ทุกอย่างมีเติบโต มีล้มเหลวได้เสมอ งานทีผมทำก็เช่นเดียวกัน ผมว่ามันเริ่มโตขึ้นมาแล้ว แต่ให้ตายเถอะ ผมกลับต้องมาเจอเรื่องเดิมๆอีกคือ เรื่องคนแม้จะไม่กี่คนก็ตาม

ทุกที่ ทุกคน ทุกเวลา จะต้องมีการเปลี่ยนแปลงเสมอ ขึ้นกับว่า เมื่อไร และการเปลี่ยนแปลงนั้น “แรง” แค่ไหน

อึดอัดเรื่องงานตัวเองอยู่เนืองๆ คิดติดลูปอยู่นั่น มันไม่มีคนทำงาน ไปไหนไม่ได้เลย แต่แล้วก็ยังดีที่มีผู้ใหญ่ใจดีมาให้งานทำ และ ทำได้ที่ Lab Near (Lab Near นี่คือห้องทำงานเล็กๆของผมเอง เพราะมันอยู่ห่างจากที่ผมอาศัยแค่เดินเท้าห้านาทีเองเลยตั้งชื่อว่า Lab Near)  ได้ ตกลงกันไว้ว่าผมจะเข้าออฟฟิศสักอาทิตย์ล่ะสองวัน ถือว่าผู้ใหญ่ใจดีท่านนี้ให้โอกาสผมมาก นอกจากจะให้ทำงานที่บ้านได้ แล้วยังให้ทำงานตัวเองได้ด้วย – มันเลยต้องมีการเปลี่ยนแปลงตรงนี้เกิดขึ้น เมื่อมีทางเลือก ก็ต้องเลือกทางที่จะรอด

“เจี๊ยบ” เป็นผู้หญิงที่ผมเพิ่งรู้จัก และเป็นผู้หญิงคนเดียวที่อำผมตั้งแต่ยังไม่รู้จักกัน เป็นเวลาหลายวันกว่าผมจะจับได้ว่าผมกำลังถูกอำ และเราก็ลงรอยกันได้โดยเจี๊ยบชวนผมไปเที่ยวปายด้วยกัน(สามคนกับ ต้อม ที่เป็นเพื่อน เจี๊ยบ) เมื่อวันที่ผมตัดสินใจรับงานจากผู้ใหญ่ใจดีท่านนั้นไป  โดยเปิดฉากด้วยการขอลาพักร้อน 6-9 กุมภาพันธ์ ก่อนจะไปทำงานวันแรกเสียอีก ทีแรกว่าจะเดินทางเพื่อคิดอะไรไปเรื่อยๆ ที่ไหนก็ได้ เล็งไว้ว่าจะกลับบ้านที่ ศรีสะเกษ และ เจี๊ยบนี้แหละที่ชวนผมไปเที่ยว “ปาย” ช่วงนี้พอดี และผมก็ใจง่ายไปด้วยนี่ซี – -” มันก็เลยพอจะเรียกชื่อทริปนี้เท่ห์ๆว่า “ไม่ได้ตั้งใจปาย” ไงล่ะ เหอๆ

เรื่องการเดินทางกับเรื่องราวระหว่างทางนั้น เอารูปถ่ายเล่าเรื่องดีกว่า เพราะช่วงนี้ไม่ค่อยว่างเอาซะเลย ตามลิ้งค์ด้านล่าง

ภาพไปเที่ยวปาย 6-9 กุมภาพันธุ์

หลังจากเล่นน้ำจนเหนื่อย ผมคว้าเอาเสื้อยืดที่ถอดทิ้งไว้ริมแม่น้ำ เดินขึ้นฝั่งไปอาบน้ำบนห้อง และออกไปหาอะไรกิน เดินดูอยู่หลายร้าน เลยเลือกเอาร้านที่ธรรมชาติดีๆ นั่งดูแม่น้ำโขงเงียบๆ ลูกค้าไม่มากเกินไป ผมเลือกร้านที่อยู่เกือบปลายๆของหมู่บ้าน ธรรมชาติมาก และไม่มีลูกค้าเลย – -” ผมเดินไปนั่งด้านในริมแม่น้ำสุด ตัวร้านตั้งอยู่บนริมฝั่ง และหยั่งเสาร้านขึ้นสูงจากแม่น้ำ 4-5 เมตร ผืนน้ำเบื่องล่างแนบนิ่ง นานๆเรือพาย หรือ เรือหางยาวจะผ่านมาที ผมขอเมนู ลูกสาวเจ้าของร้าน (อายุ 2-3ขวบ) ถามผมว่า เป็นคนไทยเป-ล่า แม่เด็กหัวเราะร่วน เพราะเห็นผมทำหน้าเหมือนควายงง ก่อนจะตอบเด็กแบบเขินๆไปว่า”ใช่” แม่เด็กเลยอธิบายผมว่าภาษาลาวคำว่า “เปล่า” ไม่มีเลยออกเสียงเป็น “เป-ล่า” อันนี้จริงไม่จริงไม่ยืนยัน

