ผมไปค้นเจอ ข้อความเก่าๆเข้า มันแอบหลบอยู่ใน server osiris ของผม นับอายุของไฟล์นี้ก็ประมาณ 8 ปีกว่าๆได้ตลกที่ชือไฟล์มันคือ virus4live.txt ถ้าเป็นตอนนั้นก็คงเศร้าดี แต่ตอนนี้อ่านแล้วก็ ฮาๆๆ เหมือนกัน และก็คงไม่ได้คิดจะฟื้นฝอยหาตะเข็บอะไรกันอีก เนื้อหา(ไม่มี)สาระ ตามด้านล่างเลย และเอามาไว้ใน Categories ความเรียงตามอารมณ์ล่ะกัน

16 มกราคม 2543
ถึงเจ้าของของเล่น

ไม่มีอะไรบอกได้ว่าเป็นความสุข ถ้าสิ่งนั้นเป็นสิ่งที่ทำแล้วไม่สบายใจ อาจจะเป็นแค่ความต้องการแค่ชั่ววูบแค่นั้น ไม่ว่าสิ่งใดๆ ในโลกย่อมมีสิ่งที่เรียกว่า Bug กันทั้งนั้น Bug คือความผิดพลาดที่Programmer ไม่อยากให้เกิดขึ้นกับProgram ของเขา สิ่งมีชีวิตทุกตัวตนก็คงไม่อยากให้ข้อผิดพลาดเกิดขึ้นกับชีวิตของเขาเอง แต่เมื่อมันเกิดขึ้นความเสียหายก็เกิดขึ้นตามมาProgram ทำงานผิดพลาด เกิดความเสียหาย มันก็เหมือนกับเราที่ต้องเสียใจ เสียน้ำตา และบางที่อาจจะเสียทั้งชีวิตเลยก็เป็นได้ แต่ยังมีทางออกอีกหลายทางที่จะพอแก้ไขได้ ค้นหาสิ่งที่ผิดพลาดแล้วลงมือ แก้ไขมัน อยากที่ Windows95 ออก Service pack1 เพื่อแก้ไข ตัวของมันให้ดีขึ้น AMD ออก Patch เพื่อแก้ไข CPU ของตัวเองที่ไม่สามารถทำงานร่วมกับ Hardware บางตัว ก็พอทุเลาบรรเทากันไป แต่กับชีวิตของเราความผิดพลาดใครเล่า จะเป็นคนมาแก้ไข ให้นอกจากตัวเราเองไม่มีใครที่จะแก้ไขได้ดีเท่าตัวของเราเอง เรื่องอย่างนี้ต่อให้จ้าง Bill Gate มาแก้ไข คงได้เห็น Service pack108 เป็นแน่ เพราะฉะนั้นเราเป็นคนสร้าง เราเป็นคนทำให้มันเกิด ทุกอย่างตกอยู่ที่เรา Bill Gate ไม่รู้ อย่าไปพึ่งมัน ให้มันมีเวลาไปดูแล Windows98 มันให้ดีกว่านี้จะดีกว่า มาที่ปัญหาของเรา คืออะไร
คงไม่ใช่ เพราะที่บ้านเราใช้ 486 DX4-100 บ้านมันใช้ Pentium III 800 หรอกเธอถึงทิ้งเราไปหามัน นักวิเคราะห์นักวิชาการทั้งหลายคงจะบอกว่า ปัญหาย้อมแก้ได้ที่ต้นเหตุของปัญหา ถ้าเป็นอย่างนั้นกูอยากรู้จริงๆว่าจะให้กูทำยังไงว่ะ ถึงจะทำให้วันแรกของเราไม่เกิดขึ้น ให้กูขี่ Time Machine กลับไปงานวันเกิดหรือไงกัน ผมยอมรับแล้วว่ามันเกิดขึ้นจริงในชีวิตผม มันเป็น Virus ร้ายแรง (Win95.Cih ยังเรียกพ่อ) ที่คอยเกาะกินน้ำย่อยแห่งความคิดถึงเธอ ยิ่งคิดถึงเธอมากเท่าไร Virus ตัวนี้ก็จะยิ่งทำงานตามหน้าที่ของมัน ตามแต่ใจเธอจะสั่งมันให้ทำตาม Virus ตัวนี้มันเกิดจากตัวเธอเองโดยตรง และนั้นแหละ อย่าคิดไปพึ่งพา McaFee เพราะไม่ว่าจะ Version ไหนๆ Update วันนี้ หรือพรุ่งนี้ ก็หมดสิทธ์ ที่จะทำลาย Virus ร้ายแรงอย่างเธอ
(more…)

