ถนนเส้นนี้ กลับบ้าน

ทำไมมันมีแต่อะไรแย่ๆว่ะเนี่ย ไล่ไปตั้งแต่เล็บขบยันชาติบ้านเมือง กูจะบ้า แต่เล็บขบเนี่ยแม่งโคตรเจ็บ ตอนนี้ขอแสดงความเจ็บปวดให้กับเล็บที่ขบก่อน ช่วงนี้เรื่องเซ็งๆดันมาเกิดพร้อมกัน กูต้องเลือกแสดงความเจ็บปวดในเรื่องใกล้ตัวก่อน เดี๋ยวเล็บกูหายนะ กูจะมาแสดงความเสียใจให้กับอะไรดีฟะเนี่ย แผ่นซีดีกูเจ๊งไปทีล่ะแผ่นสองแผ่น (แต่ mp3 ไม่เห็นแม่งเจ๊ง) เพลงใหม่ไม่ว่าหรอก เพลงเก่าๆนี่สิ ยิ่งไปถามหาตามร้านนะ แม่งบอกว่ากูกวนตีนมันอีก ก็กูหาจริงๆ กูเห็นมึงขายเทปขายซีดีก็ลองถามดู ไม่มีก็บอกไม่มี ชอบทำเรื่องง่ายให้เป็นเรื่องยากอย่างนี้สิ

เออเมื่อวานได้ไปนั่งทะเลพัทยามา ที่หาดจอมเทียน ก็ได้ไปนั่งในที่เก่าๆ คิดถึงเรื่องเก่าๆ คิดถึงโอ๋นะ เวลามันผ่านไปเร็วดี เผลอแป็บเดียวก็ 11ปีแล้ว 14 กุมภาพันธ์ 1996 ไม่ได้จำได้หรอกนะ แต่วันที่ ที่ติดอยู่ในมุมล่างด้านขวาของรูปถ่ายมันบอก พี่ไม่ค่อยได้สังเกตมันหรอกตั้งแต่โอ๋ส่งรูปถ่ายมาให้ มาเห็นเอาตอนหลังก็แปลกใจดีเหมือนกัน แต่แปลกใจมากกว่าที่เวลาแค่ 4 วันจะทำให้เราสนิทกันได้ขนาดนั้น แรกๆที่เจอก็จำไม่ค่อยได้แล้วนะ ว่าเราเจอกันยังไง แต่จำได้ว่าเราพักโรงแรม เวลคัม จอมเทียน ด้วยกัน ก็เกือบทั้งหมดล่ะ ตอนนั้นพี่ก็คงเหมือนตอนนี้ ไม่อยากวุ่นวายกับใคร แต่มันก็มีโอ๋เนี่ยแหละ เฮ้ยมานั่งรอหน้าห้อง เพื่อรอไปกินข้าว ว่างจากประชุม ก็ต้องมาชวนไปเดินเที่ยวทะเล เฮ้ย ยังไม่ได้อาบน้ำเลย มานั่งรอหน้าห้องแล้ว อะไรฟ่ะ น่าเบื่อจริงๆ เด็กคนนี้