เมื้อเย็นที่ดอนคอน
ได้เมนูแล้ว เช็คราคา เออ.. ไม่แพงแฮะ เลยสั่งอาหารง่ายๆมา ข้าวเป-ล่า , กระเพราหมู , ใข่ดาวสองฟองรอพักใหญ่เลย เพราะผมเป็นลูกค้าโต๊ะแรก เจ้าของร้านเลยต้องใช้เวลาบางส่วนจัดเตรียมของในครัวไปด้วย หลังจากได้อาหารตามเมนูที่สั่งไป บรรยากาศโดยรอบเริ่มมืดลง และเริ่มมีลูกค้าเข้ามาสอบถาม หรือนั่งสั่งอาหารกันเป็นระยะ

อาหารเย็น, ดึกแล้ว(มัน)ยังพายเรือเล่นอีก

ข้าวเป-ล่า และ กับข้าวทั้งหมดได้ย้ายตัวเองลงกระเพาะผม ผ่านปากและหลอดอาหาร เสียงเรอเล็กๆแต่ยาวนาน แทรกผ่านครึ่งปากครึ่งจมูก แสดงว่าอาหารมื้อนี้ทำหน้าที่ได้ไม่ขาดตกบกพร่อง (อิ่ม) ผมนั่งทอดอารมณ์ (ไม่ได้ใช้น้ำมันและกระทะใดๆ) หลังพิงเก้าอี้

สายตาทอดไกลไปยังขอบฟ้า ขอบฟ้าที่พระจันทร์กำลังลอยสูง ทอแสงขาวนวล แทนแสงสุดท้ายของพระอาทิตย์ที่มุดหายไปกับผืนน้ำอีกด้านหนึ่ง สายตาทอดต่ำลงจรดกับแผ่นน้ำเบื่องล่าง ทันใดนั้น ผมต้องตกใจ เมื่อผมมองเห็นเรือลำหนึ่งพายแหวกว่ายมาในความมืด และใกล้เข้ามาเรื่อยๆ “ไอ้บ้าที่ไหนว่ะเนี่ยยังมาพายเรือเล่นตอนมืดๆอย่างนี้อีก” ผมสบถในลำคอ ทันใดผมก็ต้องตกใจอีกครั้งเมื่อเรือนั้นพายเข้ามาใกล้ๆ ไอ้หนุ่มจากฟินแลนด์คนนั้น มันยังไม่หยุดพายเรือเลยตั้งแต่ผมเห็นมันตอนเย็นๆ เมื่อสองสามชั่วโมงก่อน

สายน้ำในความมืด,บรรยากาศภายในร้าน
ไอ้หนุ่มฟิลแลนด์คล้อยหลังไป ผมนั่งเงียบๆพักหนึ่ง พอข้าวเรียงเม็ดเลยสั่งเบียร์ลาวมาปรุงแต่งบรรยากาศ น้ำแข็งที่นี่เป็นน้ำแข็งบดบวกกับรดชาดที่ไม่ค่อยถูกปากเท่าไร ทำให้การดื่ม (เบียร์) คืนนี้เป็นแค่การดื่มเพื่อหวังผล (เมา) เท่านั้น อีกอย่างยี่ห้ออื่นก็ไม่มีด้วย ยิ่งดึก ลูกค้าก็เริ่มเข้าร้าน โต๊ะติดแม่น้ำถัดไปหนึ่งโต๊ะ ชายชาวญี่ปุ่นถือถุงเสียงกรุ๊งกริ๊งเต็มไปด้วยขวดสิ่งมึนเมาหลายชนิดเข้ามานั่ง ไม่นานนัก ฝรั่งผัว-เมีย (ไม่ได้ถามแต่เดาเอา) เข้ามานั่งโต๊ะตรงกลางที่เหลือ จังหวะนี้ผมเริ่มงัดขาตั้งกล้องออกมาถ่ายรูปพระจันทร์,สายน้ำยามค่ำคืน เท่าที่จะหามุมถ่ายได้ในตำแหน่งที่นั่งอยู่นั้น ทันใดแสงแฟลชวาบขึ้นที่โต๊ะของฝรั่งผัว-เมีย (ไม่ได้ถามแต่เดาเอา) ก็ไม่ได้สนใจ จนมีวาบที่สองที่สาม มองเห็นลำแสงแฟลชพุ่งไปทางเดียวกันคือ ที่พระจัทน์ พระจัทร์ที่ห่างจากโลกไป 385,000 กิโลเมตร และก็ถ่ายด้วยแฟลช ?? ฝรั่งผัว-เมีย (ไม่ได้ถามแต่เดาเอา) สลับสับเปลี่ยนกันถ่ายบ้าง แต่ก็ส่ายหัวทุกครั้งกับภาพที่ได้ในกล้องที่คงจะไม่ได้สวยงามอะไรเมื่อเทียบกับบรรยากาศจริงๆของดวงจันทร์ที่ลอยเด่นอยู่ตรงหน้า ดวงจัทนร์กลมโตส่องแสงสีนวล มีเงาโดดเด่นทาทับกับผืนน้ำ ช่างงามเสียนี่กระไร ทำให้ผมคิดถึงใครบางคน บางคนที่อยู่ห่างทั้งกายและใจ และจะยังไง พระจัทร์ที่ผมเห็นก็คงเป็นพระจัทร์ที่เขาคนนั้นมองเห็นเหมือนกัน