อะไรๆ มันช่างเปลี่ยนแปลงไปว่องไวเสียเหลือเกิน นอนป่ายเป็นไข้แค่วันเดียวลุกขึ้นมาในตอนเย็น อะไรๆบนโลกอาจจะเปลี่ยนแปลงไปมากมาย เวียดนามอาจจะมียานท่องอวกาศ cpu สามารถก้าวไปถึงขีด 10Ghz หรือ พรรควัว อาจจะมาร่วมกับ พรรคควาย ทั้งๆที่เคยให้ข่าวกวนบาทาไปว่าจะไม่ร่วมสังฆกรรมกัน มันก็เป็นไปได้ (อันหลังนี้อาจจะไม่เกี่ยวเท่าไรเพราะมันเป็นน้ำเน่าการเมืองอยู่แว้ววว..) ผู้คนล้วนเฝ้ามองแต่สิ่งใหม่ ปล่อยให้สิ่งเก่าๆผ่านพ้นไป บ้างก็ลับหายไปกับกาลเวลา

เสาร์-อาทิตย์ (13-14) ที่ผ่านมา ผมไปเที่ยวที่หัวหินมา ผมเป็นคนที่ชอบนั่งรถไฟ ทริปนี้สะใจเลย รถไฟทั้งไปและกลับ อีกประการหนึ่งช่วงสองปีมานี้เวลาผมไปไหนจะเที่ยวหรือทำงาน ผมจะส่ง ไปรษณียบัตร ถึงตัวเองและเพื่อนหรือใครสักคน แล้วแต่โอกาส ซึ่งก่อนหน้านี้ผมจะเก็บสิ่งของที่อยุ่ตามโรงแรมที่พักเช่น กล่องไม้ขีดไฟ,ขวดยาสระผม,สบู่ อะไรที่บงบอกว่าเราเคยไปที่นั่นจังหวัดนั้น (ไม่เคยเก็บที่เขี่ยบุหรี่ หมอน ผ้าห่ม ผ้าเช็ดตัวนะ อันนั้นมันขโมยแล้ว) จนครบทุกจังหวัด(76จังหวัด) แล้วความตื่นเต้นก็หมดไป และผมเองก็เพิ่งมาคิดได้ว่า ต่อไปจะเริ่มเก็บเป็นไปรษณียบัตรที่ส่งถึงตัวเองแทนการเก็บของตามโรงแรมล่ะ และแล้ว ความตื่นเต้นในการเดินทางก็กลับมาอีกครั้ง ..

นานมาแล้วสมัยที่เป็นนักเรียนอาชีวะ(พศ. 2535) สมัยที่มือถือราคาเรือนแสน เพจเจอร์แบบตัวเลขหรือภาษาอังกฤษ ราคาสี่พันกว่า ผมไม่มีปัญญาได้ใช้มันหรอก แต่ช่วยไม่ได้ เกิดมาหน้าตาดี ต้องมีการสื่อสารกับสาวๆบ่อยๆ (อิอิ) ช่วงนั้นสิ่งที่ทำเป็นกิจวัตรประจำวันก็เห็นจะเป็นการเขียนจดหมายหาหญิงๆ ที่มีโอกาสได้เจอกันในงานของโรงเรียน งานกิจกรรมต่างๆ เวลาเจอกันเมื่อสนิทสนมกัน ก็จะขอที่อยู่ (ปัจจุบันคงไม่มีใครขอที่อยู่ หรือคุณจะลอง..) เพื่อส่งจดหมายคุยกัน ช่วงนั้นหน้าตาดีหญิงติดเยอะ (5555) วันๆไม่เป็นอันทำอะไรเขียนแต่จดหมาย ความตื่นเต้นก็มีให้ลุ้นทุกวันว่า หญิงๆที่ติดต่อไว้ตอบจดหมายมาหรือยัง ก่อนทานข้าวเที่ยง หรือหลังจากทานข้าวเที่ยงแล้ว พวกเรา(เหล่าคนหน้าตาดี) จะตรงรี่ไปที่จุดรับจดหมาย ต่างคนต่างสอดสายสายตามองหาของตัวเอง(จดหมาย) บ้างสมหวัง บ้างผิดหวัง ปะปนกันไป การได้รับจดหมายพร้อมรูปถ่ายจากฝ่ายตรงข้ามจะเป็นสิ่งที่เท่ห์มากยิ่งหญิงคนนั้นสวยด้วยจะปรี๊ดดดมาก