พวกเรามาจากต่างโรงเรียน เวลามาประชุมกันทั้งประเทศ (งานอชท.ระดับชาติ) จะถูกจัดให้พักคละกันไป (ชายส่วนชาย หญิงส่วนหญิงนะ หรือกูคิดคนเดียว) ห้องผมอยู่สามคน จำพวกมันไม่ได้แล้ว แต่จำคู่อริได้ มันอยู่หนองคาย มันดันเสือกชอบโอ๋ เย็นวันนึงมีงานเลี้ยง มีเหล้าด้วยเฟ้ย พวกผู้ชายก็เมากันนิดหน่อย งานยังไม่เลิกผมขึ้นมาบนโรงแรมกับโอ๋ แล้วก็แยกกันห้องใครห้องมัน ผมเข้าไปห้องผม เจอคู่อริ คงเมาได้ที่สิมึง แม่งยืนชี้หน้าด่ากูว่าโง่ (หรือจะจริง) มันบอกว่าผู้หญิงให้ท่าขนาดนั้นไม่เอา (เออหรือว่าจริง) แต่กูไม่ได้คิดอะไรนี่หว่า ก็เลยถามมันแล้วมึงเสือกอะไร มันก็บอกว่าถ้ามึงไม่เอากูจะเอาเอง กูแม่งทนไม่ไหวว่ะ ผลักอก และตบหน้ามันไปที ถามมันว่ามึงคิดงี้หรอ เพศแม่มึงนะโว้ย น่าทางแม่งไม่ได้เมามานิดๆว่ะ ตบล้มคว่ำลงเตียงแล้วแม่งหลับไปเลย กูก็คงมิอาจจะอยากหลับที่ห้องนี้แล้วล่ะหว่า เผื่อกูหลับแม่งตื่นมา แอบต่อยกูตอนหลับกูไม่กลัวหรอก กลัวแม่งตุ๋ยตูด คงนอนห้องนี้ไม่ได้แล้ว คิดได้ดังนั้นจึงเดินผละออกจากประตูห้องไป ห่าแล้วไปนอนไหนว่ะเนี่ย เอาว่ะไปขอนอนห้องโอ๋ดีกว่า (ฮั่นแน่ อย่ารีบคิดตอนจบดิ อ่านต่อก่อน) ไปเคาะประตูห้องโอ๋ โอ๋ก็พักอยู่สามคนเหมือนกัน ผมเข้าไปเล่าความเป็นมาเป็นไปให้โอ๋ฟัง หนึ่งห้องมีเตียงสองเตียง แต่สามารถยกแยกอีกได้ ห้องนี้ ก็ทำเช่นนั้น คือ อีกเตียงนึงแยกเป็นสอง ก็จะได้ที่นอนเป็นของใครของมัน แต่เตียงที่โอ๋นอนยังเป็นเตียงที่ไม่ถูกแยกยังสมบูรณ์อยู่ โอ๋ให้ข้อมูลผมว่า โซนที่พักของพวกผู้หญิงจะมีเจ้าหน้าที่เดินตรวจทั้งคืน หากถูกเคาะประตูพี่เอต้องหลบดีๆ เวรล่ะกู ถูกจับได้ดังแน่กู ผมจำภาพตอนนั้นได้ดี ผมนั่งฟุบคุยกับโอ๋ตรงขอบเตียงโดยที่โอ๋นอนห่มผ้าห่มปกติ และมีสองสาว นอนสังเกตการอยู่ไม่ไกลนัก มารู้ทีหลังอีกทีก็หลายปีว่าหนึ่งคนในห้องนั้นก็คือเอ๋ น้องสาวแท้ๆของโอ๋ อายุห่างกันหนึ่งปีแต่เรียนห้องเดียว ช่วงสามทุ่มถึงเที่ยงคืน มีเจ้าหน้าที่เดินมาสองสามครั้ง ผมก็เสียวทุกครั้ง เราคุยกันหลายเรื่องมากๆ จนเที่ยงคืน ไม่อยากรบกวนแล้วเห็นโอ๋ ง่วงนอนแล้วด้วย โอ๋ชวนให้พักด้วย แต่ผมทำแมน ขอไปตายเอาดาบหน้าเที่ยงคืนผมขอกลับโดยอ้างว่า อริผมคงหลับไปแล้ว คงไม่มีอะไร หลังออกมาจากห้อง ต้องหลบซ่อนตัวจากเจ้าหน้าที่อีก ถามตัวเองว่ากูจะไปนอนที่ห้องกูจริงหรอ ก็ได้บอกกับตัวเองไปอย่างเคย กลัวมันแอบต่อยกูตอนหลับ หรือมึงจะไปนอนชายหาด เฮ้ยบ้าไปแล้ว ผมเลยไปอาศัยห้องนักเรียนหญิงที่มาด้วยกันชื่อโอ เกือบตีหนึ่งแล้ว ผมไปเคาะห้อง กลัวผิดห้องด้วย กลัวเจ้าหน้าที่ได้ยินด้วย กลัวมันไม่มาเปิดห้องให้ด้วย สักพักใหญ่ร่างใหญ่ๆของโอก็มาเปิดประตูให้ อ้าวพี่เอ โอทัก ผมบอกต่อไปอย่างที่ต้องการ คืนนี้ขอนอนด้วยนะ (ง่ายมั้ยล่ะ แต่อย่าคิดมากนะเฟ้ย) เห็นมันไม่หือไม่อือ มันเดินไปที่นอนของมันเลย ผมก็เลยถือวิสาสะเดินเข้าแล้วและปิดประตู สำรวจรอบๆห้องในความมืด โหห้องสาวๆบ้าอะไรฟ่ะ โคตรรกเลย หลับกันเป็นตายกรนกันโครกคราก ราคาตกกันหมดเลย ผมเลยหาที่นอนเอาเองตามเกิดมามี เอาริมกระจกติดม่านนี่แหละ บนหัวเป็นโต๊ะเครื่องแป้ง เพลียโคตร ถึงคืนนี้จะต้องนอนลำบาก แต่ก็คงปลอดภัยตูด และ ใบหน้าจากกำปั้นตอนหลับใหล