พระจัทร์ขึ้นแล้ว, จิบเบียร์ชมจัทร์

เวลา 20:40 น. เบียร์ลาวหมดไป 2 ขวด เห็นนาฬิกาแล้วตกใจ ทำไมมันเดินช้าขนาดนั้น นั่งต่อไปคงไม่ไหว ไปเดินเล่นดีกว่า สั่งเช็คบิลไป 47,000 กีบ ออกไปเดินสำรวจ ดอนคอนตอนค่ำคืนกันต่อ ทีนี่ไม่มีไฟถนน ค่อนข้างมืด ไฟฟ้าได้มาจากเครื่องปั่นไฟ บ้านหลังที่ผมพักจะมีไฟฟ้าใช้ก็ตอนประมาณ 08:00 – 22:00 น. โชคดีที่ผมติดเทียนเล่มใหญ่มาด้วยหลายเล่ม

ถนนยามค่ำคืนในดอนคอน
ดอนคอนยิ่งดึกเท่าไรยิ่งมืดเท่าไร ความเงียบกลับสวนทางกับสรรพเสียง นักท่องเที่ยวเดินกันขวักไขว่ เข้าร้านนั้นออกร้านนี้ เสียงเพลงอันเดอร์กราวด์ดังสนั่น ช่างเป็นชั่วโมงแห่งความสุข (ของพวกเขา) จริงๆ ผมกลับมาที่บ้านพักแปลงฟัน และออกมานั่งเขียนบันทึกใต้แสงเทียน (หลอดกลมขนาดเล็กมันสว่างไม่พอ) ผมนั่งจรดปากกาได้ไม่นาน เสียงเพลง เสียงหัวเราะ ดังขึ้นเรื่อยๆตามปริมาณของแอลกอร์ฮอร์ที่มุดตัวเข้าไปทำความรู้จักกับเลือดในเส้นเลือดของพวกเขา หากเป็นที่อื่นที่ๆต้องการความสงบยามค่ำคืน คงมีใครรำคาญหรือโวยวายกันบ้างล่ะ แต่ที่นี่ ดินแดนแห่งความสุข ทุกคนมาเพื่อหาความสุข ผมเห็นเขาสนุกผมก็ดีใจ เพราะมีบางคนเพิ่งมาเจอมันที่นี่เหมือนกัน (ผมเอง)

ตูมๆๆ เฮ้ย!.. อะไรว่ะ ผมเพ่งมองผ่านความมืดไปยังต้นเสียงในสายแม่น้ำโขง ขณะปากกายังคามือจดจ่อกับสมุดพกอยู่ สายตาชินความมืดผมเห็นเงาดำๆเงาแล้วเงาเล่า หล่นลงแม่น้ำจากตัวร้านๆหนึ่งริมแม่น้ำ ตุมๆ พร้อมกับเสียง กรี๊ดกร๊าด สนุกสนาน พรางยิ้มสนุกไปกับเขาด้วย “พวกบ้าดึกป่านนี้ยังมาโดดน้ำกันอีก” หวังว่าหลังเลือกดื่มกันคืนนี้จะไม่มีใครหายไปกับสายน้ำ หรือเป็นอาหารของเหล่าสัตว์น้ำ ได้แต่ภาวนาให้พวกเขาได้กลับไปนอนแฮ้งค์กันหนุกหนานถ้วนหน้า
เกือบเที่ยงคืน แสงไฟหลี่ดับลง พร้อมกับเสียงเครื่องปั่นไฟโรยเสียงจนเงียบไป เหลือแสงเทียนเล่มใหญ่ที่ผมจุดไว้นอกระเบียง ผมหยุดเขียน พร้อมกับมองดูบรรยากาศรอบๆอย่างจดจำ อากาศเริ่มเย็นเยือก วันนี้เหนื่อยมามากแล้ว สมควรที่ตีนจะต้องพาร่างกายไปพักผ่อนแล้ว ผมขยับตีนย้ายตัวเองเข้าไปข้างใน ดับเทียนเข้านอน
พรุ่งนี้จะต้องเดินทางต่อ หลับฝันดีครับ…

tags : ลาว, ลาวใต้, Laos, Travel, South Laos, ดอนคอน

ผมเลยหันไปถามน้องคนที่อยู่ท้ายรถ (ท่าทางจะเป็นเด็กรถ) “ไปหลักแปดหรือเปล่า” ผมจ้องหน้ารอเอาคำตอบ “แม่น” (ใช่) ผมโล่งอก และรู้สึกผ่อนคลาย สองฟากฝั่งถนนเป็นสิ่งที่น่าสนใจที่สุดสำหรับผมตอนนี้ สองสายตาแหวกซอกแซกไปตาม หลืบเร้นต่างๆไม่วางตา ทุกอย่างดูน่าสนใจไปหมดแม้แต่หลักกิโลเมตร ที่มันถูกปักห่างออกจากกันเป็นระยะๆอย่างตั้งใจ นั่งรถนับไปจนใกล้หลักที่แปดทุกที ทุกอย่างกลับเข้าสู่ความสงบสำหรับผม ไม่มีใครสนใจผมแล้ว หลังจากสองสายตามองฝ่าเปลวแดดที่แผดจ้ามาเนิ่นนานแล้ว จึงปรับโฟกัสมันใกล้เข้ามาหน่อย สำรวจภายในรถบ้าง หลังจากที่เขาเลิกสนใจผมแล้ว ผมสังเกตเห็นแต่ล่ะคนมีมือถือกันแทบทุกคน และเป็นรุ่นใหม่ๆทั้งนั้น(โชคดีที่มือถือผมปิดใส่เป้แล้ว ไม่งั้นอายแย่)

