<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><!-- generator="WordPress/2.5.1" -->
<rss version="0.92">
<channel>
	<title>ถนนเส้นนี้ กลับบ้าน</title>
	<link>http://wutthiphan.com</link>
	<description>Life, Computers, Travelog, Blogging &#38; IgA Nephropathy...</description>
	<lastBuildDate>Sat, 19 Jul 2008 15:42:21 +0000</lastBuildDate>
	<docs>http://backend.userland.com/rss092</docs>
	<language>en</language>
	
	<item>
		<title>สมุดปกดำกับใบไม้สีแดง</title>
		<description><![CDATA[&#8220;สมุดปกดำกับใบไม้สีแดง&#8221; เป็ํนรวมเรื่องสั้น ประพันธ์โดย วินทร์ เลียววาริณ เป็นหนังสือเล่มที่สองของวินทร์ที่ผมได้อ่านต่อจาก ผู้ชายที่ตามรักเธอทุกชาติ พิมพ์ครั้งที่85 อันเนื่องมาจากคิดถึงตัวหนังสือของวินทร์ ในสภาวะที่เศรฐกิจและการเมืองแข่งกันลงเหวอยู่อย่างทุกวันนี้ นอกจากจะต้องลุ้นกันแล้ว ก็ขออย่าให้เรื่องร้ายๆมันเกิดขึ้นกับบ้านนี้เมืองนี้เลย เราอาจจะตัวเล็กไปจริงๆ คงไม่พอเปลี่ยนแปลงอะไรได้ (ปล่อยให้พี่ๆตัวโตๆเขาโชว์กันไป ว่างั้น) ลำพังตัวเองก็จะแย่อยู่แล้ว ก็คงต้องประคองตัวเองไว้ อย่าเครียด, อย่าเจ็บ, อย่าจน (อันหลังนี่สำมะคัญ)
บ่นลดเครียดไปได้นิดหน่อยเข้าเรื่องหนัีงสือกัน &#8220;สมุดปกดำกับใบไม้สีแดง&#8221; เป็นหนังสือรวมเรื่องสั้นจบหักมุมแบบรุนแรง จำนวน 13 เรื่อง เรื่องของเรื่องคือโดนหักมุมอย่างรุ่นแรงจากหนังที่เพิ่งไปดูมาทำให้&#8221;สุดที่รัก โจลี่&#8221;ของผมจากเรื่อง &#8220;Wanted&#8221; ต้องตายในตอนท้ายเรื่อง ดูหนังเสร็จก่อนกลับบ้าน ก็ตามสูตร ดูหนังสือก่อนเลยเจอหนังสือเล่มนี้เข้า ในใจคิดว่า &#8220;ไหนๆก็ดูหนังจบหักมุมมาแล้ว ก็ขออ่านหนังสือจบหักมุม(รุนแรง)บ้างจะเป็นไร
]]></description>
		<link>http://wutthiphan.com/index.php/2008/07/19/%e0%b8%aa%e0%b8%a1%e0%b8%b8%e0%b8%94%e0%b8%9b%e0%b8%81%e0%b8%94%e0%b8%b3%e0%b8%81%e0%b8%b1%e0%b8%9a%e0%b9%83%e0%b8%9a%e0%b9%84%e0%b8%a1%e0%b9%89%e0%b8%aa%e0%b8%b5%e0%b9%81%e0%b8%94%e0%b8%87</link>
			</item>
	<item>
		<title>ความรัก(ที่จางหาย)?</title>