เสียงจุ๊บจิ๊บๆ เจี้ยวจ้าวยามเช้าทำให้ผมตื่นจากคืนที่แสนทรมาน พวกเธอตื่นหมดแล้ว ภาพที่ผมเห็น ทำเอาแทบบ้า พวกมันไม่รู้เลยหรือว่ะว่ากูเข้ามาเมื่อคืน หล่อนๆกำลังอาบน้ำอยู่บ้าง ปะแป้งอยู่บ้างรออาบน้ำอยู่บ้าง เสียสายตาจริงๆ ผมเลยทำเป็นค่อยๆพลิกตัว ให้เขาค่อยๆรู้ จะได้ไม่ตกใจมาก โอที่รออาบน้ำอยู่รองเรียกผม อ้าวพี่เอมาไง ผมทำเป็นตื่นขยี่ตา ก็เมื่อคืนมาเคาะประตู และเล่าเรื่องสั้นของเมื่อคืนให้ฟัง แล้วผมก็กลับไปห้องผม เช้านี้เป็นวันกลับ หลังจากกินเลี้ยงกันเมื่อคืนนี้ ผมไปห้อง โชคดีอริไม่อยู่ และโชคดีอีกอย่าง ของผมอยู่ครบ ถ้ามันบ้าๆ เหมือนผมนะ ผมจะเอา กางเกงในมันออกไปโปรยนอกหน้าต่าง 555 (คิดไม่ถึงล่ะสิ) ผมรีบอาบน้ำเพราะสายมากแล้ว ก่อนลงไปที่รถตู้ และเดินทางกลับ

หลังจากวันนั้นมาผมไม่ได้เจอโอ๋อีกเลย พัทยาวันนี้ก็เหมือนวันเก่าๆ มีผู้คนมากมาย ผ่านไปและก็ผ่านมา คนคู่หนึ่งอาจเดินสวนทางกัน เป็นสิบครั้งโดยไม่ได้รู้จักกัน และคนคู่นี้ก่อนที่จะเจอกัน ไม่รู้เราเคยเดินสวนกันบ้างหรือเปล่า แต่จากเวลา 11 ปีที่ไม่ได้เจอกัน ไม่ต้องถามว่าอยากเจออีกไหม แต่จะตอบว่า “อยากเจอใจนะขาด”

น้ำทะเลเริ่มขึ้นสูง สายฝนยังตกไม่ขาดสายโปรยปรายมาเป็นระยะ “พี่เอ ไปอาบน้ำแล้วกับกันเถอะ” ขณะที่นั่งคิดถึงความหลังครั้งเก่าที่เคยจารึกไว้กับ หาดจอมเทียน จ๋าเดินมาทางด้านหลัง ชวนกลับกรุงเทพ ผมอำลาหาดจอมเทียน วันนั้นด้วยความผ่อนคลาย ตลอดเวลาที่ผ่านมาผมไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้เลย จนจ๋าชวนมาที่นี่อีกครั้ง

มันทำให้ผมอยากมาเพื่อคิดถึงเรื่องเก่าๆ “คิดถึงโอ๋ คิดถึงโอ๋นะ“