ปั้มน้ำมันระหว่างทาง, บรรยากาศท่ารถหลักแปด

ถึงท่ารถหลักแปด ผมเริ่มงง เพราะรถเยอะมากๆ อากาศก็ร้อนสุดๆ ลองสอบถามรถที่จอดรับผู้โดยสารอยู่ จึงรู้ว่ารถที่จะไป นากระสัง อยู่ท้ายของท่ารถเลย ผมเดินฝ่าเปลวร้อนของอายแดด ไปจนถึงที่จอดรถที่จะไปนากระสัง สภาพรถเป็นรถหกล้อสองแถว ที่ด้านบนหลังคาเต็มไปด้วยกล้วย กล้วยเต็มหลังคาไปหมดเลย ผมสอบถามว่าคันนี้ไปนากระสังหรือเปล่า ซึ่งก็ไม่ผิดแต่ประการใด เลยเอากระเป๋าขึ้นหลังคารถ แล้วเดินไปหาอะไรเย็นๆดื่ม

ผมคำนวนราคาโค๊กกระป๋องไว้แล้ว ว่าไม่ควรเกิน 3170 กีบ (เอาเข้าไป) แต่แม่ค้าบอกผมว่า 5000กีบ ผมแย้งว่าไม่แพงไปหรอ แม่ค้าก็บอกว่าราคานี้แหละ หิวก็หิว ว่าจะรอให้คนลาวมาซื้อก่อนก็รอไม่ไหว เลยจำใจต้องซื้อ บางครั้งการจะไปเที่ยวที่ไหนให้สนุกก็ไม่ควรจะคิดเรื่องค่าใช้จ่ายมากนัก ไหนๆก็มาเที่ยว มาหาความสนุก มาพักผ่อน แต่เมื่อมันเป็นวัฒนธรรมของการขายของให้นักท่องเที่ยวไปแล้ว ว่าต้องบวกต้องชาร์ต อย่างนี้ก็ไม่ไหว อีกอย่างผมมีตั้งมาจำกัด (ผมไม่ได้จำกัดตังค์ แต่ตังค์มันจำกัดผม) ก็เลยต้องเขี้ยวกันหน่อย แต่อย่างว่า อยู่เมืองไทยซื้อของไม่เคยต่อซักคำ มาครานี้คงเป็นการมาหาประสบการณ์ในการต่อสินค้าอีกทางนึง

กลับมาขึ้นรถ เพื่อรอเวลารถออกเวลา 11:00 น. ตอนนี้ก็อีกไม่กี่นาทีแล้ว มีชาวต่างชาติ 2 คู่ (ชาย-หญิง) ขึ้นมาร่วมทางด้วย ผมค่อนข้างโล่งใจ ผมเปิดฉากยิ้มสยามให้ he และ she ทั้ง 4 คน เพื่อเปิดทางไว้ก่อนในภายภาคหน้า ได้ผลเว้ย เขาๆหล่อนๆ ยิ้มตอบ

ร้านขายของภายในท่ารถ, บนรถโดยสารที่จะไปบ้านนากระสัง

กว่ารถจะเคลื่อนออกจากที่จอดได้ก็เกือบ 11:30 น. เมื่อรถเริ่มเคลื่อนที่ อากาศเริ่มใหลผ่านซอกหลืบของร่างกาย ความเย็นได้เข้ามาแทนที่ความอบอ้าวให้เบาบางลงบ้าง แต่เปลวแดด ก็ยังคงระอุ อยู่เหมือนเดิม

สองข้างทางเป็นหมู่บ้านสลับกับป่า ทุ่งนา เป็นระยะ บรรยากาศแห้งแล้ง ป่าไม้ที่ไร้ใบ บ่งบอกได้ว่านี่คือหน้าร้อนแล้ว รถวิ่งไปได้ประมาณ 30-40 กิโลเมตร สาวลาวที่นั่งข้างๆผม สกิดผมให้ดูภูเขา ที่อยู่ทางด้านทิศตะวันตกของถนน แล้วถามว่าเหมือนอะไร ผมหันหน้าไปตามทิศทางที่พวกเธอชี้นำ คำตอบที่ได้มันอยู่ในหัวอยู่แล้วและไม่ต้องคิดนาน ผมยิ้มและหันไปสบตาพวกเธอโดยไม่ได้ตอบอะไรออกไป ผมเอากล้องออกมาถ่ายเพื่อจะเอามาถามทุกคนดูว่ามันเหมือนอะไร จะได้รู้ว่าคิดเหมือนผมหรือเปล่า แว็บแรกเลยผมคิดว่ามันเป็น”นม” 555 แต่แล้วผมก็เปลี่ยนใจ เป็น “นมสาว” ล่ะกันเพราะมันเต่งตึงเหลือเกิน 555 ผมไม่รู้ว่าภูเขานี้ชื่ออะไร แต่ถ้าให้ผมตั้ง ผมจะตั้งว่า “ภูเขานมสาว” อิอิอิ

ภูเขานมสาว(ผมตั้งเอง), จ่ายค่าทางด่วน

แม่ค้าขายผลไม้ระหว่างจอดรถ, ทุ่งนาข้างทาง

บ่ายสองโมง ขณะที่ผมหลับอยู่ มีเสียงเอะอะโวยวาย อยู่ด้านหลัง จับใจความได้ว่า จอดๆ แต่ออดที่กดมันไม่ดัง ต่างคนต่างช่วยกันทั้งทุบทั้งเคาะ คนขับก็คงไม่ได้ยินหรอก เล่นเปิดเพลงหมอลำซะลั่นทุ่ง ชาวต่างชาติที่นั่งอยู่ในสุดใช้วิธีเคาะกระจกหลังแรงๆ ก็ยังหลายครั้ง คนขับถึงได้ผ่อนตีน คลายแรงม้าของรถเข้าจอดแนบขอบทาง โดยด้านหลังมียายแก่ๆค่อยๆลงจากรถ และต้องเดินย้อนกลับไปอีกที ไม่น่าจะต่ำกว่า 1 กิโลเมตร