		<description><![CDATA[ครั้งหนึ่งฉันมีความสุขเหลือเกิน ฉันได้มีเวลาที่มีความสุขที่สุดเลยก็ว่าได้ แต่ฉันก็เข้าใจได้ดีว่ามัน(ความสุข)หรือหลายสิ่งหลายอย่างบนโลกนี้หลากล้วนไม่แน่นอน เพียงแต่ฉันไม่ได้คิดว่ามันจะเร็วเพียงนี้ วันนี้ วันที่ฉันเตรียมตัวและหัวใจยังไม่ทัน มันทำให้ฉันมีน้ำตา ฉันร้องไห้ ฉันร้องไห้ให้กับอะไรนะหรือ เมื่อมาคิดดูอีกทีฉันไม่น่าจะต้องร้องไห้ออกมาเลย หากจะต้องร้องไห้ให้กับสิ่งดีๆ วันดีๆ คนดีๆ ที่ได้ผ่านพ้นไป ตลกจัง ที่ฉันต้องมาร้องไห้ให้กับเรื่องดีๆที่ผ่านพ้นไป แล้วฉันก็มีคำถามให้กับตัวเอง ว่าวันดีๆของฉันมันจะจบลงแค่นี้หรือ เพราะพรุ่งนี้ฉันยังไม่รู้เลยว่าจะต้องเจอกับอะไร อาจจะมีใครสักคน เพื่อนของฉัน ลูกค้าของฉัน เพื่อนรวมงาน ครอบครัว สิ่งมีชีวิตรอบข้าง ล้วนแล้วแต่ให้สุข ให้ทุกข์ ฉันได้ทั้งนั้น

รอคอยใครสักคน

อ๊ะ!! โผล่มาแล้ว
มันก็คงไม่แปลกหรอกกับที่เขา(หญิงอันเป็นที่รัำก)ได้ทำกับเราไว้ในตอนนั้น ที่มีทั้งทุกข์และสุข และในตอนนี้ที่ไม่มีเขา และปัจจุบันที่ว่างเปล่า
ถึงวันนี้ฉันจะร้องไห้ ก็ใช่ีว่าในวันต่อๆไปฉันจะไม่หยุด โลกนี้มีสิ่งที่ดีกว่าเดิมตลอดเวลา วันนี้ถึงจะไม่มีเธอ แต่ฉันก็จะยิ้ม ยิ้มเพื่อรอสิ่งที่ดีๆ หรือ อาจจะดีกว่าที่เคยมีมาด้วยซ้ำไป แต่ก็ขอบใจนะ สิ่งดีๆที่ได้ทำร่วมกัน ไม่ลืม ไม่ลืม แต่อาจจะคิดถึงมันให้น้อยลงถ้าคิดถึงแล้วมันทำให้ต้องเสียใจ และหากแม้ฉันได้ลืมเลือนมันไป ก็คงไม่ว่ากัน
ชีวิตคนเราก็แปลกนะ สิ่งใหม่ๆคนใหม่ๆน่าค้นหาและคบหาเสมอ แต่พอค้นหาคบหากันไป กลับหาสิ่งที่ตัวเองต้องการจากกันและกันไม่เคยเจอ แถมยังต้องลงท้ายด้วยการจากลา ให้เสียใจทุกทีไป แต่ก็ต้องของใจนะที่ทำให้ฉันรู้ว่าความสุขนั้นอยู่หนใด

แม่เพื่อนเคยกล่าวไว้ว่า&#8221;แค่เดินออกจากบ้านก็จะเห็นรอยตีนสาวสวยมากมาย&#8221;
&#8212;จบ&#8212;
ความเรียงด้านบนนี้ผมจำไม่ได้แล้วว่า(แอบ)เขียนไว้ตั้งแต่เมื่อไร แต่เข้าใจว่าคงเขียนในตอนที่ร่างกายมีสารเคมีที่เรียกว่า&#8221;เหล้า&#8221;มากมายเกินกว่าที่กฏหมายกำหนดแน่ๆ ค้นเจอและได้อ่านมันซ้ำอีกครั้งถึงได้คิดถึงเรื่องราวในอดิตเก่าๆที่เรามีกันและกัน และก็ถูกอย่างที่ผมได้เขียนไว้ [...]]]></description>
		<link>http://wutthiphan.com/index.php/2008/07/11/%e0%b8%84%e0%b8%a7%e0%b8%b2%e0%b8%a1%e0%b8%a3%e0%b8%b1%e0%b8%81%e0%b8%97%e0%b8%b5%e0%b9%88%e0%b8%88%e0%b8%b2%e0%b8%87%e0%b8%ab%e0%b8%b2%e0%b8%a2</link>
			</item>
	<item>
		<title>คำพูดประทับใจ ในหนังที่ดู</title>
		<description><![CDATA[เท่าที่จดและจำได้ ใครว่าบทพูดไม่สำคัญ อย่างน้อยถ้าทำให้มันกินใจพอ อย่างน้อยผมคนหนึ่งแหละที่จะจดและจำ
SAW
การจะชนะอะไร เราต้องเข้าใจมันเป็นอย่างดี