เมื่อเวลาเนิ่นนานผ่านไป สิ่งเหล่านี้กลับกลายเป็นสิ่งเก่า ที่ถูกทดแทนด้วย จดหมายอิเล็กทรอนิกส์ (e-mail), โทรศัพท์มือถือ, msn, camfrog, ม่านรูด(อาจจะมีใครไปคุยกันในนั้นเพราะไม่ได้เจอกันนาน คิดมากน่า) ทุกสิ่งทุกอย่างยุคนี้ช่างรวดเร็วและฉับไว ได้-เสียกันตั้งแต่ยังไม่รู้จักชื่อด้วยซ้ำ(วงไฮ-โล เหอๆ)

แต่จดหมายหรือไปรษณียบัตร ก็คงไม่ได้หายไปจากช่วงชีวิตของเราในทันทีทันใด ในแต่ล่ะเดือนผมเชื่อว่าคุณๆก็คงได้รับจดหมาย แต่คงจะเป็น จดหมายแจ้งค่าน้ำ, ค่าไฟ, ค่าโทรศัพท์มือถือ, โทรศัพท์บ้าน, หมายศาล, ทวงหนี้ (อันหลังๆนี่น่าจะผมคนเดียวมั้ง) มันยังอยู่แต่มันไม่น่าหลงใหลพิศมัยเอาเสียเลย เห็นแล้วไม่อยากเปิด เห็นแล้วไม่อยากอ่าน

วันนี้ได้รับไปรษณียบัตรสองใบ

วันนี้ผมแปลกใจที่ได้รับไปรษณียบัตรทีเดียวสองใบ ใบแรกไม่แปลกเพราะเป็นของผม ที่ส่งหาตัวเองตอนที่อยู่หัวหิน อีกใบจริงๆก็ไม่แปลก เพราะเป็นของโอ

ผมไม่ได้คุยกับโอมาสักสองปีได้แล้ว หลังจากที่เราไม่เข้าใจกันในบางเรื่อง จริงๆผมจำมันไม่ได้แล้ว ในสิ่งแย่ๆที่เราได้เจอกันมา แต่แปลกที่สิ่งดีๆที่เราได้ผ่าน สถานที่ๆเราไปมา ความทรงจำดีๆยังอยู่ครบ ในการเดินทางไกลครั้งหนึ่ง ผมไม่รู้หรอกว่าโอชอบเพลงของวงพอสหรือเปล่าแต่ผมก็เปิดคลอๆไปตลอดทาง เวลาผ่านไปนานนะ โอบอกว่ามีmp3ของพอสอัลบั้มหนึ่งอยากได้หรือเปล่า(คุยผ่านmsn) คิดว่าเขาคงชอบด้วย ครั้งหนึ่งขณะเขาไปทานอาหารกับเพื่อนที่ร้าน กินดื่มสามย่าน ผมโทรไปขอเพลง”ข้อความ”ของวงพอส กับทางร้านมอบให้แก่เขา ไม่นานเขาก็โทรกลับมา ถึงวันนี้ผมคิดว่าเรายังห่วงใยกันอยู่ และคิดว่านี่คงดีที่สุดแล้ว สองปีที่ผ่านเราคงลืมเรื่องร้ายๆไปได้บ้าง เหลือเพียงความทรงจำที่ดี ความห่วงใย ไม่ว่าเขาจะยังไง ผมก็ยังห่วงเขาอยู่ ในความห่วงใย ผมก็สัมผัสได้จากบางอย่างที่พอบอกได้ว่าเขาก็มีให้ผมไม่น้อยเหมือนกัน
(more…)