ทันใด เด็กรถและคนขับก็พร้อมกันมาทำหน้าที่ช่างไฟฟ้ารถยนต์กันทุกคน ทั้งงัดทั้งแงะ พักใหญ่เสียงแตรก็ดังขึ้น ท่ามกลางความปราบปลื้มยิดดีของเหล่าผู้โดยสารทุกคน (แน่ล่ะ ใครอยากถูกแถมให้เดินอีก 1 กิโลฯล่ะ)

14:50 น. รถวิ่งมาถึงบ้านดอน ชาวต่างชาติ คู่หนึ่ง (ชาย-หญิง) ลงที่นี่ เด็กรถแบ่งกล้วยบนหลังคาไป 1 หวี เด็กรถคนนี้พูดภาษาอังกฤษปร๋อเลย อย่าให้พูดเลยอาย 555

ผมถามสาวลาวอีกทีว่าถึงแล้วหรือ ขณะที่เห็นรถเลี้ยวขวาแยกออกจากถนนใหญ่เข้าไปในถนนรุกรังเข้าหมู่บ้านๆหนึ่ง สาวลาวบอกว่า เขาเข้าไปส่งคน บ้านแต่ล่ะหลัง หลังคาหรือฝาบ้านจะออกสีแดงๆจากฝุ่นถนนรุกรัง

หลังจากส่งคนในหมู่บ้าน ขนของลงเสร็จอยู่ดีๆ คนขับก็ดับเครื่องและวิ่งเข้าไปในบ้านหลังนึง จับใจความได้ว่าเขาเข้าไปดูมวยกัน คนขับบอกเด็กรถมาบอกผู้โดยสารว่าขอดูสองคู่ค่อยออกรถ ทำเอาสาวลาวหลังรถไม่พอใจกันใหญ่ ผมบอกนักท่องเที่ยวที่มาด้วยกันว่า คนขับรถดูมวยอยู่คงสักพักใหญ่ๆถึงจะได้ไปกันต่อนะ ทั้งเขาและผมไม่ได้มีอาการเป็นเดือดเป็นร้อนเท่าไร เพราะเข้าใจว่านี่คงเป็นวีถีชีวิตที่ผมและเขาอยากเจอ

สักพักใหญ่คนขับรถเดินออกมา พร้อมกันเสียงเร่งให้รีบของสาวลาวให้เร็วๆหน่อย ทั้งร้อนทั้งหิว อยากกลับบ้าน

รถวิ่งผ่าถนนดินรุกรังเข้าสู่ถนนใหญ่อีกครั้ง ผมถามนักท่องเที่ยวสองคนนั้นว่าจะไปพักที่ไหน เขาบอกผมว่าจะไปพักที่ดอนคอน ผมเลยบอกเขาไปว่าเหมือนผมเลย 555 จะได้แชร์ค่าเรือตอนไปดอนคอนกัน

ถนนรุกรังทางเข้าบ้านนากระสัง, ถึงบ้านนากระสัง(รถที่นั่งมา)

เราสามคน(ผมคนเดียว กับ ฝรั่งอีกคู่) ตกลงค่าเรือกันเรียบร้อยแล้ว ก็ช่วยกันขนของขึ้นเรือ ค่าเรือตกคนล่ะ 15,000 กีบ ผมพอได้ข้อมูลเรื่องที่พักมาบ้างว่าดอนที่จะไปพักกันนั้นมีสองดอน คือ ดอนคอน และ ดอนเดช แต่ด้วยความที่ยังไงก็ได้ เลยถามฝรั่งที่มาด้วยกันก่อนแล้วว่าจะไปพักไหน เขาบอกว่า ไปดอนเดช ผมเลยมั่วบอกเขาไปว่า “same me” เราช่วยกันขนข้าวของ กระเป๋าของกันและกันขึ้นเรือ และไม่ลืมที่จะยกกล้วยหนึ่งเครือ ที่เด็กรถให้ฝรั่งคู่นั้นมา (เขาไม่ได้ให้ผมนะ) ขณะที่เรือแล่นออกจากฝั่ง ผมสบายตัวมากๆ อยากกระโดดลงไปในสายน้ำโขงเสียให้ได้ ความเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทาง เหือดหายไปจนแทบหมดสิ้น เหลือเพียงความลิงโลด เต็มดวงใจ ฝรั่งสองคนสนุกกับการถ่ายรูปกันใหญ่ กล้วยเครือใหญ่วางอยู่หน้าหัวเรือหางยาว ผมเลยถามเขาไปว่า จะกินหมดหรอ เขาหัวเราะ และส่งกล้วยให้ผม หนึ่งลูก (ยังงงอีก)