รอเรนท์ เราจะปลอดภัยใช่ไหม       ฉันจะไม่โกหกนายหรอก
UNDER WORLD
ข้าได้พรากสิ่งที่เจ้ารักไปก็จริง  แต่ข้าได้ให้เจ้ามากกว่านั้น
KOMA
มีความหวัง  ดีกว่าไม่มี
NANA
ยังจำครั้งแรกที่เราเจอกันได้ไหม
กอหวู่
พูดก็ไม่ฟัง  ฟังก็ไม่เข้าใจ
เข้าใจก็ไม่ทำ  ทำก็ทำผิด
ผิดก็ไม่รับ  รับก็ไม่แก้
แก้ก็ไม่เต็มใจ  ไม่เต็มใจก็ไม่พูด
My Girl &#38; I
คนรักกันพบกันได้  แม้ความตายมาพราก
จากหนังจีนและเกาหลี
ชนะเป็นเจ้า  แพ้เป็นโจร
ถึงไม่มีโอกาสได้ร่วมหอ  แต่ขอนอนโลงเดียวกัน
โหดเหี้ยมไร้สัจจะ
คิดจะทำการใหญ่ จิตใจต้องโหดเหี้ยมอำมหิต
ข้าเปลียบเสมือนชาวชิตัน  เจ้าเหมือนชาวซ่ง
เราไม่อาจอยู่ร่วมกัน   แต่ชาวชิตันก็มีทั้งดีและไม่ดี  ชาวซ่งก็เหมือนกัน
ความอิจฉาริษยาตาร้อน  แม้ไม่มีตัวตนแต่ก็ร้ายกาจ
หญิงก็ไม่มียางอาย  ชายก็ไม่มีศักดิ์ศรี
]]></description>
		<link>http://wutthiphan.com/index.php/2008/07/10/good-words</link>
			</item>
	<item>
		<title>ท้อ เศร้า เหงา ป่วย</title>
		<description><![CDATA[ช่วงเวลาที่ย่ำแย่ที่สุด ไม่ว่าจะเป็นท้อที่สุด เศร้าที่สุด เหงาที่สุด กระทั้งอาการเจ็บใข้ได้ป่วย ขออย่างเถอะนะ อย่าได้มาสมโรงในเวลาเดียวกันเลย เมื่อคืนอยากร้องให้ฉิบหาย แต่อายหมอนเน่า ปกติก็เป็นผู้ชายร้องให้ง่ายอยู่แล้ว(เพื่อนๆมันจะรู้)เมื่อคืนนี้เต็มที่เหลือเกิน อยากให้น้ำตามันไหลออกมาล้างลูกกะตาสักหน่อย ถึงแม้ในเช้าวันนั้นตาจะบวมปูดพร้อมลายแทงบนใบหน้าก็ตาม
ท้อ คุณๆก็คงเคยๆกันบ้าง อาการของคนที่ตั้งใจทำอะไรแล้วผลที่ได้กลับไม่เป็นไปดังปรารถนา ก็ได้แต่บอกตัวเองในใจดังๆว่า เองท้อได้นะแต่เองอย่าถอย ค่อยๆคิดค่อยๆทำกันใหม่ ไม่มีใครที่จะทำถูกทุกอย่าง และ ไม่มีใครที่จะทำผิดได้ในทุกสิ่ง(แม้มันจะง่ายมากๆก็ตาม)
เศร้า ถนนเส้นนี้กลับบ้าน ถ้าถนนเส้นนี้ไม่มีทางแยกเลย การกลับบ้านก็คงไม่ได้ลำบากอะไร อุปมาอุปมัยเหมือนดั่งตอนนี้ยืนอยู่ที่ห้าแยกณ.ระนอง แต่อยากกลับบ้าน บ้านที่ตัวเองก็ยังไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหนบน โลกใบนี้ หันซ้าย แลขวา หมุนตัวสองรอบ ให้ตายเถอะ ไปไม่ถูกจริงๆ คิดถึงตอนที่เรามองเห็นแสงไฟจากปลายปากอุโมงค์เบื่องหน้าต่อให้รอบตัวมืดมิดแม้จะต้องคลำทาง สุดท้ายก็ฟันฝ่าไปถึงปากอุโมงค์ได้อยู่ดีถ้ามีจุดหมาย เส้นทางตรงกลางยากลำบากเพียงไรก็ไม่ใช่ปัญหา แต่ถ้ายังไม่เห็นแสงไฟ ไม่รู้จะัทำอะไรต่อไป จะอยู่อย่างไร มันก็ไม่ต่างจากโลกมืดๆ ที่ทั้งกายและใจมิอาจได้สัมผัสสิ่งใด ล่องลอยๆ

