.ที่ตลกคือผมขอให้ตรวจหากรุ๊ปเลือด้วยอันเนื่องมาจาก ก่อนนั้นผมเคยตรวจมาแล้วสองครั้ง แต่ผลที่ได้ไม่ตรงกัน ครั้งแรกอายุ 13 ปี เป็นกรุ๊ป B กับตอนบริจาคเลือดอายุ 17 ปี เป็นกรุ๊ป AB และได้เก็บความสงสัยนั้นไว้จนถึงตอนตรวจครั้งล่าสุดนี้ และแน่นอนแล้วว่าเป็น”กรุ๊ป B”(เข้าใจว่าผลการตรวจคงผิดพลาดบางอย่าง)

นอกจากที่ว่ามานอกนั้นปกติดี สรุปและข้อเสนอแนะ จากผลการตรวจบอกไว้ว่า

อยู่ในเกณฑ์ปกติ ยกเว้น เม็ดเลือดขาวชนิด Eosinophil สูงกว่าปกติ อาจเป็นโรคภูมิแพ้ หรือมีพยาธิ ควรตรวจอุจจาระเพิ่ม ผมต้องลดอาหารประเภทสัตว์ปีก หนังสัตว์ เครื่องใน ลดอาหารที่มีไขมันสูง, ออกกำลังกาย, ดื่มน้ำมากๆ และควรตรวจปัสสาวะซ้ำ

(more…)