ภาพขณะขึ้นเรือจากบ้านนากระสังไปดอนคอน

ผมมีข้อมูลอยู่นิดหน่อยว่าที่นี่ค่าที่พักอยู่ที่ประมาณ 160 บาท ผมเดินเข้ามาลึกๆตามถนนเล็กๆ สองข้างทางไม่ต่างจากชนบทของเมืองไทย ที่ต่างคือ มีฝรั่งหัวทองเต็มไปหมด เลือกไม่ถูกว่าจะลงหลักปักเป้ที่ไหนดี เอาว่ะเดินดูไปเรื่อยๆก่อน พอถึงระหว่างกลางๆซอย มีหนุ่มลาวหน้าตาดีมายืนทักทายริมรั้วว่า “สบายดี” 555 ผมตอบกลับสบายดี แล้วเลี้ยวเข้าไปเลย สอบถามราคา(ที่พัก) และเข้าไปขอดูห้อง จริงๆขอดูไปงั้นล่ะ เพราะยังไงก็มาแบบซำเหมาอยู่แล้ว เน้นที่ราคานอนได้เป็นพอ หลังดูห้องก็โอเค และอยู่ตำแหน่งที่ติดกับแม่น้ำโขงเลย และถามราคา(ที่พัก)กับเขาอีกครั้ง “60พันกีบ” (ุ60,0000 กีบ) ผมเลยลองต่อราคาไป 50,000 กีบ (บอกแล้วต่อไม่เป็น) หนุ่มคนนั้นเดินไปถามเจ้าของอีกที แล้วเดินกลับมาบอกว่าไม่ได้แล้ว คิดเป็นเงินไทยก็ประมาณ 220 บาท เอาว่ะ ยังไงก็ถูกกว่าชลบุรี (250 บาท) เลยบอกหนุ่มคนนั้นว่า งั้นก็เอาหลังนี้ล่ะกัน.

ห้องพักริมแม่น้ำโขงระเบียงมองเห็นผืนแม่น้ำโขงเต็มตา

หายเหนือยกลับมาเปลี่ยนเสื้อผ้า ลงเล่นน้ำในแม่น้ำโขงตรงบ้านพักนั่นเอง ตรงนี้มีเรือพายถูกผูกติดกับเสาริมแม่น้ำหลายลำ ขณะที่ลงไปนั่งแช่น้ำอยู่เปียกแค่กางเกง มีนักท่องเที่ยวพายเรือมาแต่ไกลและใกล้เข้ามาเรื่อยๆ จนหัวเรือภายเฉี่ยวผมไปนิดหน่อย หัวเรือปักกับเนินทราย ริมฝัง “สบายดี” นักท่องเที่ยวคนนั้นทักผม “สบายดี” ผมตอบกลับไปพร้อมยิ้มสยาม ก็ไม่ได้คิดอะไร เขาบอกว่าจะขึ้นไปทำธุระนิดหน่อยจะฝากเรือซักสองนาที ผมยังไม่ทันคิดอะไร เลยบอกไปว่า ได้ ไม่มีปัญหา พอมัน เอ้ย เขาขึ้นไปพ้นริมโขง จึงคิดขึ้นได้ว่า ไอ้บ้าเนี่ยคงคิดว่าเราเป็นคนลาวแน่ๆเลย (หน้าตามันฟ้อง)

แม่น้ำโขง เย็นสบายจริงๆ

อ่านต่อตอนหน้า

อากาศวันนี้เรื่มหนาวอีกแล้ว เป็นอย่างนี้ทุกทีสิน่า พอผมออกไปต่างจังหวัดทีไรหลังจากกลับมาอุณหภูมิจะต้องลดลงทุกที เช้านี้ ไม่สิ สายๆวันนี้ผมตื่นขึ้นมาด้วยอากาศที่สดใส ทำให้จิตใจเบิกบาน เอาล่ะๆ จะไม่ได้เข้าเรื่อง จะเล่าเรื่องที่ไปเที่ยวมาเมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมา

เรื่อง ของเรื่องคือผมโทรนัด”ต้น”เพื่อนที่เรียน ปวช-ปวส มาด้วยกัน ว่าจะเอารถไปให้ต้นดูที่สระบุรี นัดกันไว้วันเสาร์ ก็เลยเผื่อๆไปว่า อยากไปถ่ายรูปทุ่งดอกทานตะวัน ผมเป็นคนไม่ค่อยชอบสีเหลืองเท่าไร แต่อยากลองดูว่าคนเราอะไรที่ไม่ชอบ มันจะกลับมาชอบได้หรือไม่ ขนาดสิ่งที่เคยคิดว่าชอบยังเกลียดได้เลย เฮ้อ… ถ้าจะไปเที่ยวด้วยไปคนเดียวคงไม่สนุก ผมเลยชวนจ๋า กับ เอ๋ ไปด้วยนัดกันตอนเช้า

ผมไปรับจ๋าแถวดินแดงตามนัดก่อน 9 โมงเช้า จ้าให้รอสักพักเพราะแต่งตัวอยู่ สักครู่ก็ลงมา แล้วไปรับเอ๋ต่อแถวหลักสี่ โทรหามันก่อนถึง มันบอก”กูยังไม่ได้อาบน้ำเลย” เป็นอันว่าผมกับจ๋าต้องรอมันครู่ใหญ่ แล้วท่านชายของเราก็ลงมา แบบอย่างหล่อ รู้ตอนหลังอีกทีว่าเสื้อยืดที่เอ๋ใส่ราคา 1,200 บาท ให้ตายมันเท่ากับเสื้อผม 12 ตัวแถมผมยังเหลือเงินอีก 12 บาท หล่อจริงๆ จากนั้นเราก็ออกเดินทาง