เหงา แม้จะดำเนินชีวิตด้วยการอยู่คนเดียวเป็นส่วนใหญ่มาตั้งแต่เด็ก มีความเหงาเป็นเพื่อนข้างกายมาตลอด ในวัยเด็กถึงวัยรุ่น เมื่อนึกถึงทีไรก็มักมีคำถามให้ตัวเองเสมอว่าเราเป็นคนร่าเริงมากเลยนะ บ้าๆพูดมาก เป็นคนสนุกสนาน (ยืนยันจากวีดีโอม้วนหนึ่งที่เคยถ่ายไว้) ภาพความหลังจางลง ภาพความจริงในโลกปัจจุบันเริ่มเด่นชัด ตัวตนของเราเองกลับเป็นคนเงียบๆ เก็บตัวอยู่คนเดียว คุยกับตัวเอง (น่าจะรวมถึงเขียนบล็อกด้วย) ก่อนนี้เหงาๆยังพอโทรหาเพื่อนได้ระบายบ้าง [...]]]></description>
		<link>http://wutthiphan.com/index.php/2008/07/06/%e0%b8%97%e0%b9%89%e0%b8%ad-%e0%b9%80%e0%b8%a8%e0%b8%a3%e0%b9%89%e0%b8%b2-%e0%b9%80%e0%b8%ab%e0%b8%87%e0%b8%b2-%e0%b8%9b%e0%b9%88%e0%b8%a7%e0%b8%a2</link>
			</item>
	<item>
		<title>Linksys WAP54G Firmware Upgrade</title>
		<description><![CDATA[จริงๆไม่ค่อยรู้เรื่อง(ไม่ค่อยสนใจ)ระบบ Wireless Lan เท่าไร แต่จำเป็นต้องขยายพื้นที่ให้บริการWiFi เลยต้องลองหาวิธีดู หลายวันก่อนไปพันทิพย์ เลยไปปรึกษาคุณเล็กที่ร้านMSM ชั้น๓ โซนด้านหน้า ทีแรกว่าจะไปหาซื้อ AccessPoint เพิ่ม ขณะคุยกันได้บอกคุณเล็กไปว่าปัจจุบันใช้ Linksys WAP54G อยู่ ก็ได้รับการแนะนำว่า ทำไมไม่ลอง Upgrade firmware ดูล่ะ ทำให้ผมเอามาคิด และว่าจะลองทำดู ตกลงที่ตั้งใจว่าจะได้ซื้อ AccessPoint เพิ่มสักตัวก็ไม่ต้องแล้ว คุณเล็กเองแทนที่จะได้ตังค์ก็อดไป - -&#8221;
มาเข้าเรื่องการ Upgrade Firmware กัน จากเหตผลของคุณเล็กคือ หลังจากupgrade firmware แล้วมันจะสามารถเพิ่มกำลังส่งได้มากขึ้นกว่าเดิม (เดิมกำลังส่งอยู่ที่ 40mW หลังอัพเกรดกำลังส่งจะเพิ่มได้ถึง 84 mW) เป็นเท่าตัวเลยทีเดียว
สิ่งที่ต้องเตรียมในการอัพเกรด แน่ล่ะต้องมี AccessPoint ของ Linksys รุ่น WAP54G และ ต้องเป็น Hardware Version.3 ด้วย ต่อไปก็เอาไฟล์ของ [...]]]></description>
		<link>http://wutthiphan.com/index.php/2008/07/05/linksys-wap54g-firmware-upgrade</link>
			</item>
	<item>
		<title>อินคา คนล่าฝัน</title>
		<description><![CDATA[
&#8220;ยิ่งใกล้ยิ่งเจ็บ&#8221; เป็นบทเพลงที่ถึงแม้ในวันนั้นผมอาจจะยังไม่รู้จักเจ็บเมื่ออยู่ใกล้ใครสักคน แต่ก็ไม่ยากที่จะหลับตาและนึกภาพตาม ภาพของความอึดอัดทุกครั้งที่เราใกล้กัน อยากจะหนีไปให้ไกลไม่ต้องเจอกัน แต่มันก็ทำไม่ได้สักที จนต้องทนอยู่อย่างนี้ ทนใกล้ ทนเจ็บ