ก่อนถึงสระบุรี โทรหาต้นและถามทาง ผมดูอาการรถแล้วคิดว่าไม่น่ามีปัญหาแล้วเลยกะว่ะจะแวะเยี่ยมเพื่อนเฉยๆ แต่พอเข้าไปที่ทำงานต้น ผมได้ช่วยงานต้นเสร็จไป 1 job เวรจริงจะมาให้เพื่อนช่วย แต่กลับต้องได้ช่วยเพื่อนซะอีก จากนั้นเราก็บึ่งไป น้ำตกเจ็ดสาวน้อยระหว่างทางที่มีทุ่งทานตะวัน ไร่องุ่น ทำให้ผมผ่อนคลายลงได้เยอะ แม้อากาศภายนอกจะร้อนเอาการ ก่อนถึงเราแวะซื้อส้มตำ ไก่ย่าง เข้าไปกินด้วย

อาหารเช้าตอนกลางวันของเอ

ตอนที่ไปถึงเราขับรถเลย ไปนิดหน่อย แปลกใจอยู่ว่าตอนที่วิ่งอยู่บนถนนหลวงเส้นตรง มีป้ายบอก 4-5 ป้าย แต่พอถึงกลับหาป้ายสังเกตยากมาก พอถึงผมยังไม่ได้กินอาหารที่เตรียมมา เพราะระหว่างทางลงไปดูน้ำตก มีร้านกาแฟสวัสดิการของวนอุทยาน อยู่ ผมเลยขอจิบกาแฟก่อน

จ๋ากับชามะนาว ระหว่างทางลงน้ำตกเจ็ดสาวน้อย

จาก นั้นเราสามคน ก็ถึงน้ำตกชั้นที่ 1 เสียงน้ำตกที่นี่ไม่ดังมาก เพราะเป็นชั้นเตี้ยๆ ไม่สูง บรรยากาศโดยรอบก็มีเสียงน้ำ เสียงเด็กร้อง, หัวเราะ เสียงกีตาร์ เป็นระยะๆ

เอ๋กับเสื้อยืดราคา 1,200 บาท

เราจัดการกับส้มตำ ไก่ย่าง เสียเรียบก่อนจะออกเดินดูน้ำตกทั้ง 7 ชั้น ซึ่งเราเริ่มจากชั้นบนสุด หรือชั้น ที่ 1 ก่อน

เอกับเสื้อยึดสีแดงราคา 65 บาท

ก่อนเดินทางลงไป เรื่อยๆ ก็ไม่ลืมถ่ายรูปกับป้ายวนอุทยาน ได้คนล่ะรูปแต่จ๋าต้องพิเศษกว่าคือสองหรือมากกว่า และจะเป็นอย่างนี้อยู่เรื่อยไป

จ๋ากับแอ็กชั่นหวาดเสียว

แอ๊กชั่นแบบนี้เกิดขึ้นได้ทุกที่ที่หน้ากล้องเปิด

ในป่าเช่นนี้ต้นไม้ใหญ่ไม่ใช่ของหายาก

น้ำตกเตี้ยๆดูแล้วสวยไปอีกแบบ

ทางเดินกลับ

หลังจากเที่ยวเดินดูไป 6 ชั้นและชั้นที่ 7 มันทางไปลำบากแต่จากรูปที่ได้ดู จ๋าบอกว่าสวยที่สุด แต่เราก็ไม่ได้ไปดูกัน และกลัวเวลาจะเหลือน้อย trips ต่อไปจะไม่ทันจึงออกเดินทางไป เขื่อนป่าสักฯ จังหวัดลพบุรี ที่มีระยะทางห่างออกไปอีกประมาณ 30 กิโลเมตร

ถ้ำต้นไม้ระหว่างทางที่เราเดินทางต่อไปยังเขื่อนป่าสัก

หลังจากที่ผมถึงท่ารถแล้วจ๋าแยกทางไปสระผม ซึ่งเจอ”งิ้ม“หญิงสาวที่ มีอันจะกินที่สุด อิอิ ก็ทำกันซะงี้ สัมพาระทั้งหมดก็ต้องเป็นหน้าที่ของผมอีกแล้วที่จะต้องเก็บและคอยดูแล แต่ก็ว่าอะไรไม่ได้ก็ต้องปล่อยให้สาวๆ เค้าไปเสริมสวยตามทาง หิวก็หิว ข้าวเที่ยงก็ยังไม่ได้กิน หลังจากเรียบร้อยแล้วเลยไปนั่งสั่ง ขนมจีน น้ำเงี้ยว กินระบายอารมณ์(หิว)ซักหน่อย สักพัก “เอ๋” ก็มาถึงผมเห็นก่อนที่เอ๋จะโทรเข้าเครื่องมือถือ
ผม เลยไม่รับ และตะโกนเรียกให้เอ๋ได้ยิน ถึงตอนนี้เวลาเริ่มไล่หลังมาประชิดตัวเรื่อยๆ ความสบายใจที่ได้กินอะไรรองท้องแล้ว กลับกลายเป็นเริ่มเคลียดนี่มันใกล้เวลา 20:40 น. อันเป็นเวลารถออกเต็มที แต่กลุ่มผมยังขาดอยู่อีกสองคน และยัง จ๋า กับ งิ้ม ที่ยังไม่กลับมา