ยิ่งใกล้ยิ่งเจ็บ และอีกหลายๆเพลงที่เป็นที่คุ้นหูของเด็กแนว(ยุคโน้นนนน) เช่น หมากเกมนี้, กลับคืนรัง, ขอเริ่มใหม่ อันเป็นผลงานในอัลบั้มชุดแรกคือ&#8220;คนล่าฝัน&#8221;ของกลุ่มศิลปินบอยแบนด์(ยุคโน้นนนน)ผมยาวสลวย ที่มีชื่อว่า &#8220;อินคา&#8221; ที่น้อยคนนักจะไม่รู้จัก(ยุคโน้นนนน)
16 ปีแห่งความหลัง เมื่อย้อนกลับไป หลายๆคนได้กลับกลายไปเป็นหนุ่มน้อย ใสซื่อกันอีกครั้ง (อันรวมถึงไอ้ตัวกระผมด้วย) ในเย็นวันหนึ่งของปี พศ. 2534 พี่บี้ พี่สาวคนหนึ่งของผมกลับจากโรงเรียนได้ซื้อเทปอัลบั้มนี้กลับมาด้วย เอามาแล้วก็เพียรเปิดเช้าเปิดเย็น บ้านผมจะมีเครื่องเสียงประจำบ้านพอฟังได้อยู่เครื่องเดียว ส่วนใหญ่คนที่ใช้งานมันหนักที่สุดเห็นจะเป็นพ่อ พ่อมักจะเปิดเพลงของหยาด นภาลัย ในเช้าๆผมจะตื่นขึ้นมาพร้อมกับเพลงของ อยาด นภาลัย นานๆเข้าผมเองก็แทบไม่เชื่อตัวเองว่าสามารถร้องเพลงของหยาด นภาลัย ได้แทบทุกเพลง ทั้งๆที่ไม่เคยซ้อมเลย (เวลาไปคาราโอเกะเพื่อนจะชอบยุให้ร้อง ซึ่งก็ไม่เคยปฏิเสธ) หลังๆมาจึงมีพี่บี้คอยขัดจังหวะบ้างจากที่ได้ฟังแต่หยาด นภาลัย ก็ได้ฟัง &#8220;อินคา&#8221; บ้างแล้ว
เป็นความรู้จักและ ชอบพอ กับพี่ๆกลุ่มศิลปิน &#8220;อินคา&#8221; มานับแต่นั้น วันเวลาผ่านไปไวเหมือนโกหก (แต่ประเทศไทยก็มีไดโนเสาร์เป็นนายกรัฐมนตรีเหมือนเดิม) จากหนุ่มน้อย เจริญวัย [...]]]></description>
		<link>http://wutthiphan.com/index.php/2008/06/28/%e0%b8%ad%e0%b8%b4%e0%b8%99%e0%b8%84%e0%b8%b2-%e0%b8%84%e0%b8%99%e0%b8%a5%e0%b9%88%e0%b8%b2%e0%b8%9d%e0%b8%b1%e0%b8%99</link>
			</item>
	<item>
		<title>I love library</title>
		<description><![CDATA[เขียนถึงหนังสือบ้างประปรายหลายเล่มอยู่ แต่ก็ไม่เคยเขียนถึงห้องสมุดเลยสักครั้ง เอาล่ะ ไหนๆจะเขียนถึงห้องสมุดก็ขอเป็นห้องสมุดอิเล็กทรอนิกส์เสียเลยล่ะกัน ผมตระเวนไปเจอเว็บ http://www.ilovelibrary.com/ โดยบังเอิญ ซึ่งเป็นเว็บไซต์ของบริษัท โอเพ่น เซิร์ฟ (ประเทศไทย) จำกัด ที่ให้บริการเกี่ยวกับหนังสืออีเล็กทรอนิกส์ ซึ่งสามารถโหลดมาอ่านได้ฟรี มีหนังสือถึงไม่เยอะมาก แต่ก็มากพอที่จะค้นหาเรื่องที่เราอยากอ่านได้อยู่เหมือนกัน และที่สำคัญในการโหลดมาอ่านนั้นยังเป็นบริการที่ฟรีอยู่ ผมเองก็โหลดมาตุนไว้หลายเล่มแล้ว ส่วนใหญ่เป็นเรื่องเกี่ยวกับการทำอาหาร 5555 สนใจก็เข้าไปดูชมและเลือกหากันไปไว้อ่านได้ตามอัธยาศัยครับ..

ตัวอย่างหนังสือที่โหลดมาอ่าน(ฟรี)

]]></description>
		<link>http://wutthiphan.com/index.php/2008/06/27/i-love-library</link>
			</item>
	<item>
		<title>ล้อมวงคุย</title>
		<description><![CDATA[นานมากแล้วที่ไม่ได้อ่านหนังสือของคุณพี่ &#8220;ชาติ กอบกิตติ&#8221; ในเวลาปกติผมจะชอบไปเดินดูหนังสือที่ซีเอ็ดบุ๊ค ที่เซ็นทรัลพระรามสอง ที่ไปที่นี่เพราะมันใกล้บ้านดี นานๆทีได้เข้าเมืองได้เดินดูหนังสือในร้านใหญ่ๆก็ตื่นตาตื่นใจดี
ถ้าผมไม่ผิดก่อนหน้านี้ผมไม่เคยเห็นหนังสือของคุณพี่ &#8220;ชาติ&#8221; วางขายที่ซีเอ็ดเลย นี่อาจจะเป็นเพราะมีการเปลี่ยนแปลงสายส่งหนังสือ หรือไม่ผมก็มั่ว(อีกตามเคย)
ทุกครั้งที่หยิบหนังสือของคุณพี่ &#8220;ชาติ&#8221; ขึ้นมาดูผมมักจะเช็คจำนวนครั้งที่พิมพ์ของหนังสือชุดของคุณพี่ &#8220;ชาติ&#8221; ทุกครั้งว่าไปถึงไหนแล้ว เมื่อดูแล้วเห็นแล้ว ก็ปลื้มใจแทนทุกที บางเล่มพิมพ์ไปแล้ว 42 ครั้ง (คำพิพากษา) ในจำนวน 15 ชุด มีชุดเดียวที่เพิ่งพิมพ์ครั้งแรกคือ &#8220;ล้อมวงคุย&#8221; และเป็นเล่มล่าสุด (ก็แน่ล่ะ)
&#8220;ล้อมวงคุย&#8221; เป็นงานเขียนที่อยู่ในหนังสือ &#8220;สีสัน&#8221; (ผมไม่เคยอ่านสักเล่ม สีสันมีมาแล้วกว่า 17 ปี) ในคอลัมน์ชื่อ &#8220;ล้อมวงคุย&#8221; หนังสือเล่มนี้เลยเป็นการรวมงานเขียนในคอลัมน์ &#8220;ล้อมวงคุย&#8221; จากหนังสือ &#8220;สีสัน&#8221; นั่นเอง
ทุกครั้งที่อ่านหนังสือของคุณพี่ &#8220;ชาติ&#8221; นอกจากความเรียบง่ายของภาษา เดินเรื่องไม่วกวนซับซ้อน มีมุกให้ได้ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่สม่ำเสมอ อ่านแล้วไม่ค่อยอยากวาง ทั้งยังได้รับสาระความบันเทิงและแง่คิด อ่านแล้วมีความสุข ก็เลยอยากจะให้คุณๆท่านๆที่ชอบอ่านหนังสือได้ลองใช้บริการดูสักเล่มเถิด..
]]></description>
		<link>http://wutthiphan.com/index.php/2008/06/19/%e0%b8%a5%e0%b9%89%e0%b8%ad%e0%b8%a1%e0%b8%a7%e0%b8%87%e0%b8%84%e0%b8%b8%e0%b8%a2</link>
			</item>
	<item>
		<title>Endian auto login allows reboot and reset to factory-default</title>
		<description><![CDATA[ช่วงนี้ไม่ค่อยได้เขียนบทความเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์เอาซะเลย วันนี้เลยขอปัดฝุ่นคำถามเก่าๆจากน้องคนหนึ่งที่ถามเข้ามาผ่านทาง msn จริงๆผมอยากให้ทิ้งคำถามไว้ในบล็อคนี้เลย ยังไงเสียคำถามของท่านอาจจะเป็นคำตอบของอีกหลายคนก็ได้ จะได้แบ่งๆกัน
ว่าด้วย Endian firewall กับระบบ auto login ที่เมื่อบูทระบบขึ้นมาแล้วผ่านทางหน้าจอเราจะเห็นเมนูประมาณด้านล่างนี้

0 shell
1 reset to factory default
2 reboot