ซักพัก จ๋ากับงิ้มก็กลับมาด้วยผมอันสวยงาม และพยายามมองหา “เอ็กซ์” กับ “บอย” ไม่นานบอยมาถึง แต่สถานการณ์เริ่มตึงเคลียดเมื่อ บัสโฮสเตส เริ่มเรียกถี่ขึ้น เอ๋อาสาจะไปเจรจาเกลี้ยกลอมให้ที่บนรถ อ้อ ลืมเล่าเรื่องตอนซื้อตั่วให้ฟัง คืองี้ ตอนออกจากกรุงเทพเนี่ย เอาจะไปกัน 6 คน โดยไปลงที่ลำปาง แล้วให้ “น้องแจง” ซึ่งเป็นน้องของจ๋า มารับ และก่อนจองตั๋ว ผมได้กำชับจ๋าว่า ให้เอาที่นั่งคู่สองคู่ เป็นสี่ที่แล้ว และอีกสองที่ ให้เอาแบบรวมไปกับคนอื่นโดยไม่ต้องนั้งด้วยกัน เพราะผมกับเอ๋ จะเสี่ยงดวงกันว่าเผื่อข้างๆจะเป็นสาวสวย แต่ถ้าไม่เวอร์คก็ให้ทำเป็นว่ามาเจอกันโดยไม่ได้นัดหมาย
ให้ตายเถอะผมให้เอ๋ขึ้นไปเคลียร์ด้านบนจนลืมคิดถึงเรื่องที่วางแผนไว้เสียฉิบ พอ “เอ็กซ์” มาถึงแบบต่อเวลา เราก็ขึ้นรถกัน
ผม กับเอ๋เป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เรียน ปวช.นับถึงตอนนี้ก็กว่า 10 ปีแล้ว เขายังทำกันได้ แผนที่ผมคิดไว้มันยังพังกันได้ ที่นั่งที่จองไว้ มีหญิงสาวสวย กับ ลุงแก่หัวล้าน และรู้อีกทีว่ากรนเสียงดังมากก็ตอนที่แกเริ่มหลับ ก็ไม่ต้องเดากันให้เมี่อยตุ่ม ว่าเพื่อนรักมันเลือกนั่งข้างใคร เฮ้อ… อย่าไว้ใจทางอย่าวางใจเพื่อนรัก

ขึ้นรถก็ช้า แถมพอได้ที่พวกเราหกคนก็เหมือนไม่ได้เจอกันมาแต่ชาติบางก่อน สร้างความรำคาญเนี่ยเหมือนจะเป็นงานของพวกเราเชียว ผมเองคุยได้นิดหน่อยบวกกับทำใจไม่ได้เลยคล้อยหลับไปพร้อมกับเสียงนกเสียงกา

เราถึงลำปางประมาณ 05:00 น. โดยมีน้องแจงและ
“น้องกิ๊ก” รออยู่แล้ว ผมเองผิดหวังนิดหน่อย อ้อไม่ใช่เพราะน้องกิ๊กกับน้องแจงหรอก เรื่องอากาศครับ ไม่ค่อยหนาวเลย เราใช้เวลาขนของกันไม่นานนัก รถกระบะที่เราใช้เดินทาง ก็ออกเดินทางต่อ เพื่อไปจังหวัดเชี่ยงใหม่ต่อไป และระหว่างทางต้องบุกป่าลุยดงเข้าไปรับ “น้ำหวาน” ซึ่งเป็นเพื่อนที่ร่วมเดินทางคนสุดท้าย และเป็นคนที่ 9 และใน 9 คนนี้มีแมนๆแค่สามคน เพราะต้องทนอากาศหนาวจากสายลมเย็นยามเช้า มีผม เอ๋ บอย ที่อยู่หลังกระบะ และด้วยความเคยชินทั้งทริปนี้เลย ไม่มีใครคู่ควรกับกระบะหลังอีกเลย นอกจากเราสามคน

ที่แรกที่พวกเราไป กันขณะที่ถึงเชียงใหม่คือ ร้านอาหารเช้า ซึ่งเป็นร้านโจ๊คและขึ้นดอยสุเทพต่อระหว่างทางที่เราจะออกจากตัวเมือง เชียงใหม่ เอ๋เจอร้านทำฟังชื่อ”ฟันสบาย” อันทำให้พวกเราเด็กหลังกระบะ ฮากันได้บ้าง ทางขึ้นดอยผมไม่พลายที่จะลงไปไหว้ ครูบาศรีวิชัย อันเป็นที่เคารพของผม

หลังจากไหว้พระกันแล้วก็ขึ้นไปไหว้พระธาตุดอยสุเทพต่ออีก ซึ่งทางขึ้นนั้นชันและโค้งเยอะเหลือเกิน เล่นเอาแมนๆด้านหลัง เล็บจิกขอบกระบะกันเป็นแถว ก็ไอ้จ๋า มันเล่น “เอี๊ยดดดดดดดดด ทุกโค้งเลย” เล่นเอาใจสั่นแทบหมดแมน

ข้างบนมีร้านขายของเยอะแยะไปหมดส่วนใหญ่เป็นพวกเสื้อผ้า และของที่ระรึก หาที่จอดรถได้แล้วก็แยกย้ายกันไปล้างหน้าล้างตา ก่อนจะเดินขึ้นบันไดที่ จ๋า บอกว่ามี 300 กว่าขั้นเพื่อไปไหว้พระธาตุ