เมื่อเลือกเมนู 0 ระบบมีการถาม user และ password แต่กับเมนู 1 และ 2 กลับไม่ถาม ก็ลองคิดดูว่าไฟล์วอลล์ที่ใช้ในการรักษาความปลอดภัย แต่กลับถูก reset to factory default ง่ายๆ ไม่ว่าจะผ่านคีย์บอร์ด หรือผ่าน rs232 console หรือแค่เอามือเผลอไปเฉี่ยวๆคีย์บอร์ดก็อาจจะเดี้ยงแล้ว
ผมได้แนะนำการแก้ปัญหาไปดังนี้คือ ให้ดูที่ไฟล์ /etc/inittab โดยจะมีข้อมูลอยู่ดังนี้

#
# $Id: inittab,v 1.6 2003/12/24 19:51:23 riddles Exp $
#
id:3:initdefault:
&#160;
l0:0:wait:/etc/rc.d/rc.halt halt
l6:6:wait:/etc/rc.d/rc.halt reboot
&#160;
si::sysinit:/etc/rc.d/rc.sysinit
&#160;
# Trap CTRL-ALT-DELETE
ca::ctrlaltdel:/sbin/shutdown [...]]]></description>
		<link>http://wutthiphan.com/index.php/2008/06/14/endian-auto-login-allows-reboot-and-reset-to-factory-default</link>
			</item>
	<item>
		<title>สบายดี หลวงพระบาง</title>
		<description><![CDATA[หลังจากได้ดูทีเซอร์โดยบังเอิญของหนังเรื่อง &#8220;สบายดี หลวงพระบาง&#8221;(Good Morning Luang Prabang) ผ่านทางทีวีช่องหนึ่ง ได้ฟังแค่ชื่อหนังก็ต้องหันไปทางจอทีวีต้นเสียงทันที และได้ทันเห็นฉากหนึ่งของทีเซอร์นั่นคือน้ำตกคอนพะเพ็ง หรือ น้ำ​ตกไนแองการ่าแห่ง​​เอเซีย​​ที่​ลาวใต้นั่นเอง ซึ่งผมเองก็ได้ไปเที่ยวดูชมมากับตาตัวเองมาแล้วเหมือนกัน ทำให้สนใจหนังเรื่องนี้ และตั้งใจว่าจะต้องไปดูให้ได้  หนังเข้าฉายวันแรกคือ 5 มิถุนายน 2551 ซึ่งเป็นวันที่ต้องจ่ายค่าไฟฟ้าเป็นวันสุดท้ายก่อนจะถูกตัดไฟ และ วันนี้จะเป็นวันที่ผมออกจากบ้านเพื่อไปจ่ายค่าไฟ ก็เลยตั้งใจไปดูหนังเรื่องนี้ด้วย

วันที่ 5 มีถุนายน มาถึงจ่ายค่าไฟเสร็จ ก็ไปที่โรงหนังเมเจอร์ ที่เซ็นทรัลพระราม2 ห้างเปิด 11 นาฬิกามาถึงห้างเปิดพอดี หนังรอบแรกฉายเวลา 11:30 น. ไม่แน่ใจว่ามันเร็วเกินไปหรือเปล่าเมื่อเทียบกับเวลาที่ห้างเปิด ทำให้หนังรอบนี้ เหมือนป่าช้าเลย มีคนเข้าไปดูกันแค่ 11 คนได้ นั่งเหยียดแข้งเหยียดขาได้มันเลย
และแล้วหนังก็ฉาย หลังจากดูตัวอย่างไปหลายเรื่อง(ถือว่าไม่คุ้มถ้าเข้ามาดูไม่ทัน) หนังก็เริ่มฉาย ส่วนตัวไม่ได้คาดหวังอะไรกับหนังเรื่องนี้เลย นอกจากความอยากดูเพื่อย้อนรำลึกถึงการเดินทางครั้งเก่าในเส้นทางเดียวกัน
เนื้อเรื่องของหนังเรื่องนี้เล่าถึง สอน(อนันดา​ ​เอเวอร์ริ่งแฮม) ช่างภาพลูกครึ่ง ลาว-ออสเตเรีย ที่ถูกหัวหน้าส่งไปถ่ายรูปที่ประเทศลาว โดยที่ สอนไม่ได้เต็มใจนัก สอนได้ว่าจ้างไกด์ชื่อว่า น้อย (คำลี่ [...]]]></description>
		<link>http://wutthiphan.com/index.php/2008/06/08/good-morning-luang-prabang</link>
			</item>
</channel>
</rss>
